Lucy Clearwater - People ≠ Possessions (2026)

https://www.nieuweplaat.nl/album/lucy-clearwater-people-%e2%89%a0-possessions/

“Wat goed is komt langzaam”, luidt een aloud Nederlands gezegde. Dat gaat zeker op voor de Amerikaanse folkzangeres Lucy Clearwater. Na een eerste ep in 2020 (Feel Again) volgde een reeks losse tracks, maar een debuutalbum bleef uit. Gestaag werkte ze verder aan haar eigen geluid en fanbase. Anno 2026 is de tijd rijp voor dat debuutalbum, getiteld People ≠ Possessions. “Het wachten waard” is dan wel géén typisch Nederlands gezegde, het is wel volledig van toepassing op deze fijne, driekwartier durende plaat.

Dat fijne is voor een groot deel toe te schrijven aan het warme stemgeluid van Clearwater. Een stem die het intiem vertellende van Phoebe Bridgers, het open klassieke van Linda Ronstadt en het glasachtig zuivere van Karen Carpenter combineert. Clearwater zingt met een licht ‘breathy’ toon; wat extra adem langs de stemplooien, wat haar intiem en welkom dichtbij laat klinken, zoals op What’s Mine. Deze opener luistert klein en huiselijk, maar bevat vrij grote gedachtes over dat niets echt van jou, maar allemaal slechts tijdelijk, gedeeld of geleend is: ‘My feet tread on stollen ground/My heart beats on borrowed time.’

Wie goed luistert hoort dat de echo van Joni Mitchell niet ver weg is. Daarmee wordt de dagboek-esthetiek die de laatste jaren gangbaar is geworden onder veel Gen Z-artiesten als Gracie Abrams en Olivia Rodrigo, naar de achtergrond verdrongen. Het maakt het luisteren naar Clearwater daardoor tijdlozer, zoals te horen op Elephant Monster. Dit uptempo folklied gaat over het moment dat je iets te weten komt over je geliefde en je niet meer kunt doen alsof het er niet is. En dat terwijl diegene niet weet dat jíj het weet. Of Not To Blame, een song die met de openingszin ‘I’d like to call you from a pay-phone on the corner where I’m stuck in the rain’ een ongebruikelijk frame krijgt om een vervlogen tijdsbeeld te creëren. One Of Those Things is een soort filosofische spiegel van de openingstrack en gaat juist over leven met weinig en waarderen van wat er wél is. De lichte country-vibe maakt het tot een aanstekelijk feel good-lied.

Een paar tracks hebben een wat zwaardere indie-sfeer meegekregen. Die keuze is te verdedigen vanuit de gedachte dat People ≠ Possessions zonder deze producties toch wat eenzijdig en monotoon had geklonken. Dat gaat wel ten koste van de stem van Clearwater die het beste tot haar recht komt als die óp de muziek ligt en niet, zoals het geval is bij tracks als Almost en I Wanna Fight You, opgaat ín de muziek. Dan wordt het allemaal wat anoniemer en draagt het veel minder de “kleur” van Clearwater.

Tot slot het intieme en verstilde Love A Friend (song van het jaar?). Een signatuur-song waarin zo goed als alles samenkomt wat Clearwater zo goed maakt. Noem het gecontroleerde imperfectie, noem het wat je wil. Maar als je in een enkele zin een Shopenhauer-achtige existentiële paradox weet te schetsen waar ontelbaar veel mensen zich met hun eigen verhaal in kunnen herkennen, dan doe je iets heel erg goeds. ‘All that it would take is just a second, to either find a lover or lose a friend’.

“Beter een goede buur dan een verre vriend” luidt een ander aloud Nederlands gezegde. In het bijzondere geval dat Lucy Clearwater in meerdere opzichten is, kiezen we (hoe aardig de buren ook zijn) voor een verre vriend. Een vriend om als een blok voor te vallen. Een risico dat we graag op de koop toenemen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lucy Clearwater - People ≠ Possessions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lucy Clearwater - People ≠ Possessions
People ≠ Possessions is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Lucy Clearwater, maar wat tikt ze in muzikaal en vocaal opzicht een hoog niveau aan en wat schrijft ze goede songs vol invloeden uit verleden en heden

