Armored Saint - Emotion Factory Reset (2026)

Album nummer negen met de eerste beelden en geluiden: Armored Saint - Close to the Bone (Official Video).

(Bonus)track 12 "One Chain (Don't Make No Prison)" is een cover van de groep People en kwam oorspronkelijk uit in 1970, hier is dit de bonustack voor de digipack versie.

We zijn er weer klaar voor. Saint levert de jaren uitstekende platen af, datum staat in de agenda.
Close to the Bone ademt in alles de jaren 80, een fijn voortstuwend ritme, riffs per strekkende meter en een Bush die weer lekker uithaalt.
Saint blijft constante kwaliteit afleveren en dat al sinds het debuut. Een topband!

Close To The Bone is een hele lekkere binnenkomer. Heel typisch Saint en boordevol energie.

Armored Saint blijft - eigenlijk al sinds de comeback - vriend en vijand overtuigen met zeer solide platen.
Dat kan ook gezegd worden van Emotion Factory Reset.
Je hoeft uiteraard niks nieuws te verwachten, maar dat is bij Saint eigenlijk nooit een gemis.
De basis van elk album is al dermate sterk dat het er meer omgaat hoe de tekening nog wat in te kleuren, dan alles nog vorm te moeten gaan geven.
Bush is en blijft een van de beste zangers die het rockwereldje rijk is, de beste man is gezegend met een dijk van een stem waar geen slijt op lijkt te komen.
Bij Anthrax vond ik hem met de staccato zanglijnen nooit echt passen, bij Saint zat en zit hij natuurlijk op zijn plek.
Emotion Factory Reset is een prima album en bevat geen enkele zwakke broeder, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er ook geen tracks opstaan die je omver blazen.
Het eerste gedeelte van de schijf voelt sterker aan, dat zal mede komen door een grote afwisseling van snelle stukken en ''groove'' achtige passages.
Of de plaat net zo sterk is in vergelijking met de voorganger; Punching the Sky durf ik (nog) niet te zeggen, dat zal de tijd leren.
Liefhebbers van Armored Saint kunnen in ieder geval dit album blindelings aanschaffen. Al is het maar vanwege de vlammende solo's van Joey Vera en de voordracht van Bush. Wat een stem heeft die man...

Eerste indruk: Close to the Bone is het beste nummer van de plaat. Daarna wordt het best wel een gezapig album en mist de energie die de twee voorgaande albums hadden. Het vorige album Punching The Sky miste al wat vuur ten opzichte van het sterke comeback album Win Hands Down. Helaas lijkt die trend sterker te worden met dit nieuwe album.

Close To The Bone is een ideale opener, maar daarna is het helaas al snel behelpen met het songmateriaal. Ook ditmaal klinkt de band energiek en bevlogen, met zanger John Bush in goede vorm, maar de meeste tracks ontberen een spannende opbouw en laten het in de refreinen ook flink afweten. Uiteindelijk best een lekkere plaat, met ook spetterend gitaarwerk, maar memorabel... nee.