menu
zoeken in:
avatar van Hans Brouwer
Nog geen berichten bij Roxy Music. Hier komt mijn persoonlijke album Top 5 betreffende Roxy Music

De HB Roxy Music Album Top 5:
1. Viva! Roxy Music
2. Roxy Music, The early years
3. Siren
4. Flesh and Blood
5. Avalon

Ik hoop dat ik in de toekomst nog vele persoonlijke Roxy Music voorkeurslijstjes mag bewonderen .

Harald
Bij Roxy Music - Roxy Music (1972):

Van Roxy komt een nieuwe DVD in de handel. Wat ik zo gelezen heb moet dit wel een interessante overzicht over hun carriere zijn.

Roxy Music - The Thrill Of It All: A Visual History 1972 - 1982

The Thrill Of It All: A Visual History 1972 - 1982 is the definitive Roxy Music DVD vividly capturing the band's recording career, packed with live footage, much of it previously unseen in the UK and their back catalogue of promo videos. For all their imitators and admirers, no one has ever successfully cloned the unique and indefinable combination of elements that made Roxy Music one of the most influential bands in rock music history. Now for the first time with the release of The Thrill Of It All, it is possible to take a comprehensive look back at the career of a band that combined idiosyncratic experimentation, sophisticated wit and a highly developed visual presentation.


From their early years with performances at the Royal College of Art and on the Old Grey Whistle Test, to their iconic performances on Top Of The Pops and including live material from many of their memorable gigs the DVD is a visual feast which will satisfy even the most ardent Roxy fans. Perhaps most significantly is footage from the Montreux Rose Festival - the last filmed performance of Brian Eno with the band. With memorable TV performances for singles like Virginia Plain, Do The Strand and Pyjamarama classic videos for tracks like Avalon and Jealous Guy and the unforgettable live recordings of tracks like Editions Of You and Street Life this DVD really demonstrates a band who triumphantly combined both style and substance

cambal
Bij Roxy Music - Avalon (1982):

Er komt een nieuw Roxy Music album uit heb ik gehoord.

stuart
cambal schreef:
Er komt een nieuw Roxy Music album uit heb ik gehoord.


Als dat waar is...wordt het naar jouw stemgedrag te zien een 0,5 of een 5.

avatar van Broem
Nav een aantal enthousiaste posts bij de albums van RM toch eens opnieuw in de discografie gedoken. Vooral de eerste vier album opnieuw en uitgebreid geluisterd en de vele posts bij die albums teruggelezen. Leuk om te doen en de albums eens opnieuw tegen de oren te houden. Uiteraard wordt er veel geschreven over de mooie hoezen uit die tijd. Destijds zinnenprikkelend voor veel 45+ onder ons. Kwam bijgaande site tegen met een leuke uitleg over de dames op de hoezen (bijna allemaal scharrels van Ferry) Beauty Queens: The Stories Behind Roxy Music's Artwork | uDiscover - udiscovermusic.com

avatar van devel-hunt
Bij Roxy Music - Siren:

adri1982 schreef:
omdat Both Ends Burning erg goed in elkaar zit en een van de eerste echte New-Wavenummers is uit de geschiedenis. (O.k. Virginia Plain van een paar albums eerder gaat al een eindje de New-Wave richting in)


Roxy music maakte 10 jaar voordat New wave bestond al new wave, ze waren hun tijd jaren vooruit. Roxy Music, 1 van de grootste trendsetters en belangrijkste vernieuwers in de muziekgeschiedenis. Jammer dat ze die erkenning nooit volmondig hebben gekregen, hoewel ze vernieuwender waren dan een generatiegenoot als Bowie die wel de erkenning kreeg die hij verdiende. Bij Bryan Ferry ligt dat helaas ietsje anders.

avatar van deric raven
Eno heeft die erkenning wel, tenminste wel bij collega muzikanten.

avatar van devel-hunt
deric raven schreef:
Eno heeft die erkenning wel, tenminste wel bij collega muzikanten.

Toch is dat een beetje vreemd. Eno deed mee met de eerste twee platen, maar Ferry was toch de componist, zanger en vaak bedenker van de sound.
Eno zelf vindt Stranded en Avalon overigens de beste RM platen. Hij is eruit gestapt omdat Ferry teveel koersbepalend was, wat de creatieve Eno dan weer verstikte.
Eno heeft later natuurlijk wereldfaam verworven als producer van U2 in de periode 84-06.

Twee kapiteins gaat niet......( Gary Moore en Phil Lynott waren bij Thin Lizzy ook steeds dan wel dan weer niet)

avatar van dazzler
De beste muzikale tandems bestaan uit een kapitein en een stuurman.
Een Lennon die de bakens uitzet en een McCartney die de koers bepaalt bijvoorbeeld.

devel-hunt schreef:
Jammer dat ze die erkenning nooit volmondig hebben gekregen, hoewel ze vernieuwender waren dan een generatiegenoot als Bowie die wel de erkenning kreeg die hij verdiende.


Dit valt onder de categorie 'uitspraken waar ik het moeilijk mee heb'. Want hoe bepaal je exact dat Roxy Music vernieuwender was dan Bowie?

