Liesa Van der Aa - Caramel (2025)

Liesa van der Aa was ik na het prachtige Troops uit 2012 volledig uit het oog verloren, tot het titelnummer van dit album me ergens vorig jaar bereikte. Een verstild nummer dat ik sindsdien regelmatig heb beluisterd - ingetogen en terughoudend, maar op de een of andere manier wel betoverend.

Op basis daarvan het hele album opgezet, en dat valt me toch wat tegen. Caramel bestaat grotendeels uit minimale tracks met subtiele post-dubstep-elektronica: spaarzame bas, gefragmenteerde ritmiek en daarbovenop Liesa's stem die voor mij ook meer als instrument dan als overbrenger van melodie en emotie fungeert. Een associatie die in me opkomt is James Blake, al zijn diens tracks vaak wat meer rechttoe-rechtaan en harmonieuzer. Na een paar nummers begint e.e.a. wat geforceerd te voelen en de terughoudendheid te wringen; de tracks lijken wel veel op elkaar.

De beste momenten zitten verder naar het einde: It's Raining en Wolfie hebben voor mijn gevoel wat meer structuur, al heerst hier ook een traagheid die voor mijn gevoel niet het beste uit de nummers haalt.

Wat me eigenlijk vooral te binnenschiet bij dit dit album is een associatie die ik niet direct had verwacht: de droge, bijna koele ruimtelijkheid van de productie doet me denken aan sommige Duitse elektronica uit de jaren '00 — Sool van Ellen Allien en Baustelle van Greie Gut Fraktion. Die platen hebben eenzelfde soort organische ritmiek, maar tegelijkertijd ook een prettige interne spanning die ik hier mis.