Muse - The Wow! Signal (2026)

Ik ben ook aangenaam verrast.

En het nummer Hush met Ellie Goulding vind ik echt heerlijk fris en lekker.

Lekker muziek voor in de auto. En ik krijg er wel zin van om weer eens een concert van ze te checken.

Ik vind dit een geslaagde return to form voor Muse. Waar hun albums na The Resistance (2009) voor mij vrijwel allemaal tegenvielen, is dit album in de kern eindelijk weer wat ik van Muse wil horen. Dat wil niet zeggen dat hun albums van de afgelopen jaren geen uitschieters hadden, zoals Madness, Reapers, enzovoort. Het probleem was vooral dat die albums als geheel vlak aanvoelden en daardoor niet prettig waren om van begin tot eind te beluisteren. De band heeft de afgelopen jaren veel geëxperimenteerd, maar dat resulteerde lang niet altijd in een goede samenhang tussen de nummers. Met name Will of the People (2022) irriteerde mij destijds mateloos.

Dit album voelt eindelijk weer oprecht aan. Dat zit hem vooral in de lyrics, die veel persoonlijker zijn en eindelijk weer eens inhoud hebben, in plaats van alleen maar te draaien om holle politieke thema's. Vooral Shimmering Scars en Space Debris kwamen door de teksten heel goed uit de verf.

De bombast is er nog steeds. The Dark Forest voelt als een kruising tussen Knights of Cydonia en Lawrence of Arabia, en dat klinkt verrassend vet. The Sickness in You and I is simpelweg een sterk nummer dat verschillende genres op een overtuigende manier samenbrengt. Ook Hush, Cryogen en de andere nummers zijn wat mij betreft geslaagd, op één na. Over het hele album hangt een overdreven, theatraal jasje, maar dat is eigenlijk altijd al een kenmerk van Muse geweest.

Het enige nummer dat dus voor mij niet helemaal uit de verf komt, is Be With You. Binnen de context van het album luistert het prima weg, maar als op zichzelf staand nummer vind ik het wat zwak. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen de bombast van Muse vervelend vinden, maar voor mij is dat juist de charme van de band en is dit er altijd al geweest. Het geheel voelt soms bijna filmisch aan, en dat komt tijdens hun liveshows misschien nog wel het beste tot zijn recht.

Wat mij betreft is dit een geslaagd album dat ik de komende tijd nog vaak zal beluisteren. Geen meesterwerk, maar gewoon een goede plaat!

Het begint nu echt vervelend te worden.15 of 20 jaar lang dezelfde soort riedeltjes met die gillende stem (AI?) Net als Coldplay en nog een paar van die andere artiesten/bands Een goed moment om er mee te stoppen of om radicaal iets anders te gaan doen. Een jazz/country/Americana album of zo.

De 2 openende en afsluitende nummers doen mijn plezier in Muse gelukkig weer wat herleven. In het middenstuk komen ze soms lekker rockend uit de hoek maar voel ik jammergenoeg vooral vermoeidheid. Tijdens de coupletten van Hexagons dacht ik "hoe gaaf en verrijkend was het geweest als Rosalía hier wat zang op zich had kunnen nemen, met haar volle, indrukwekkende operastem." Qua huidige muziektrends was het voor mij totaal logisch geweest als de energie van het universum zich in die richting had bewogen. Zou een verademing en verfrissing zijn geweest zo halverwege het album. De hoge kreten in The Sickness in You & I had ze er ook bij op mogen nemen
Ellie Goulding zorgt ook voor opwinding maar komt helaas veel te laat in de tracklist om de vermoeidheid halverwege het album wat onschadelijk te maken.

Hush en Space Debris geven me ergens wel de hoop dat Muse zichzelf op een toekomstig album nog eens totaal gaat vernieuwen of het over een compleet andere boeg gaat gooien en of dat dan 1,5 of 5 sterren gaat opleveren is an sich al ondefinieerbaar genoeg om er naar uit te kijken.

