Interpol - This Mirror Weighs a Ton (2026)

Allereerst, "Bird and the Serpent", wat een geweldig nummer (doet me erg denken aan Truth van New Order!).

Voor de rest ben ik wat gematigder qua enthousiasme. Natuurlijk is dit album een klasse beter dan hun vorige album. Maar daar was ook niet veel voor nodig....
Opener/titeltrack deed mij bij een eerste luisterbeurt niet veel maar kruipt langzaam onder mijn huid en is toch wel een prachtig nummer. Dan de nummers die, naar mijn smaak, het album naar beneden halen. Sudden, Enemy en Wake up zijn tracks waarbij het mij niet lukt ze af te luisteren en dus skip. Alle tracks die nog overblijven zijn voor mij typische Interpol nummers. Herkenbaar uit duizenden, prettig weg te luisteren maar doen mij helaas niet opveren. Positieve afsluiter is dat de band nog steeds de energie en drive heeft om muziek uit te brengen en hoop ik dat ze dat voorlopig nog een tijdje blijven doen. Maar dan graag wat meer tracks van het niveau Bird and the Serpent....

Net een keer geluisterd, het pakt me wel. Lekker sfeertje. Openingsnummer is top! Ik krijg bij Iron City Gorillaz vibes.

wisselvallig album met oeuvre hoogtepunten en net iets te veel gemiddelde tracks.
Zo een lelijke fadeout van Wounded Soldier. haalt een prima song gewoon down.
Highlights : So Rides the Reindeer & Bird and the Serpent waar compositorisch en productioneel alles uit de kast word getrokken om er een monumentale luister ervaring van te maken.
Ook IronCity en Enemy zijn zeer geslaagde songs (gewoon even goed doorluisteren, bij voorkeur met oortjes).

Heerlijk album. De stem van Paul Banks is echt mooi in de mix. De gitaren blijven mooi en de drums zijn wereldklasse. Mooi ook dat ze met hun tijd meegaan en experimenteren. Turn on the bright is een album dat vrijwel niemand kan benaderen maar dit nieuwe album laat me dat masterpiece weer beetje herbeleven. Echt een tof album.

Man, lekkere Interpolplaat hoor! Eindelijk weer een beetje urgentie bij de mannen. See Out Loud en Iron City waren al prima vooruitgeschoven tracks, en het bouncy Wings on Fire, het prachtige Wounded Soldier (vind de outro juist heel sterk bij dit nummer) en de frisse vreemde-eend-in-de-bijt Wake Up houden dat niveau vast. Weinig missers verder, hoewel de opener me weinig doet.

Wat is dit nou weer. Deze band had ik allang afgeschreven, komen ze opeens met hun beste sinds Antics (2004...). De derde echt goede Interpol-plaat dus! De uptempotracks zijn eindelijk weer eens écht venijning, en de rustiger nummers zijn prachtig. Enemy is echt heel mooi.... Maar net als bij mijn bovenbuurman doet de openingstrack me dan nog het minst, terwijl iedereen hier behoorlijk hosanna over is.

Oei, ben ik als enige dan minder overtuigd van deze plaat? Had er meer van verwacht, maar ik vind dat er weinig bovenuit steekt en het veel middelmaat is die niet mee zou kunnen op de eerste albums. Zal het nog een paar keer luisteren, maar voorlopig dus zeker geen topper.

Nee, ik volg je wel. Verrassend hoge cijfers hier. Ik vond de voorganger zelfs beter. Maar ik moet het album nog een paar keer beluisteren. Ik heb het album nog maar twee keer een luisterbeurt gegund en dat is wat te weinig. Het titelnummer kwam wel heerlijk uit de verf als opener van het concert dat ik ze van ze zag afgelopen zondag op Rock en Seine.

Prima plaat. Vooral de intiemere nummers. Dat maakt deze ook plaat ook beter dan de vorige. Meer variatie dus, binnen het postpunk spectrum.

Zeker prima plaat, ze nemen hier wat vaker gas terug en dat gaat ze goed af
De arrangementen zijn ook fraai en wat anders dan ze voorheen deden
So Rides the Reindeer is prachtig en tot nu toe de mooiste track
Vooralsnog vier sterren

Ik las hier eerst over een koerswijziging, daarna over een lichte koerswijziging. Dat laatste klopt op sommige nummers lichtjes, maar verder is dit toch (gelukkig?) een typische Interpol plaat. Eigenlijk kreeg ik die gedachte al op het moment dat het album begint en dat blijft ook zo tijdens de rest van de plaat.

Gelukkig ligt het niveau van de songs dit keer weer wel richting het niveau van hun eerste albums. Mooie nummers zijn bijvoorbeeld titelsong This Mirror Weighs a Ton, See Out Loud, Wings on Fire, Ever the Actor, So Rides the Reindeer & Bird and the Serpent. En ook mooie zang weer van Paul Banks met zijn typische stemgeluid. Geslaagde comeback!

Persoonlijk had ik precies dezelfde reactie. Alle positieve recensies deden mij vermoeden dat het hier om een nieuw meesterwerk zou gaan, maar dat is deze plaat allesbehalve helaas. Uiteraard is This Mirror Weighs A Ton beter dan de laatste twee Interpol albums, maar sinds de release heb ik meerdere malen gezien dat dit album hun beste zou zijn sinds Antics of Our Love To Admire. Dat volg ik niet helemaal en ik zet persoonlijk bijvoorbeeld liever El Pintor op dan deze laatste worp. Ik zal het blijven proberen hopende dat het kwartje valt, maar voorlopig ben ik niet bepaald overtuigd.