Bij beluistering van People ≠ Possessions van Lucy Clearwater had ik af en toe associaties met de Laurel Canyon folk van vele decennia geleden, maar het is ook een eigentijds klinkend folkalbum. Het is eigenlijk meer dan een folkalbum, want Lucy Clearwater verwerkt ook andere invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en af en toe hoor ik ook een subtiel vleugje pop. Samen met flink wat geweldige muzikanten zet Lucy Clearwater een mooi en sfeervol geluid neer en het is een geluid dat uitstekend past bij de mooie, heldere en warme stem van de Amerikaanse muzikante. Alles op People ≠ Possessions ademt kwaliteit en het is kwaliteit van een soort die je niet vaak hoort op een debuutalbum.

De Amerikaanse muzikante Lucy Clearwater is geboren in North Carolina, maar werkt momenteel vanuit het Californische Los Angeles. Zowel de geboortegrond als de huidige woonplaats van Lucy Clearwater hoor je terug in haar muziek. Haar deze week verschenen debuutalbum People ≠ Possessions sluit deels aan bij de folk en andere Amerikaanse rootsmuziek die momenteel onder andere in North Carolina wordt gemaakt, maar je hoort ook invloeden uit de folkmuziek die lang geleden in de heuvels rond Los Angeles werd gemaakt.

People ≠ Possessions is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar ze wist voor het album een aantal aansprekende namen aan zich te verbinden. Een snelle blik op de bandcamp pagina van de muzikante uit Los Angeles laat de namen zien van onder andere Sean Watkins, Will Graefe, Madison Cunningham, Dodie en Rob Moose en dat zijn namen die je niet tegenkomt op het gemiddelde debuutalbum.

Naast de bekende namen zie ik ook nog een hele waslijst andere muzikanten, waardoor het geen verbazing wekt dat het debuutalbum van Lucy Clearwater werkelijk prachtig is ingekleurd. People ≠ Possessions klinkt daarom anders dan het gemiddelde folkalbum, al gaat Lucy Clearwater de sober klinkende folk zeker niet uit de weg.

Ik had de naam van de Amerikaanse muzikante nog niet eerder gehoord, maar ik weet inmiddels dat ze al een aantal jaren actief is. Op haar bandcamp pagina staat alles wat ze sinds 2020 heeft uitgebracht en dat is best veel. Naast flink wat losse tracks bracht Lucy Clearwater ook twee EP’s uit, maar voor haar debuutalbum heeft ze de tijd genomen. Dat is goed te horen, want People ≠ Possessions klinkt geen moment als een debuutalbum.

Het album imponeert niet alleen met prachtige klanken, met een hoofdrol voor gitaren, maar straalt ook een enorme rust uit. Lucy Clearwater heeft niet alleen de tijd genomen om haar songs op te nemen, maar neemt ook in deze songs de tijd. Haar songs zitten vol fraaie accenten en ze zijn allemaal functioneel.

Het is knap hoe het album met enige regelmaat terug kan keren naar de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk uit de jaren 60 en 70 om vervolgens moeiteloos over te schakelen naar de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. In muzikaal opzicht valt er echt heel veel te genieten in het rijke geluid op People ≠ Possessions, dat niet alleen moeiteloos door de tijd stapt, maar ook makkelijk schakelt tussen genres en met name tussen country en folk en één keer een wat ruw uitstapje.

De mooie klanken zijn verpakt in songs die zich makkelijk opdringen, maar die ook memorabel blijken. Het zijn songs met mooie en over het algemeen persoonlijke teksten, maar wat het meest opvalt bij beluistering van People ≠ Possessions is de stem van Lucy Clearwater. Ook de zang op het album klinkt geen moment als de zang op het gemiddelde debuutalbum, want wat zingt de muzikante uit Los Angeles met veel gevoel en precisie en wat klinkt haar stem mooi en warm.

Flink wat muzikanten van naam en faam zijn inmiddels kennelijk overtuigd van het talent van Lucy Clearwater, wat het onbegrijpelijk maakt dat er tot dusver nog niet heel veel of zelfs bijna niets is geschreven over dit in kwalitatief opzicht hoogstaande album. Ik kwam People ≠ Possessions zelf ook bij toeval tegen, maar wat is dit een goed album. Erwin Zijleman