Muse - The Wow! Signal (2026)

Apart hoe hier de meningen verdeeld zijn, terwijl ik op alle Muse albums op wat voor manier dan ook altijd welde signature van Muse ervaar.

Voor mij zijn The 2nd Law en Drones de minste albums. Na hun eerste rijtje briljante releases met The Origin of Symmetry als de absolute topper werd het na The Resistance toch wat minder.

Maar zelf vind ik wel dat ze na Drones weer goed terug zijn gekomen, weliswaar commerciëler en gelikter maar dat vind ik binnen hun repertoire niet op voorhand een minpunt.
Wat ik van dit album gehoord heb is divers en daarbij het ik het idee dat diverse nummers nog wat moeten 'rijpen'. Ik kijk wel uit naar de nieuwe release.

Hexagons is fantastisch. Die gitaarsolo aan het begin is top.

Vind de nieuwe nummers eigenlijk best prima. Had er minder van verwacht.

Mmm ben nog niet echt enthousiast. Wacht wel tot het hele album uit is en ga er dan even rustig voor zitten. Muse heeft wat tijd nodig, maar de tijd dat Muse mij omver blies is al een tijdje geleden.

Ik heb nog geen nieuwe songs gehoord, dat doe ik pas als ik het fysieke album binnen heb. Zojuist in de presale wel tickets kunnen scoren voor het concert op 30 november.

Ik ben geen fan van Muse; slechts enkele nummers van hun eerdere werk kan ik wel pruimen - meestal vond en vindt ik de band te geprept en gekunsteld in hun composities.
Neemt niet weg dat ik het album een kans geef.

Allen al die pompeuze opener The Dark Forest zorgt ervoor dat ik weer eens rechtop ging zitten bij een nieuw Muse album (en dan was het album nog maar net van start gegaan).

Voordeel van het niet beluisteren van de vooruitgesnelde singles is dat alles in 1 keer binnenkomt. Misschien maar goed ook want Nightshift Superstar vind ik nu niet bepaald geweldig en dat had er voor kunnen zorgen dat ik weinig interesse zou hebben in dit album. Ik vind Muse na The Resistance eigenlijk al niet meer zo heel geweldig dus dan draagt zo'n single niet bij om de interesse te doen oplaaien. Gelukkig dat de opener wel even binnenkwam.

Shimmering Scars vind ik stroperig en dan zakt de moed wel in mijn schoenen. Toch weer net niet waar Cryogen dan weer best te pruimen valt, en Be with You en Hexagons best fijn zijn.

En zo zwalkt The Wow! Signal een beetje alle kanten op, maar zorgt het wel voor de zoveelste 3,5* in de langer wordende rij.

Nog even geen zin om het album te luisteren, maar dankzij Eric's bericht wel even goed gaan zitten voor de opener. Klinkt als Knights of Cydonia part 2; niet helemaal de bom die ik gehoopt had maar wel een prima nummer.

Nightshift Superstar is wat kitschy maar toch wel het eerste echt leuke Muse-nummer in 8 jaar tijd wat mij betreft. Heerlijk vuige, dikke baslijn zit daarin. Dan blijven er naast de opener en 5 singles eigenlijk nog maar 4 nieuwe nummers over, dat maakt me helaas wel een beetje huiverig voor dit album.

't-is nog rustig hier op Muse-icmeter.... Ben ook wel benieuwd. Maar als de hoogtepunten de vooruitgesnelde nummers zijn plus een vuige baslijn in verder een draak van een nummer dan raak ik wat bezorgd...

Dit album heeft op zn minst meer cohesie, structuur en voelt rauwer dan alles wat de afgelopen tien jaar is uitgebracht en misschien langer. Ik heb zelf alleen Unravelling en Be With You gehoord dus was en is nog genoeg te ontdekken voor mij. Be With You vond ik zelf best matig maar werkt best prima in de lijn van het album. Het album voelt in ieder geval meer als een geheel aan dan de meeste laatste Muse albums en de nummers lopen ook in elkaar over, de laatste twee albums had ik niet echt het idee dat ik naar een “album” aan het luisteren was, hier wel. Het album wordt ook beter ontvangen online door fans dan vorige albums.

Ontiegelijke meevaller dit zo goed zijn ze al jaren niet meer geweest met nieuw materiaal!

Zooooo, dit is echt wel een meevaller, een combinatie van oude Muse-riffs met disco/electro-invloeden en veel prog rock met zware riffs.