Het album wordt door recensenten (any decent music?) gemiddeld gewaardeerd met een 7.4, een recensent van The Arts Desk waardeert het album met een 10.0. HIj begint letterlijk zijn recensie met de volgende zin.
“De kracht van Muse zit in het uitvergroten van hun eigen belachelijkheid”…. en letterlijke citaten verder
“Muse is een van de beste advertenties ter wereld voor dwaasheid. …. Sindsdien zijn ze altijd op hun best geweest wanneer ze elke ernst laten vallen….. de kleurverzadiging maximaal verhogen en dom worden… dat is wat ze hier hebben gedaan.º
Dwaasheid en eigen belachelijkheid uitvergroten in de popmuziek hebben we al veel vaker gezien, Alice Cooper, Rammstein…. Zo gek is dat niet in de kunsten zien we dat wel vaker terug, daar bestaat kennelijk een behoefte aan. Het gaat niet om schoonheid in de letterlijke serieuze zin, maar om een vorm van gekte een gezicht te geven door het schoonheidsideaal op zijn kop te zetten.

Hmm, leuk om een 10 te krijgen maar zelfs in die context vind ik dom en dwaas termen waar nul positiviteit in te vinden is. Maar het zal wel een bewuste antilogica-review zijn om aandacht te winnen

Het zal allemaal wel. Kan mijn tijd wel beter gebruiken.

Ajb niet zeg, dat rijtje is echt de ultieme gruwel.

Wel vind ik alles wat tot dusver na The Resistance werd uitgebracht voor Muse begrippen erg zwak.

Maar gezien de hoge score tot zover ben ik toch wel benieuwd naar dit nieuwe album.

Misschien zijn we betreft Muse ook gewoon wat sneller tevreden. Ik ben persoonlijk blij dat ze niet een soort Imagine Dragons of Coldplay anno nu zijn geworden. Het is gewoon nog steeds Muse waar je naar zit te luisteren, enkel alleen een geëvolueerde variant en kwalitatief wat minder dan in hun beginjaren maar is dat zo erg?

Ik vind degelijk in dit geval helemaal niet negatief. Buiten dat zijn ze live nog steeds geweldig en kijk ik uit naar november.

Bovenstaande buurman slaat de spijker op zijn kop imo.
Tuurlijk, het is geen vernieuwend album van Muse. Alle typische elementen zitten erin en ik hoor af en toe zelfs riedeltjes die wel erg lijken op oude Muse nummers.
Al met al staat de muziek gewoon nog bol van de kwaliteit en is het op zijn Muse nog altijd even bombastisch als altijd.

P.s mocht iemand kaartjes overhebben zou ik deze graag willen kopen. Het was zo snel als de bliksem van gisteren uitverkocht helaas.

Kijk, je hoeft er niet naar te luisteren en het hoeft ook je band / act niet -meer- te zijn, maar laat MUSE aub MUSE blijven, met albums die de ene keer beter bevallen dan de andere keer.

Maar om nu te verwachten dat ze een Jazz of Country album gaan maken vind ik van een behoorlijke naïviteit getuigen.

De Rolling Stones zijn en blijven de Rolling Stones, ABBA blijft ABBA tot hun laatste snik, en MUSE blijft MUSE, gelukkig!!!

Wat mij betreft is dat aan Muse zelf of ze uitstapjes willen maken, al lijkt mij het juist wel verfrissend. Ook The Rolling Stones hebben geflirt met andere genres, zoals reggae en disco/funk. Ik zie niet in waarom Muse dat niet zou mogen.

Een kwestie van moeten is het natuurlijk niet, maar lijkt me wel heftig om zo erg tegen stijlveranderingen te zijn.

Ik vrees dat als Muse een jazz- of countryalbum maakt, dat het nog steeds heel erg als Muse klinkt.

Ik denk dat Muse een uitstekend bluesy album zou kunnen maken. Daar flirten ze in 1999 op hun debut immers ook al enigszins mee met Falling Down en Hate This and I Love You .

Zal allemaal wel maar nummers als City of Delusion of Micro Cuts zijn indertijd natuurlijk nooit vanuit die overdreven opzettelijke Rammstein-achtige dwaasheid geschreven. Muse had gewoon een serieuze finesse die ze na 2006 zijn kwijtgeraakt, en het klopt dat ze binnen dat theatrale gedoe nu met Wow eindelijk iets hebben gemaakt wat je eens in de zoveel tijd prima voor de lol kunt opzetten, maar wees nou eens eerlijk...

