menu

black midi - Hellfire (2022)

mijn stem
3,70 (78)
78 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rough Trade

  1. Hellfire (1:24)
  2. Sugar / Tzu (3:50)
  3. Eat Men Eat (3:08)
  4. Welcome to Hell (4:09)
  5. Still (5:46)
  6. Half Time (0:26)
  7. The Race Is About to Begin (7:15)
  8. Dangerous Liaisons (4:14)
  9. The Defence (2:59)
  10. 27 Questions (5:43)
totale tijdsduur: 38:54
zoeken in:
avatar van SOAD
3,5
geplaatst:
Het eerste album van Black Midi wat ik volledig trek. Ook hier weer complete chaos maar het lijkt allemaal wat meer muzikaal. Productie ook een stuk beter.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
“There’s No Business Like Show Business”. Geordie Greep is een ras entertainer, een croonende nachtclubzanger, een verknipte ADHD persoonlijkheid, een jazzy singing detective, maar vooral de theatrale frontman van Black Midi. Wurggreep Hellfire is een doorgedraaid muziekspeeldoosje, aangedreven door alsmaar herlaadbare batterijen, net zo uniek, gestoord en manisch als de voodoo uitdrijving op Cavalcade of het kunstzinnige freakende Schlagenheim.

Een in verval geraakt Broadway musical decor, vergeten witte doek Hollywood sterren, Las Vegas glamour en de samenpersende naweeën van een blingbling glamrock generatie. Hellfire staat mijlenver van het Londense straattaalpostpunk vermaak verwijderd. In eerste instantie wekt Hellfire de indruk dat Black Midi zich hoofdzakelijk op de Amerikaanse markt richt, maar het tegendeel lijkt het geval. Het onverklaarbare wapenbeleid, multimiljonairs die het presidentschap afkopen, discriminatie op alle fronten. Thema’s die onder een vergrootglas gehouden worden, en als een dagelijkse “We Are A Happy Family” soap opera het toneel vinden.

Hellfire is de soundtrack van de decadente zelfkant, ontwrichte sleutelfiguren die zich met de nacht vereenzelvigen, het uitschot, de beroepsmislukkelingen. De titel linkt tevens aan The Hellfire Club van de succesvolle Stranger Things Netflix serie, een kansloos geheim genootschap welke vanuit de onderste treden van de maatschappij de wereld proberen te redden. Satan is een goed geklede showmaster, een valse praatjesmaker die als een overtuigende t.v. dominee de duistere kant van het geloof via de Dangerous Liaisons mediakanalen aan het publiek verkoopt. Disney The Defence toverballenzoetigheid, gevuld met zwavelzuur.

Hellfire, het angstzweet van het veelzeggende titelstuk. De lichtelijke overspannen (nou ja lichtelijke?) razende reporter Geordie Greep analyseert, digitaliseert en kanaliseert de humorvreemde ernstmaatschappij in slapstick riooljournalistiek. De verslaglegging van nutteloosheid, verlies, stagnatie en achteruitgang. “Het komt allemaal wel goed!” Nee, de het komt allemaal maar goed mentaliteit is een fantasierijke luchtkastelendroom. Het verval, daar draait het om.

Black Midi is doordachter, geraffineerder en geperfectioneerd. Freejazz? Ze spotten ermee, de onnavolgbare gekte van Geordie Greep is amper bij te houden. Zelfs een geroutineerde rapper zou over zijn versnelde zinsdelen struikelen en stotterend de battle verlaten. Gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin is nog steeds de grote afwezige, het belang van saxofonist Kaidi Akinnibi is alleen maar toegenomen. Zijn gemis wordt door een huiveringwekkend hoorspel, een onderwereldfanfare en de kruipende zwarte toetsen van een spookhuis piano ingevuld. De duivelse gemuteerde geest van Mark E. Smith van The Fall heeft grip op Geordie Greep gekregen, zijn ziel opgekocht, herkauwd en vervolgens uitgespuugd. King Crimson freakgekte in de 27 Questions nachtmerrie, plus de nodige hogeschool Frank Zappa satire. “Does Humor Belong in Music?” Absoluut!