Hoe komt iedereen er in hemelsnaam bij dat dit een "return to form" is?? Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat DEZE plaat voor zoveel enthousiasme lijkt te zorgen. Ik ben klaar met luisteren en ik vind er werkelijk geen klap aan. Gerecycelde opgewarmde kliekjes. Herhalingsoefeningen. Met, wat mij betreft, één geweldige uitschieter; the sickness in you & I. GE!WEL!DIG!! En vooruit, Unraveling daar achter aan is ook prima. Lekker koppel op een modderschuit. Ik mag het niet snappen, maar ik vind het dan wel weer heel tof dat anderen wel enthouisast zijn, na al dat gezeur op de vorige twee platen. Nu ben ik de zeur .

Moet eerlijk toegeven dat ik dit album al 3 keer geluisterd heb vandaag. De laatste 2,3* albums van Muse deden me werkelijk niks. Alleen Nightshift Superstar vind ik echt een cheesy-jaren-80-gedrocht. Rest is best ok.

*correctie: in mijn ogen is The Resistance hun laatste goede plaat, deze dateert alweer van 2009!

Speciaal voor dit album mijn account weer eens afgestofd.
Nu een tweetal keren gehoord dus ik moet nog even wat meer horen, maar dit klinkt toch best veelbelovend na de afgelopen albums die ik eigenlijk links heb laten liggen. Meer gitaarwerk, toch innovatief, het zal waarschijnlijk niet mijn favoriete Muse album worden, maar een verademing na de afgelopen jaren vind ik het nu al wel.. Ik zie uit naar de live performance!

Best een fijne plaat. En ik had veel moeite met m’n favorieten aanduiden, das altijd een goed teken, hadden er zo een stuk of 5 kunnen zijn.
Het zijn uiteindelijk the unravelling en the sickness in you and I geworden.

Wow! Misschien niet vernieuwend, maar dit album klinkt op het eerste gehoor niet verkeerd. The Wow! Signal, Cryogen, The Sickness In You And I zijn wel toppertjes. Ook wel wat niemendalletjes. Nightshift superstar vind ik persoonlijk tenenkrommend.

Wát een opener is The Dark Forest!

Verder zijn meerdere luisterbeurten nodig, er zijn nummers waar ik de eerste keer helemaal niets bij voel, er zijn er die meteen raak zitten. 'k Laat het nog wat groeien.

Een verrassend album is het wel.

Wat is dat Nightshift Superstar toch een verschrikking...

Grappig dat ik hem als 1 van de weinigen wel kan waarderen. Het refrein doet me denken aan Don't Stop 'Till You Get Enough; zijn allebei even dansbaar.

Ik vind Nightshift superstar ook minder slecht dan hier gezegd wordt. M’n favoriet nummer is het zeker niet maar ook geen skip nummer.
Echt een hele fijne plaat eigenlijk!

Ja hoor - deze kan ik prima hebben
Lang niet alles is raak maar zeker meer dan voldoende om van te genieten. Op rotatie de komende tijd.

Ik had eerlijk gezegd mijn verwachtingen laag gehouden. Gelukkig had Muse ze hoger gelegd.

Nightshift superstar en in mindere mate hush zijn de enige mindere nummers op dit prachtige album!
Hier komen alle elementen van Muse in samen.

Wil je Muse, dan krijg je het, ik zie het zelf als een concept, verdienmodel, maar ik ben me ervan bewust dat dit voor heel veel popmuziek geldt, spreekt dit je aan of niet, dat bepaald hoe je het beleeft en wat je erin meent te zien of horen en dat krijg je dan ook terug.

Potverdorie Jazper, zelfs Muse is tegenwoordig een verdienmodel!

Nou nou wat een enthousiasme. Dat wordt hier niet gedeeld

Muse is een hoax!

Hahaha, Simon Vyverman....

Dit draaiden ze vandaag in de platenzaak. Ik wilde eerst nog vragen of ze dat voor hun plezier deden of dat iemand ze met een pistool dwong. Het laatste scenario leek me aannemelijker.

Wat vermoeiend is dit. De electro-dance-rock is matig, met als absoluut dieptepunt Nightshift Superstar. De stevige riffs zijn op zich wel okay maar ook vooral een herinnering aan het goede Muse van 20+ jaar geleden. Blijft over een potje gezapige ballads... Het is allemaal vlees nog vis en een ongemakkelijke herhaling van wat de band al jaren geleden heeft gedaan (en veel beter).