Ik ga 'm eens een keer een goede kans geven maar de eerste indruk is ongeveer hetzelfde als bij de voorgaande plaat en platen. Het klinkt tegenwoordig ook qua productie wel érg gelikt en netjes. De productie op de klassiekers van Muse is vaak wel heel hard qua mastering maar de sound zelf is nog lekker 'echt' en rauw. Het is hier allemaal zo geproduceerd. Op papier zou ik het geweldig moeten vinden als Muse zich bediend van knetterharde 8-string riffs maar het doet gewoon niet zoveel in de praktijk.

Wma, niet helemaal mee eens. Black Holes and Revelations is zonder twijfel mijn favoriete plaat van Muse, maar dat album heeft natuurlijk ook z'n gekke momenten, zoals Knights Of Cydonia. Dat nummer gaat over een space cowboy, en kan ik ook moeilijk serieus nemen eigenlijk. Neemt niet weg dat ik het een vet nummer vind. Op deze plaat vind ik juist dat de teksten en de kern wat serieuzer zijn, met name de nummers Shimmering Scars en Space Debris. Ik kan me er wel in vinden dat het muzikaal wat cheesy is in vergelijking met hun eerste albums, maar verder vind ik dit album juist de goede richting op gaan; nog wel de bombast, maar met iets meer inhoud en zonder die holle politieke thema's zoals op Will of The People.

Poeh, ik heb me er toch maar aan gewaagd, aangezien ik kaartjes heb voor de tour. Live vind ik ze geweldig, maar qua studioalbums ben ik al een tijdje afgehaakt. Maar het was geen makkelijke zit.

The Dark Forest Is al meteen een lange zit. Alles wat overdreven kan worden, is hier ingezet. Het zou ook een productie van Albert Verlinde kunnen zijn voor zijn nieuwste musical. Wat een verschrikkelijke draak vind ik dit zeg.

Nightshift Superstar is een hitgevoelig deuntje, maar te poppy, hier had wel wat meer gitaar in mogen zitten, dan was het een leuke song geweest. Denk dat dit live wel lekker uit de verf zou kunnen komen.

Shimmering Scars, tja, lampjes aan en zwaaien maar. skipnummer.

Cryogen klinkt eindelijk een beetje als de "oude" Muse. Maar te geforceerd. Ik heb dit al te vaak gehoord. Dat dit tot nu toe het hoogtepunt is, zegt wel veel.

Be with You heeft een intro waar ik al bij denk, nee, niet weer zo'n nummer, maar ja hoor, helaas is het wel zo. Ze lijken het echt kwijt te zijn.

Hexagons klinkt als een 80's rock band qua intro, de rest doet me een beetje denken aan het 2e Muse album (Bliss vooral) maar ook dit haalt het bijlange na niet natuurlijk.

The Sickness in You & I is het 1e nummer wat me wel bevalt. Een funky vibe, lekker rock sausje erover. Zo mogen ze er wel meer maken.

Unravelling raakt me wederom niet, het klinkt me allemaal te glad, te strak getrokken... het is zo jammer,

Hush klinkt als een Billie Elish nummer, maar dan door Muse uitgevoerd. Ellie Goulding vind ik ook niet echt een toevoeging aan dit nummer. Helaas meer van niks

Space Debris is een tergend lange zit.......

De conclusie is dat mijn angst voor deze plaat terecht was. Het is niks wat mij betreft, en lijkt in geen enkel geval op de eerdere Muse platen, een heel klein schimmetje misschien soms.
Het gevoel wat bij mij overheerst is vooral, ik wil Absolution weer opzetten, wat een overdreven bombast (die op alle Muse platen aanwezig is, maar hier is het gewoon te gemaakt ofzo) en vooral, wanneer komt de musical in het Beatrix theater?