Hyperactief, rusteloos en energieke discontrole. Gezondsheidspredikant Geordie Greep promoot in een futuristische sterreclame aankondiging het Sugar / Tzu suikermisbruik. Koortsige waanideeën hallucinaties in een stuiterend overspannen speedbalspeelveld. Uitputtende maagzuur oprispende Eat Men Eat boosheid. Puist uitknijpende saxofoonkwellingen maken een einde aan die emotionele oerschreeuw. Rustig aan Geordie Greep, anders haal je die eindstreep niet eens. We hebben genoeg rockmuzikanten martelaren, bespaar je stem, voorkom een zenuwinzinking en haal alstublieft adem. De rock aders slippen dicht met overtollige voedende vetten, een muzikaal hartinfarct ligt op de loer. Het retro zen Still zinsbeleving rustpunt masseert de hardnekkige knopen weg, verbreedt de poriëndoorstroming en geeft zuurstofrijke doorbloeding door.

Dat het belang van een meesterlijk geschoolde jazzdrummer zo’n grote rol speelt bewijst Tom Skinner bij The Smile wel. Black Midi is in het bezit van Morgan Simpson, ook weer zo’n heerlijke nieuwe lichting slagwerker, die zijn collega’s niet alleen evenaart, maar zelfs voorbij snelt. Zo timmert hij de freakende funkrockgekte en lompe speedmetal uithalen van Welcome to Hell naar een hoger niveau, waar in het hoofd van een oorlogsveteraan zijn verloren strijdmomenten als een herhalende film passeren. Het leven is een loterij, een paardenrace met oneerlijk inzetbare kansen. The Race Is About to Begin gokt op het winstbelang en zet in op die verslavingsdrang terugkerende verliespunten. De triestheid van een verkeerd ingecalculeerd voortbestaan.

Je moet het maar aandurven om jezelf met steeds ingewikkeldere formules opnieuw uit te vinden. Het artistieke Black Midi dreigt echter wel in een donkere poel aan kunstzinnigheid te vervallen. Het gestructureerd liedjes schrijven behoort definitief tot het verleden, en de vergelijking met het nog steeds zo vernieuwende Radiohead dringt meer op. Black Midi is een kolossaal monster, een opgeblazen roze speenvarken dat de horizon met zijn aanzien verstiert. Hellfire verpest het rockklimaat, en legt de lat voor andere bevriende bands alleen maar hoger. Een onovertrefbaar gespierd krachtspel, waarbij de band het oorspronkelijke speelplezier voor onhaalbare perfectie opoffert. Ze flikken het weer!

Black Midi - Hellfire | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van ABDrums
4,0
geplaatst:
Heel gaaf stukje deric raven! Het nodigt uit om dit album binnenkort nog maar eens te luisteren.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Bedankt ABDrums

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: black midi - Hellfire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

black midi - Hellfire
Ook op Hellfire is de muziek van de Britse band black midi weer lastig te doorgronden of strijkt deze muziek zelfs stevig tegen de haren in, maar het album is bij vlagen ook wonderschoon en prikkelt de fantasie genadeloos

Schlagenheim uit 2019 en Cavalcade uit 2021van black midi waren allebei fascinerende albums, maar ook albums die het de luisteraar niet makkelijk maakten. Ook op album nummer drie, het deze week verschenen Hellfire, is de band uit Londen wars van compromissen. Hellfire is een album waar je af en toe stapelgek van wordt, maar het is ook een album dat respect afdwingt en dat hopeloos fascineert. De jonge Britse honden spelen ook dit keer de pannen van het dak en vermengen een hoeveelheid invloeden om bang van te worden. Het ene moment word je opgejaagd door muziek met een intensiteit die je bij de strot grijpt, het volgende moment fluiten de vogeltjes. Wat een album.

Hellfire is het derde album van de Britse band black midi (zonder hoofdletters) en het is net als zijn twee voorgangers een album waarop zoveel gebeurt dat het je vrijwel continu duizelt. Omdat de band uit Londen er op haar nieuwe album nog een flinke schep bovenop doet, is Hellfire bij vlagen een album waar ik heel onrustig of zelfs stapelgek van wordt, maar black midi dwingt ook dit keer bewondering af met haar grenzeloze muzikaliteit.

Ik probeerde de muziek van black midi in mijn recensie van het debuutalbum Schlagenheim uit 2019 te vangen met het noemen van een hele lijst genres (mathrock, folk, progrock, Krautrock, funk, postpunk, postrock, psychedelica en nog veel meer) en relevant vergelijkingsmateriaal (met name King Crimson, Van der Graaf Generator, Genesis, Talking Heads, Slint, Sonic Youth, The Fall, Wire, Can, Pere Ubu en Devo), maar inmiddels weet ik dat beide pogingen zinloos zijn.

