menu

The Paper Kites - Roses (2021)

mijn stem
3,81 (29)
29 stemmen

Australiƫ
Pop / Folk
Label: Nettwerk

  1. Walk Above the City (4:00)

    met MARO

  2. Climb on Your Tears (6:04)

    met Aoife O'Donovan

  3. Dearest (3:14)

    met Lydia Cole

  4. Steal My Heart Away (5:48)

    met Ainslie Wills

  5. Without Your Love (3:30)

    met Julia Stone

  6. Crossfire (5:18)

    met Amanda Bergman

  7. Lonely (3:42)

    met Gena Rose Bruce

  8. Take Me Home (4:54)

    met Nadia Reid

  9. For All You Give (3:11)

    met Lucy Rose

  10. By My Side (4:15)

    met Rosie Carney

totale tijdsduur: 43:56
zoeken in:
avatar van Lura
4,0
Het was allang een gekoesterde wens van frontman Sam Bentley van de Australische groep The Paper Kites om een album met duetten te maken. Ook deze keer kwam het er bijna niet van omdat zo’n project nogal wat extra voeten in aarde heeft. De groep heeft naast Bentley ook nog de beschikking over de uitstekende zangeres Christina Lacy. Voor hun vijfde album Roses deed men een beroep op een tiental zangeressen. Een lijst om van te watertanden. In chronologische volgorde geven acte de présence : MARO, Aoife O’Donovan, Lydia Cole, Ainsley Wills, Julia Stone, Amanda Bergman, Gena Rose Bruce, Nadia Reid, Lucy Rose en Rosie Carney. De tien ingetogen liedjes staan bol van de romantiek, sentimentaliteit en melancholie, verpakt in hun bekende mix van goed in het gehoor liggende pop en folk. Als je de beschikking hebt over zoveel extra talent kan het domweg bijna niet mislukken. Dat is dan ook niet gebeurd.

avatar van Zwaagje
4,0
geplaatst:
Het vorige album stond een bepaalde periode op repeat. Ik ben nieuwsgierig naar deze.

avatar van verm1973
4,5
geplaatst:
Het is vrijdagavond. Buiten is het donker en waait de wind huilend om het huis. De open haard knispert en de woonkamer wordt gevuld met de warme klanken van Paper Kites. Het album tilt je op een laat je landen op drooggevallen emoties uit een ver verleden. En daar op die drooggevallen bedding, daar stroomt plots weer water. Wat was het hier mooi en wat fijn dat ik het weer heb herontdekt, dankzij dit album. Papieren vliegers bij windkracht 8. Wie had kunnen vermoeden dat dit een ijzersterke combinatie zou zijn?

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Paper Kites - Roses - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Paper Kites - Roses
Samen met een legioen aan gastzangeressen tovert de Australische band The Paper Kites op Roses het ene na het andere even memorabele als verwarmende popliedje uit de hoge hoed

Mede dankzij een indrukwekkende lijst gastmuzikanten begon ik aan Roses van de Australische band The Paper Kites. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit Melbourne en het is er een die naar veel meer smaakt. Roses staat vol met bijzonder aangename, zeer sfeervolle en vaak wat dromerige popliedjes. Het zijn popliedjes die opvallen door de mooie stem van voorman Sam Bentley en uiteraard ook door de bijdragen van de geweldige zangeressen die de band op heeft weten te trommelen voor dit album. Heerlijke muziek om je mee op te sluiten als het buiten koud en donker is of als je niet naar buiten mag, zoals op het moment.

De muziek van de Australische band The Paper Kites was me tot voor kort, om onduidelijke redenen, volledig ontgaan. Het is zonde, doodzonde zelfs, want de vier albums die de band uit Melbourne tussen 2013 en 2018 heeft uitgebracht vind ik inmiddels prachtig en hadden zeker niet misstaan op de krenten uit de pop.