Het concert ga ik bezoeken uit nostalgische redenen, gelukkig zag ik de mannen in hun hoogtijdagen verschillende keren, maar ook van deze tour heb ik niet heel hoge verwachtingen omdat het songmateriaal mij niet zal aanspreken, wellicht gaat het erna nog iets beter werken.

Voorlopig vind ik dit een zwaar ondermaatse plaat, en kan ik niet meer dan 2 sterren geven.

Deze recensie leest vooral als iemand die allang afscheid heeft genomen van de band die Muse inmiddels ís, maar tóch verwacht dat ze nog steeds een Absolution maken. Dat mag natuurlijk, alleen maakt het de kritiek inhoudelijk behoorlijk zwak en vaak zelfs tegenstrijdig.

Je verwijt Muse “bombast”, terwijl bombast juist altijd de kern van Muse is geweest. Alsof iemand naar Rammstein gaat en klaagt dat het te theatraal is. Black Holes and Revelations, The Resistance en zelfs delen van Origin of Symmetry waren óók maximalistisch, melodramatisch en over the top. Dat is geen fout van deze plaat; dat is letterlijk hun DNA.

Dat het volgens jou lijkt dat dit in geen enkel geval op eerdere Muse-platen” lijkt is ovredreven want je maakt constant verwijzingen naar oudere albums:

* “klinkt als oude Muse”
* “doet me denken aan het 2e album”
* “Bliss vooral”
* “funky vibe met rocksausje”

Dus wat is het nou? Het klinkt nergens naar oude Muse, of juist voortdurend een beetje wel?

“te glad”
“te poppy”
“te gemaakt”
“ze lijken het kwijt”

Maar nergens leg jej muzikaal uit waarom iets slecht is. Geen woord over compositie, dynamiek, productie-opbouw, harmonieën, ritmiek of arrangementen. Het is vooral: “dit geeft mij niet hetzelfde gevoel als twintig jaar geleden”.

* De Albert Verlinde-/musical-opmerking is vooral een goedkope sneer zonder inhoud. Muse heeft altijd theatrale grandeur gehad:

* koren
* orkestrale lagen
* Queen-invloeden
* progrock-elementen
* filmische productie

Dat zat al in *Butterflies & Hurricanes*, *United States of Eurasia* en *Exogenesis*. Alsof dát ineens nieuw zou zijn.

je verwijt de band tegelijk dat:

-nummers teveel op oude Muse lijken (“te geforceerd”, “dit heb ik al te vaak gehoord”)
- in dat ze niet meer klinken als oude Muse.

Dat is behoorlijk tegenstrijdig. Blijkbaar mag het noch vernieuwend zijn, noch herkenbaar.

De Billie Eilish/Ellie Goulding-vergelijking klinkt vooral als “moderne pop = slecht”. Dat is geen analyse maar smaakpaniek. Muse heeft altijd pop-elementen gehad:
Starlight, Madness,, Undisclosed Desires, Supermassive Black Hole etc.

“Het gevoel wat bij mij overheerst is vooral, ik wil Absolution weer opzetten”
Dáár zit de echte recensie. Niet: “dit album is objectief slecht”, maar:

“Ik wil weer voelen wat ik voelde toen ik 20 was.”
En dat is begrijpelijk , maar dat is iets anders dan een inhoudelijke beoordeling van een album.

De ironie is zelfs dat je live nog steeds verwacht dat het goed wordt:

* “Live vind ik ze geweldig”
* “dit werkt live misschien beter”
* “Nightshift Superstar zou live goed kunnen werken”

Dus de band kan blijkbaar nog steeds sterke songs schrijven en performen.

Tja, mooie analyse, maar zo werkt het natuurlijk niet. Ze maakten inderdaad tot ongeveer the 2nd law goede platen.

Daarna werd het (naar mijn mening) meer zielloze muziek, met makkelijke meelal nummertjes ala Coldplay het ook doet na album 3.

Dat is geen smaakpaniek, maar het niet meer voelen. De band Muse is als band niet slecht, maar als songschrijvers falen ze naar mijn idee. Ik voel er niks meer bij.