Op het vorig jaar verschenen Cavalcade voegde black midi vooral invloeden uit de jazz toe aan haar muziek en werd de muziek van de band een nog complexer vat vol tegenstrijdigheden. Het is een lijn die wordt doorgetrokken op Hellfire, dat werkelijk alle kanten op schiet. Ik heb het album inmiddels flink wat keren beluisterd en het is, nog meer dan zijn voorgangers, een album dat ik afwisselend haat en liefheb.

Zeker wanneer de band op volle snelheid speelt, grossiert in onverwachte wendingen en de (praat)zanger van de band de woorden uitspuugt of zijn leven er van af hangt, vergt Hellfire veel van de luisteraar, zeker met de hoge temperaturen van het moment. De Britse band slaagt er echter ook dit keer in om muziek met een intensiteit en complexiteit om bang van te worden af te wisselen met meer ingetogen en voorzichtig toegankelijke of zelfs lieflijke passages (compleet met fluitende vogeltjes), maar tijd om op adem te komen is er nauwelijks.

Hellfire ligt in het verlengde van het vorige album van black midi, maar klinkt ook weer net wat anders. De band uit Londen bestaat nog altijd uit een stel (relatief) jonge honden, maar wat kunnen ze spelen. Net als op het vorige album maakt vooral de drummer van de band heel veel indruk, maar ook het gitaarwerk op het album heeft zijn briljante momenten, net als de saxofonist, die als een razende tekeer kan gaan. Ik ben nog steeds niet heel gek op praatzang, maar bij black midi kan praatzang zomaar omslaan in bijna hysterisch gegil of juist in zang die melodieus mag worden genoemd, zeker wanneer de zanger de Frank Sinatra in zichzelf naar boven haalt.

Ik gaf hierboven al aan dat Hellfire in alle opzichten tegenstrijdige reacties oproept. Het ene moment is het genieten, het volgende moment uitzitten en ook na een aantal keren horen heb ik totaal geen vat op het album, dat me ook als ik het drie keer na elkaar beluister nog continu weet te verrassen (en soms te beangstigen). Iedere keer dat ik de draad definitief kwijt lijk te raken, is er altijd weer die fantastische drummer die het oppikt of schakelt de band een heleboel tanden terug zodat ik even op adem kan komen.

Hellfire is over het algemeen genomen geen album dat je opzet bij de temperaturen van de laatste dagen, al passen de vele jazzy passages prima en is een conceptalbum over de zelfkant van de samenleving en met de titel Hellfire op zijn minst enigszins verbonden met erg hoge temperaturen. Hellfire is bijna veertig minuten zware kost, maar het is ook een album dat veertig minuten een bijzondere band op de toppen van haar kunnen laat horen. Erwin Zijleman

avatar van Collapse
5,0
geplaatst:
Dit album wordt alsmaar beter.

avatar van Don Cappuccino
4,0
geplaatst:
Er wordt veel over Hellfire geschreven. Het valt me op dat er weinig over de muziek wordt gesproken. De nadruk wordt vooral gelegd op de teksten en het concept. Helemaal prima, maar voor mij moet een plaat vooral lekker klinken, het concept is een laag daar achter. Ik ga het dan ook compleet niet over de teksten hebben, maar alleen op de muziek van Hellfire in, aangezien deze al duizelingwekkend veel informatie bevat.

De eerste helft. Na het diabolische circus van de titeltrack gaat Sugar / Tzu misleidend uit de startblokken, om daarna het spervuur te openen. Ronduit krankzinnige motieven worden er gespeeld, alsof je Philip Glass-composities door The Mars Volta laat uitvoeren. Het is een track die nog meer dan eerder in de black midi-discografie de gekte opzoekt, maar wel degelijk ook echt een pakkende song aflevert.

Ook Eat Men Eat heeft een meesterlijke balans in gekte en song. Melancholische folkinstrumentatie in combinatie met de stuwende ritmes van Morgan Simpson, als een spaghettiwestern die uiteindelijk toch meer een arthouse blijkt te zijn.

