All Them Witches - House of Mirrors (2026)

Heb het album geluisterd. The Welterweight is tot nu toe favoriet.

Dit is geen fata morgana. En het is ook geen ‘ghost town’ ergens in ‘the middle of nowhere’. Dit is House of Mirrors, een fonkelnieuw album. En hier waart nog altijd de geest van All Them Witches rond zoals ze was: rusteloos, ruw en stoffig.

House of Mirrors suggereert een wereld van reflecties, hervormingen en zelfonderzoek, passend bij een band die – na het bijna uiteenvallen – opnieuw moest bepalen wie ze was. Het zevende studioalbum van All Them Witches – hun eerste plaat sinds Nothing as the Ideal uit 2020 – markeert echter een frisse start na een turbulente periode, inclusief het vertrek van drummer Robby Staebler. Maar de band begon desondanks alles aan een nieuw hoofdstuk met drummer en vriend Christian Powers. In interviews benadrukken de bandleden dan ook dat het samenspel tussen instrumenten en de diverse persoonlijkheden de kern vormt van dit album.

House of Mirrors lijkt nog steeds een beetje op een verlaten spiegelzaal in een gortdroge woestijn, waarin elk detail terugkaatst en versterkt wordt. Maar voor het eerst in jaren vallen al die reflecties prachtig samen: dit is wie ze nu zijn. Na vijf jaar radiostilte klinkt de band hechter dan ooit en met een geluid dat tegelijkertijd vertrouwd aanvoelt.

Het beste zit helemaal op het einde, the welterweight en Saturn song zijn favoriet hier!
Geweldig als die Piano er bij komt in het slotnummer.

Wow wat een geweldig album. Hoogtijdagen met veel leuks op het gebied van nieuwe albums.