Feit dat ik het live waarschijnlijk meer ga waarderen heeft te maken met het feit dat het dan wat minder plastisch zal klinken, plus dat de beleving er dan bij toedraagt. Niet voor niks hebben ze nu een enorme show eromheen gebouwd.....

Op dit album zitten 2 a 3 aardige songs, de rest is wat mij betreft gewoon zielloos. Dat ik het nu te bombastisch vind, betekent niet dat ik er niet van hou, maar wel dat het nu geforceerd bombastisch is, en dat doet me dus verlangen naar de oude Muse.. want dit klinkt eigenlijk als een aardige coverband van de band die het ooit was.

Je kan daar van alles van vinden, en je bent waarschijnlijk een heel groot liefhebber, of je hebt die beginperiode niet bewust meegemaakt, want dan snap ik dat dit anders binnenkomt (dat had ik ooit met het 80's werk van Bowie en Queen wat ook zwaar afgebrand werd door de oudere garde) maar je kan mijn gevoel niet omschrijven als onlogische kritiek. Sorry, ik vind het echt een slechte plaat.

Net zoals zovelen, ben ik al wat albums en dus jaren Muse-moe. Eigenlijk al vanaf The Resistance uit 2009 en misschien heb ik die 16 jaar, amper meer Muse luisteren, nodig gehad om dit album wat meer te waarderen. Tjsa, het is natuurlijk Muse ten voeten uit. Het is over de top, hysterisch, bombastisch en soms tenenkrommend maar ik moet toch eerlijk bekennen dat behoorlijk wat tracks van dit album mij nu plotsklaps weer aanspreken. Ik lees hier veel uiteenlopende meningen en die controverse zal Muse altijd met zich meedragen. Ga ik eind november naar de Ziggo Dome? Ik peins er niet over, maar dat ze met deze plaat weer volle zalen gaan trekken, daar mag geen twijfel over bestaan. Wat mij betreft is deze plaat weer in stap in de goede richting na hun vorige 3 draken van albums.

Ik snap je punt beter nu, en deze uitleg is ook inhoudelijk sterker dan je eerste recensie. Vooral dat onderscheid tussen “ik hou niet van bombast” en “dit voelt geforceerd bombastisch” vind ik op zich een valide kritiekpunt.

Alleen denk ik nog steeds dat je deels nostalgie verwart met kwaliteitsverlies.

Je noemt bijvoorbeeld de periode tot The 2nd Law als het moment waarop Muse “goede platen” maakte, maar ook toen kregen ze exact dezelfde verwijten:

- te theatraal
- overgeproduceerd
- pretentieus
- stadionrock
- geen echte rockband meer

Dat gebeurde al bij Black Holes and Revelations en zeker bij The Resistance. Achteraf worden die albums vaak romantischer bekeken omdat ze verbonden zijn aan een bepaalde periode, leeftijd of eerste impact.

En dat is eigenlijk het belangrijkste verschil hier: vroeger verraste Muse je waarschijnlijk emotioneel. Nu herken je de trucs. Daardoor voelt het berekender. Maar dat betekent niet automatisch dat de songs objectief slechter geschreven zijn.

Waar ik je wél gelijk in geef, is dat oude Muse een bepaalde nervositeit en urgentie had die tegenwoordig minder aanwezig is. Op Absolution of Origin of Symmetry voelde het alsof nummers elk moment konden ontsporen. Nu klinkt het veel gecontroleerder en “designed”. Dat kan afstandelijk overkomen.

Alleen vind ik termen als “zielloos”, “coverband van zichzelf” en “falende songschrijvers” alsnog overdreven. Zeker omdat je zelf toegeeft dat:

- er nog steeds goede momenten op staan,
- de live-uitvoering waarschijnlijk beter werkt,
- de band als performers nog overeind staat.

Dan zit het probleem volgens mij minder in kwaliteit en meer in connectie. Jij zoekt nog steeds dat gevoel van oude Muse, terwijl de band inmiddels iets anders maakt. Grootser, gladder en minder spontaan.

Dat mag je een slechte richting vinden, absoluut. Maar dat is iets anders dan zeggen dat ze ineens niet meer kunnen schrijven.