Welcome to Hell is waar black midi echt laat horen songschrijfskills te hebben. De track klinkt als een opgevoerde John the Fisherman van Primus en de openende synthklanken doen me denken aan Speed of Light van David Bowie. In het midden doet de dreunende piano me zelfs wat denken aan I Wanna Be Your Dog van The Stooges. Het is een ware achtbaanrit, maar echt krankzinnig catchy. Die dikke James Bond-akkoorden in de uitbarsting blijven indrukwekkend en die punky versnelling, genieten. Dit is muziek voor het brein én het lichaam. Luister ook goed hoe Cameron Picton zich funky door de furie beweegt met zijn baspartijen.

Still is een enorm contrast, maar wat een bloedmooi nummer. Misschien wel mijn favoriet van Hellfire. Prachtige dromerige folkinstrumentatie met een lapsteel die weemoedige lagen neerlegt. Morgan Simpson fluistert zeer gedetailleerd op zijn drums (dit is net zo indrukwekkend als het genadeloze beukwerk tot nu toe) en Cameron Picton zingt verrassend goed. Fenomenaal hoe de track uitwaaiert en het eerste deel van Hellfire afsluit. Dit is een track die me opvallend veel doet denken aan het meer proggy werk van Grizzly Bear en dus ook het recente soloalbum van voormalig Grizzly Bear-lid Daniel Rossen. Van mij mag black midi absoluut een volledige plaat in deze stijl uitbrengen.

Het eerste gedeelte van Hellfire is echt ijzersterk en wat mij betreft 5*. black midi heeft zo mogelijk de balans tussen creativiteit en songwriting nóg beter gevonden. De songs zijn krankzinnig gedetailleerd, maar luisteren ook gewoon ontzettend lekker weg, en bevatten talloze motieven die in je hoofd blijven hangen.

(intermezzo)

Het tweede gedeelte blies me tijdens de eerste luisterbeurt volledig weg. Overdonderd. Ik merk dat dit per luisterbeurt steeds minder wordt. Dit is een beetje waar ik aan het begin al naar hintte: nadruk op concept, helemaal prima, maar ik moet het ook fijn vinden om naar te luisteren. Daar verliezen black midi en mij elkaar toch wel een aantal keer.

The Race is About to Begin bijvoorbeeld. Compleet van de pot gerukt. Opgefokte jazz-akkoorden, Morgan Simpson op zijn drukst, Geordie Greep die de rap god van de experimentele rock wil zijn. Ik snap muzikaal wat de band wil overbrengen, maar of ik er graag naar luister, daar heb ik mijn twijfels over. Het gaat voor mij iets te ver in de chaos-meter. Ook de manier waarop de grote uitbarsting overgaat in verstilling vind ik vrij richtingloos. Als je hoort hoe gericht Still was in het neerzetten van die sfeer, voelt dit vrij interessantdoenerig aan. Het grijpt niet. Dat is de eerste keer dat ik dat bij black midi heb.

Dangerous Liaisons start met een Jonny Greenwood (Radiohead, The Smile)-tokkel. Een track die langzamerhand steeds meer lagen bevat en explodeert, maar nooit echt van de grond komt voor mij. Een paar motieven, maar weinig beweging.

The Defense is een opvallend gericht nummer. Geen gekte, geen enorme switches, een liedje. Zowat orkestrale jaren '60 pop, zoals Scott Walker het aan het eind van dat decennium maakte. Na de pompeuze en behoorlijk drukke voorgaande twee tracks best wel een verademing. Gaaf ook hoe in het refrein de drums dubbel zijn, je hoort lichtelijk hoe de drumpartijen van elkaar af liggen. Toch niet een nummer waar ik enorm warm voor loop. Geordie Greep is net niet sterk genoeg als zanger om dit nummer echt te dragen. Op het meer ingetogen Marlene Dietrich van Cavalcade komt zijn stem beter over in deze stijl.

27 Questions is al helemaal een nummer waar ik weinig mee kan. Hier slaat de Broadway-meter (én de chaos-meter) echt volledig in het rood. Piano's vallen over elkaar heen, de sfeer is opgewekt duister met veel dissonante akkoorden en Morgan Simpson laat ritmisch alle remmen los. Het einde is officieel musical en laat me verbouwereerd achter.