Dat Roses, het vijfde album van de Australische band, wel mijn aandacht heeft getrokken, dankt The Paper Kites in eerste instantie aan de imposante lijst gastzangeressen die werd opgetrommeld voor het nieuwe album. Op de gastenlijst prijken immers de namen van onder andere Aoife O'Donovan, Julia Stone, Nadia Reid, Lucy Rose en Rosie Carney en dat zijn stuk voor stuk persoonlijke favorieten. Inmiddels weet ik dat de andere zangeressen op het album (MARO, Lydia Cole, Ainslie Wills, Amanda Bergman en Gena Rose Bruce) zomaar persoonlijke favorieten kunnen worden.

Met tien tracks en tien gastzangeressen deed Roses van The Paper Kites me op voorhand wel wat denken aan het recent verschenen In Quiet Moments van het Britse project Lost Horizons, maar dat valt na beluistering erg mee. Op Roses van The Paper Kites staan tien duetten en bovendien is het album van de Australische band een stuk consistenter dan dat van Lost Horizons, dat eind vorige maand een bont gekleurd album afleverde. De muziek van The Paper Kites is bijzonder sfeervol en doet verlangen naar een fraai winterlandschap buiten en een knisperende open haard binnen.

Iedereen die de bovenstaande zangeressen kent zal begrijpen dat het in vocaal opzicht wel goed zit op Roses. Dat is overigens niet alleen de verdienste van deze zangeressen, want ook The Paper Kites voorman Sam Bentley beschikt over een bijzonder aangenaam stemgeluid.

De muziek van de band uit Melbourne is van het zwoele soort en verwarmt de ruimte op even fraaie als aangename wijze. Hier en daar hoor ik een vleugje uit de jaren 80 in de muziek van The Paper Kites en door dit vleugje 80s en de keuze voor duetten, hoor ik hier en daar wel wat echo’s van een band als Cock Robin, al klinkt de muziek van The Paper Kites wel wat lomer en zwoeler. Sam Bentley heeft een zwak voor zangeressen die zacht en dromerig zingen en dat past waarschijnlijk ook het best bij de muziek van de Australische band die laveert tussen folk en softpop.

Van alle zangeressen die meedoen op dit album is Julia Stone waarschijnlijk de bekendste, naar vreemd genoeg vind ik haar bijdrage het minst goed. De Australische zangeres trekt de song net wat teveel haar eigen kant op, waardoor de song wat detoneert op dit album. Voor de rest is het heerlijk wegdromen en genieten van de wonderschone klanken en de heerlijke stemmen, met hier en daar een snufje Mazzy Star als bonus.

The Paper Kites beschikt in de persoon van Christina Lucy zelf overigens ook over een prima zangeres, maar zij had het betrekkelijk rustig tijdens de opnamen van het album, al draaft ze wel op voor het duet met Lucy Rose.

Albums met veel gastmuzikanten en zeker albums met veel gastvocalisten doen vaak wat fragmentarisch aan en zijn daarom lang niet altijd interessant. Lost Horizons liet een week of twee geleden al horen dat het ook anders kan en The Paper Kites doet het met het sfeervolle en vaak wonderschone Roses wat mij betreft nog net wat beter. We moeten het nog even doen met de avondklok, maar met dit albums door de speakers is dat geen straf. Erwin Zijleman

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Het is een grote eer als er een bloem naar je genoemd wordt, en zeker nog als deze het symbool van de liefde is. The Paper Kites nodigt een tiental zangeressen uit die hun songs vertroetelen, een voedingsbodem geven, en ze laten opbloeien. Veelal afkomstig uit een andere streek, waardoor ze toch net die specifieke achtergrond toevoegen. De een ingetogen en teder, als een ontwikkelende knop die schuchter met de buitenwereld kennis maakt. De ander groots, in de kracht van hun schoonheid. Soms een beetje stekend, soms juist breekbaar. Hoe mooi is het om deze stemmen te koppelen aan die rozen, het ultieme geschenk waar elke vrouw naar verlangt. Het zal niet geheel toevallig zijn dat een drietal vocalisten genoemd zijn naar de roos, want daar hebben we het over; Roses.