Tempo, zet je ChatGPT uit.

Joh, waar maak je je druk om. Het album wordt over het algemeen goed ontvangen door zowel critici als luisteraars. Ikzelf vind dit album behoorlijk dichtbij hun oudere albums komen kwa kwaliteit, maar als het je niet aanspreekt dan so be it. Ik lees in de recensie waar je op hebt gereageerd ook weinig inhoudelijke kritiek, maar inderdaad meer gevoelsmatige beschrijvingen over wat de muziek nu wel of niet met hem doet. Uiteindelijk is muziek niet echt objectief te beoordelen. Dat de bandleden goede muzikanten zijn, vette live shows geven en een aantal klassiekers op hun naam hebben staan, twijfelt niemand over, maar dan moet het wel bij je kunnen landen. Ik snap zijn invalshoek wel. Geniet gewoon van de show in november, Tempo. Ik ben er zeker bij.

Mixed feelings. Staan een paar toppers op mar ook een paar draken. Sowieso begin ik me steeds meer te irriteren aan het te hoog zingen van Bellamy in sommige nummers bv Nightshift superstar

De meningen over deze nieuwe Muse lopen hier aardig uiteen.

Een aantal followers zijn teleurgesteld, anderen vonden het 'al niks' en dan is er nog de categorie die aangenaam verast is.

Ik moet erkennen dat ik Muse niet vanaf het begin heb gevolgd, ik stapte in bij Absolution en heb toen met terugwerkende kracht hun twee eerder uitgebrachte albums aangeschaft waarbij vooral 'Origin of Symmetry' mij danig wist te raken, wat een origineel en bijzonder album vond ik dat in de beginjaren van deze eeuw. Het Opera gehalte en de bezwerende zang vond -en vind- ik fantastisch. Ik zat dus helemaal klaar toen Black Holes werd gereleased en dat album maakte mij tot een devote Muse follower. The Resistance vond ik ook direct Top, maar bij The Second Law en Drones had ik niet dat Wow gevoel.

Dat kwam bij mij weer terug bij de Simulation Theory en The Will of the People, die vond ik een staalkaart van hun signature, fraai maar geen directe uitschieter.

Maar wat ik nu gehoord heb van The Wow! Signal maakt mij wel enthousiast. Er is een grote diversiteit aan stijlen die ook nu weer allemaal op de menukaart van Muse voorkomen. Dat Matt Bellamy beschikt over een genadeloos goed compositorisch talent was al vele jaren duidelijk, maar de diversiteit die hij hier qua sfeer aan de dag legt vind ik echt verbluffend goed.

Een nummer als Be With You heeft mij verrast, toonvast en loepzuiver gezongen ontvouwt het zich tot een catchy song. Ik vind dat er veel afwisseling te horen is en toch is het allemaal Muse all over. de Muse zoals ik ze graag hoor.

De wat wijder uitgesponnen tracks als Cryogen en Hexagons hebben een prachtige opbouw en zijn op Youtube voorzien van oogstrelende visuals. Morgen haal ik het album en kan ik ook de overige tracks horen, maar ik weet nu al dat dit voor mij persoonlijk een van Muse's groeibriljanten zal zijn, zoals destijds Black Holes ook was.

Er werd hierboven -en daar ging ik op in- al gesuggereerd dat Muse nu eens met wat nieuws op de proppen moest komen of nieuwe wegen moest verkennen in de Jazz of Country sfeer. Ik vind al dat Matt Belamy diverse sferen in zijn composities verwerkt. En daarmee toch Muse blijft. En dat mag toch? Het is zijn signature.

Het nieuwe Stones album klink wederom na 60 jaar nog steeds als de Stones en idem dito bij het nieuwe Deep Purple album dat morgen the light of day zal zien. Dat klinkt als Deep Purple Grand cru. En als ik enkele honderden jaren terug in de tijd ga was het toen ook al zo, Beethoven klinkt als Beethoven en Mozart als Mozart, er zijn nog honderden voorbeelden te noemen.