Een plaat met twee volledig verschillende kanten. De eerste helft is misschien wel mijn favoriete black midi-werk tot nu toe en zal ik nog heel veel draaien. Op de tweede helft is het ambitieniveau hoger dan ooit, maar ik merk dat dit ook mijn luisterplezier stevig vermindert. Het zijn tracks waarbij ik niet de neiging heb om ze opnieuw te draaien. De tweede helft voelde bijna een opdracht na de eerste, bijna als ''ik ga toch het hele album luisteren''. Het wordt dan ook 4*, maar de eerste helft van de plaat is met afstand het sterkste dat ik dit jaar heb gehoord en zal absoluut een blijver zijn.

avatar van ArthurDZ
4,0
geplaatst:
Zo zeg, die zag ik niet aankomen, blijken we dezelfde mening te hebben over deze plaat! Je verwoordt 100% hoe ik naar deze kijk, eerste helft is AOTY-niveau, tweede helft luister ik alleen omdat ie nu eenmaal aan de eerste hangt. Wel sowieso ontzettend benieuwd hoe dit allemaal live gaat klinken in Trix binnen een paar maanden. Can't wait!

avatar van blur8
4,5
geplaatst:
Don Cappuccino schreef:
Er wordt veel over Hellfire geschreven. ........
The Defense is Geen gekte, geen enorme switches. Toch niet een nummer waar ik enorm warm voor loop.
27 Questions is al helemaal een nummer waar ik weinig mee kan. ......
Super fijne review, maar ben het met deze quotes toch nie eens. . Ik heb met deze songs dan weer juist alles. En dat het hoe en waarom mistig blijven is juist de kern van de ongrijpbare nieuwe sound..
nieuw? welnee Frank Zappa & Frank Sinatra zijn postuum zeer tevreden.

avatar van Denzradio
1e luisterbeurt, dus nog even wennen.. .
Klinkt in mijn oren als een... chaotische musical.
Maar ik geef het nog veel meer kansen lees: luisterbeurten.
Het is naar mijn mening wel erg interessant.
Nog geen stemmen van moi.

Na het verpletterende concert in de Tolhuistuin van begin dit jaar is deze plaat voor mij wat minder moeilijk te diggen. Jazzier ja, ontoegankelijk nee? Naast de jazz, Zappa invloeden hoor ik met name in de drumpartijen de invloed van Charles Hayward (This Heat, Camberwell Now) maar vooral blijft Black Midi helemaal zich zelf. Heb ze nu 2 gezien, 1x in het begin en dus begin dit jaar.
Een veel originelere band zal je niet zo snel vinden al ben ik benieuwd hoe een/de nieuwe plaat van bv Squid zal klinken.
Kan me wel wat voorstellen als mensen dit niet een hele plaat doorstaan, dat heb ik bv wel bij the Drift of Bishbosch van Scott Walker of Deceit van This Heat.
Deze plaat is zo gevarieerd met ook rustpunten.
Geniaal

avatar van ProGNerD
Interessant, avontuurlijk plaatje; toch maar 's een kans gegeven na alle ophef en ik moet zeggen: een stuk minder ontoegankelijk en beter doorheen te komen dan ik had verwacht o.b.v. wat ik zoal las.

Doet me qua muzikale drukte / "gekte" een beetje denken aan Devin Townsend, bijv. met z'n album Empath al past die qua stijl wat beter in m'n straatje. Waar ik Devin Townsend nog regelmatig luister, heb ik die neiging met det deze van black midi (nog ? ) niet...

Verder kan ik me wel vinden in het gevoel van Denzradio te luisteren naar een soort van soundtrack van een chaotische musical.

avatar van Collapse
5,0
Ik sta nog steeds - of eigenlijk met de tijd steeds meer - versteld van dit album. Ik moet er vaak om lachen als ik het opzet ; de muzikale pracht en ingenieusheid is ongekend en bij sommige stukken kun je bijna niet anders dan met plezier en diep respect gniffelen. Kleine kans dat er ook maar iets zal komen nog dit jaar dat dit zal overtreffen.

avatar van ABDrums
4,0
ProGNerD schreef:
Doet me qua muzikale drukte / "gekte" een beetje denken aan Devin Townsend, bijv. met z'n album Empath al past die qua stijl wat beter in m'n straatje. Waar ik Devin Townsend nog regelmatig luister, heb ik die neiging met det deze van black midi (nog ? ) niet...