Het is ook voor de Aussies van The Paper Kites wat onwennig. De popsound op de vijfde studioplaat is voornamelijk terug gebracht naar een sobere ingetogen houding om als uitnodigende gastheer aan de wensen van de dames te voldoen. Sam Bentley en vooral Christina Lacy offeren hun warme kenmerkende stemgeluid op om die stap opzij te zetten en ruimte te maken voor deze gewaagde aanpak, die verrassend goed uitpakt. Feit is wel dat ze verschillende keren erg dicht bij die kernbasis van Christina Lacy in de buurt komen. Het duet For All You Give met de Britse Lucy Rose de enige keer dat ze ervoor kiezen om twee vrouwenstemmen universeel samen te laten smelten.

Roses opent met een paar tracks die zich nog mooi in die onschuldige ontdekkingsfase bevinden van de ontwakende schoonheid van het prille leven. De Portugese MARO laat zich in Walk Above the City leiden door de warmte en de siësta van haar geboortegrond, waardoor er een aangenaam lazy accent op gelegd wordt; breekbaar als een jonge stengel. Sfeervolle gitaarakkoorden geven Sam Bentley de ruimte die de uit Boston afkomstige Aoife O’Donovan zalvend overneemt in de net zo verstillende Americana folkrock van Climb on Your Tears.

Vanuit Nieuw Zeeland voegt Lydia Cole een breed uitgemeten vrije Into The Wild landschapsbeleving aan Dearest toe. Een ware ontdekkingstocht die langs de kolossale watervallen met voortkabbelend gepingel de begroeide Tolkien achtige natuur laat leven. Een voorliefde die net zo identiek centraal staat in de heimelijke hang naar het thuisfront van landgenote Gena Rose Bruce in het kampvuurnummer Take Me Home. Zeg maar de jonge speelse door de wind voortbewegende rozenblaadjes van de plaat.

Het meer uptempo Steal My Heart Away is de eerste volgroeide bloem die zich herplaatst in de sfeervolle jaren tachtig folkpop. De ervaren Australische Julia Stone, die solo maar ook vooral met haar broer Angus menig harten van de ontroerende folk liefhebbende luisteraars weet te raken is met het door steviger gitaarwerk uitgevoerde Without Your Love die bekende naam waarmee de aandacht op het grote publiek gelegd wordt. Hier is ze gewoon net zo indrukwekkend aanwezig als de overige dames; niks meer en niks minder. Eigenlijk is het toch wel de Zweedse Amanda Bergman die met het tranentrekkende, maar oh zo zelfverzekerde Crossfire haar van die troon stoot.

Ja, die nadruk ligt uiteraard op Australië. Het contact leggen gaat ondanks de grootte van het gigantische land juist in deze tijd gemakkelijk, omdat daar volgens dezelfde wetgeving en coronaregels gehandeld wordt. Gena Rose Bruce weet haar roots zo perfect met de band samen te brengen, waardoor ze bijna solliciteert naar die blikvangende rol van Christina Lacy in het bijna familiair aandoende Lonely. De tevens uit Australië afkomstige Ainslie Wills heeft iets traditioneels Iers in haar dromerige stem in haar uitvoering van Steal My Heart Away wat je ook daadwerkelijk terug hoort bij de uit Ierland afkomstige jongeling Rosie Carney, die met de volwassen pianoballad By My Side op moederlijke wijze Roses mag afsluiten. Roses is een mooie ode aan de tederheid van de liefde, maar nog meer een pakkend eerbetoon aan de vrouw in het algemeen. Een verlaat Valentijnsdagcadeautje.

The Paper Kites - Roses | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Pinsnider
geplaatst:
Het concept sprak me wel aan en het eerste liedje begint hoopvol, maar mijn hemel, wat een beproeving om deze plaat uit te zitten zonder weg te dommelen.... Band doet zijn naam wel eer aan; flinterdunne pop, dat door het geringste zuchtje wind aan flarden zal worden gereten.... (Sorry Verm). Maar aan de andere kant begrijp ik best dat mensen hier heel enthousiast van worden, want sympathiek klinkt het zeer zeker!!!

Gast
geplaatst: vandaag om 15:20 uur

geplaatst: vandaag om 15:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.