Belangrijk is dat een act zich binnen hun eigen genre weet te ontwikkelen, verfijnen en zonodig vernieuwen met toevoeging van nieuwe elementen. En dat doet Muse naar mijn idee zeker.
De band heeft goed naar hun inspiratiebronnen geluisterd (O.a. Queen, en ik denk ook aan Boston en Sparks) maar die zeker niet schaamteloos gekopieerd, integendeel in de loop der jaren hebben ze hun eigen sfeer en kleur zodanig vormgegeven dat er een absoluut eigen sound ontstond met het overduidelijke Muse kenmerk.

En de sfeer die nu gekozen is om hun muziek te koppelen aan aspecten van de kosmos vind ik ook wel gaaf!

Wat een fijne week waarin Muse en Deep Purple beiden met nieuw werk komen, beiden luid en zeer oorspronkelijk!

Instagram

Dit vind ik dan wel weer heel erg grappig.

Ik moet zeggen dat ik positief verrast ben. Toen Unravelling vorig jaar uitkwam was ik al onder de indruk, dat nummer heb ik het afgelopen jaar al grijsgedraaid en is wat mij betreft mij het beste nummer dat ze hebben gemaakt sinds ten minste Map of the Problematique. De andere singles had ik wel al een paar keer gehoord en maakten me ook nieuwsgierig naar de rest.
Nu die rest er is kan ik zeggen dat het eigenlijk ook de beste plaat sinds BHaR is die ze hebben gemaakt. De albums daarna deden me eigenlijk niet zo heel veel, met uitzondering van Drones, hoewel ik die ook weer niet zo heel veel draai meer. Maar daarna ging het wel echt hard achteruit, Simulation Theory had nog zo zijn momenten, maar Will of the People vond ik echt helemaal niets.
Dit album daarentegen heeft veel hoogtepunten. Het genoemde Unravelling is denk ik nog steeds wel het beste nummer, maar nummers als Cryogen, The Dark Forest en The Sickness in You & I mogen er zeker ook zijn. Speciale vermelding nog voor Shimmering Scars, want hoewel ik de ballads van Muse meestal bij het zwakkere werk vind horen, is dit er eentje die juist wel heel erg binnenkomt. Wat hierbij misschien ook helpt is dat het een enigszins persoonlijk nummer is (geldt voor meer op het album), waardoor de megalomane, maar geregeld ook tenenkrommende teksten van de vorige albums afwezig zijn. Of in ieder geval, ik stoor me er dit keer helemaal niet aan.
Zijn er dan ook nog kritische punten? Jawel. Be With You is een ballad die me toch iets te plat is, Space Debris slaat een beetje dood na het drieluik ervoor. Maar nergens daalt het niveau zo diep als op vorige albums weleens gebeurde, zoals in I Belong to You, Unsustainable, Get up and Fight en het grootste deel van Will of the People.
4* voor nu.

Vandaag geluisterd in de auto. Echt een plek waar deze muziek goed tot haar recht komt. De laatste albums heb ik laten liggen, nadat ik wat Musemoe was geworden. Live heb ik ze een aantal keer gezien en dat was altijd top.
Dit album is er bij mij links ingegaan en rechts uitgegaan. Duidelijk Muse, maar ik mis iets van wat mij vroeger juist aansprak. De energie, de authenciteit en gevoel van urgentie. Het is verder allemaal keurig in elkaar gezet, maar ik veer nergens op. De adrenaline is niet vrijgekomen tijdens het luisteren en dat was vroeger, en nog steeds bij de oude albums, wel zo.
Live wordt het vast weer een feestje en waarschijnlijk gaat het album dan wat meer leven, maar voor nu geen sterren.

Ik ben er nog niet helemaal uit of ie nu ouderwets goed is of dat het gewoon een best redelijke plaat in hun oeuvre vormt. Vermoedelijk wel het laatste. Maar de zon schijnt, ik zit met een koud witbiertje in de tuin met Muse over de Bluetooth speaker. En ondanks alle overdaad, bombast en de echtscheidingsperikelen in de teksten bevat de plaat gewoon ook behoorlijk wat pretentieloze lol en een paar prettig luide singles. Ik zie vooralsnog dus geen enkele reden om te gaan zeuren.