Ik ga meedoen aan het spelletje 'dit doet me denken aan'. Het desoriënterende, eigenzinnige, vervreemdende aspect van de muziek van black midi, alsmede de zang van de heer Greep doet mij dus meteen denken aan de 80's-versie van King Crimson. Luister bijvoorbeeld eens naar Elephant Talk van het album Discipline of naar Neurotica van het album Beat. Je kunt meteen horen waar black midi (deels, want the list goes on...) haar inspiratie vandaan heeft gehaald.

avatar van ProGNerD
ABDrums schreef:

Ik ga meedoen aan het spelletje 'dit doet me denken aan'. Het desoriënterende, eigenzinnige, vervreemdende aspect van de muziek van black midi, alsmede de zang van de heer Greep doet mij dus meteen denken aan de 80's-versie van King Crimson. Luister bijvoorbeeld eens naar Elephant Talk van het album Discipline of naar Neurotica van het album Beat. Je kunt meteen horen waar black midi (deels, want the list goes on...) haar inspiratie vandaan heeft gehaald.

Ik heb (nog) te weinig historie met KC, maar dat gaat - mede dankzij de onvolprezen Progladder van Casartelli - binnenkort waarschijnlijk wel veranderen, net zoals dat vorig jaar ook is gegaan met Rush en nu Genesis.

Niks ten nadele van het bijhouden en ontdekken van de hedendaagse prog en metal releases uiteraard...

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Van het eerste album was ik niet kapot, maar ik heb wel het idee dat dit ergens wel in mijn straatje zou moeten passen. Dus we houden de oren nog een klein beetje open.

avatar van herman
Eat Men Eat is wel tof. Het ene moment waan ik me nog bij een flamenco-concert, 2 minuten later word ik bestormd door een kudde olifanten. Betwijfel of ik mezelf nog neurodivers genoeg acht om eens voor de hele plaat te gaan zitten, 20 jaar geleden had ik het waarschijnlijk sensationeel gevonden.

avatar van johans
5,0
Zeg wat je wilt over Black Midi en veel mensen hebben ervoor gekozen om dat te doen, maar het Britse gezelschap is niets anders dan uniek. Het is moeilijk om precies te beschrijven hoe ik mij voelde nadat ik deze plaat hoorde.

Het is nog lastiger precies te omschrijven hoe ze klinken. Ondanks de invloeden van progressieve, free-jazz, avant-garde acts als Captain Beefheart, Primus en Frank Zappa, het onconventionele werk van de Franse componist Oliver Messiaen en de vocale stijl van Frank Sinatra. Snelheid, precisie, complexiteit en plotselinge veranderingen zijn altijd binnen handbereik van de band. En terwijl de muzikale constructies minutieus weloverwogen zijn, is het effect schokkend. Een helse dollemansrit vol haarspeldbochten.

Voor muziekliefhebbers die avontuurlijke en absurde elementen weten te waarderen, graag worden uitgedaagd en over een ontzagwekkend doorzettingsvermogen beschikken raad ik dan ook ten zeerste hun nieuwe album Hellfire aan. De muzikale onvoorspelbaarheid, brutaliteit en schoonheid van Black Midi gebruikt zanger, gitarist Geordie Greep als metafoor voor zijn liefde voor de bokssport. ‘Je kunt nooit zeggen wat er gaat gebeuren in een gevecht, en daarom vind ik het geweldig’. ‘Je kunt je ogen er niet van afhouden. In een goed gevecht weet je nooit wanneer het ophoudt;.

Net als op hun vorige twee platen heeft Black Midi nog altijd een voorliefde voor abstracte structuren en ritmes. Het drietal doorbreekt op het nieuwe wapenfeit het ouderwets hokjesdenken met eindeloze verkenningen van genres en een dosis aan ongrijpbare en loodzware klanken, wat resulteert in een geniale waanzin. Een moderne weergave van de eeuwige verdoemenis van drie prille twintigers met een baanbrekende virtuositeit en een alles-kan benadering, die grenzen blijven verleggen van wat mogelijk is met hun muziek.

Stijn_Slayer
Dit zou wel in mijn straatje moeten passen, maar het klinkt toch vooral als een soort muzikale equivalent van ADHD. Het is wel origineel en gewaagd, maar soms echt te druk en neurotisch. En de punkinvloed staat me tegen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:02 uur

geplaatst: vandaag om 10:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.