Ik zeg niet dat je ongelijk hebt. Ik weet gewoon niet of dit klopt en hoe ik het juiste antwoord moet achterhalen.

avatar van bikkel2
Eno was (is) veel te eigenzinnig om in groepsverband te opereren.
Met nog een ego als Ferry in de gelederen, kan dat dus kennelijk niet.
Eno ging zijn eigen koers varen en bleek dat uitstekend te kunnen. Een heel veelzijdige man bleek al snel.

avatar van devel-hunt
Franck Maudit schreef:
(quote)


Dit valt onder de categorie 'uitspraken waar ik het moeilijk mee heb'. Want hoe bepaal je exact dat Roxy Music vernieuwender was dan Bowie?

Ik zeg niet dat je ongelijk hebt. Ik weet gewoon niet of dit klopt en hoe ik het juiste antwoord moet achterhalen.


Tuurlijk nooit te bewijzen, dat snap ik en ook ik heb Bowie hoog zitten.
Toch vind ik Bowie meer een trendvolger dan Roxy music. Bowie voelde perfect aan wat er speelde in de toen sterk veranderende muziekwereld. Hij wist daar bijna geniaal een eigen vorm aan te geven.
Roxy had zeker op hun debuut maar eigenlijk alles tot 1976 zo'n enorme vernieuwende stijl, dat was met niets te vergelijken. Pas in de jaren 80 kwamen de gladde wanne be roxy music bandjes opzetten die niet in de schaduw konden staan. De enige die dat wel konden was Japan, Sylvian gaf dan ook ruiterlijk toe een groot bewonderaar van Ferry te zijn.

Het valt echt op dat je continu de lans blijft breken voor Bryan Ferry en Roxy Music, zelf zozeer dat allerlei ongefundeerde stelling blijft poneren en herhalen; waar is de olifant uit de Rolo-reclame?

Bowie is zo vaak van gedaante en identiteit gewisseld dat de metafoor met een reptielachtige niet alleen voor de hand lag, maar eigenlijk ook erg typerend was. Datzelfde heb ik Bryan Ferry nog nooit zien doen, net zo min als de uitermate vergaande controle op alle visuele en infrastructurele aspecten van zijn show. Ik wil niet zo ver gaan door de typeringen om te draaien en vervolgens Ferry de trendvolger te noemen, maar enige relativering is wel op zijn plaats. De geponeerde stelling (het tegendeel van het voorgaande) is fiks ongefundeerd.

Eigenlijk is Roxy Music na het derde album een relatieve herhaling van zetten en valt op hoe op een bepaald punt solo-albums en RM albums zowat gaan samenvallen. Interessanter zou het zijn uit monde van betrokkenen Eno, Andy Mackay, Phil Manzanero, Eddie Jobson, John Wetton, Paul Thompson, John Gustafsson te vernemen hoe het was om met Bryan Ferry samen te werken. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een hij een ferme autocraat is die m.n. Manzanera en Mackay creatief in de weg heeft gezeten; van Eno weten we dat we daarover niet hoeven te twijfelen ook al is Eno daar niet echt loslippig over.

avatar van bikkel2
Bowie is de uitdaging blijven zoeken, zelfs nog relatief in zijn latere periode.
De echte verrassing was er bij Roxy na 1975 wel af.
Een aantal goede albums nog, maar het spannende unieke kwam niet meer terug.
Hoe Ferry was....tja, Manzera en Mackay bleven loyaal en ze zijn ook niet met ruzie uitelkaar gegaan naar mijn weten.
Thompson stapte halverwege uit ( na Manifesto) die kon zich niet vinden in de veiligere koers die werd gevaren.
Toch hebben ze met tussenposes weer getourd.
Minus Eno.
Het schijnt nu defintief klaar te zijn.

avatar van deric raven
Ik denk dat Ferry qua uiterlijk ook een stijlicoon was voor de geliktere "White Soul " zoals Duran Duran, Spandau Ballet, Simply Red en Wet Wet Wet, misschien wel meer als bij de postpunkbands.
Hij presenteerde zich als een gentlemen; inclusief net pak; ook de Roxy Music sound werd steeds meer slaapkamer gericht.
Daar ligt vooral ook zijn invloed, maar dat zullen vele niet willen zien.

avatar van bikkel2
Heb je wel een punt deric.
Terwijl de beginperiode erg glam was betreft het uiterlijk vertoon.
Zonder enige twijfel hebben veel acts wel iets meegepikt.
Japan/ David Sylvian sowieso.
Sylvian zong in den beginne veel hoger en schreeuweriger.
Een plaat of twee later klonk hij ineens als Ferry. Bedachtzaam en met een volle lagere klank.

avatar van devel-hunt
Mjuman wat een enorme emoties toch altijd als ik even voor Bryan een lansje breek, en ja ik sla hem op punten soms iets hoger aan als die andere held van mij, waarvan we door zijn wegvallen bijna zouden vergeten en ontkennen, geschiedvervalsing, dat hij in de periode van na 1980 veel heel matig werk uitbracht wat zijn imago ernstig schade, hoewel outside en blackstar daar een positieve uitzondering vormde En, oja, muziek is geen wetenschap maar emotie, soms is iets niet uit te leggen.

devel-hunt schreef:
Mjuman wat een enorme emoties toch altijd als ik even voor Bryan een lansje breek, en ja ik sla hem op punten soms iets hoger aan als die andere held van mij, waarvan we door zijn wegvallen bijna zouden vergeten en ontkennen, geschiedvervalsing, dat hij in de periode van na 1980 veel heel matig werk uitbracht wat zijn imago ernstig schade - (schaadde, veronderstel ik - anders is het gezegde even pipi machen - mijn tekst, mm), hoewel outside en blackstar daar een positieve uitzondering vormde En, oja, muziek is geen wetenschap maar emotie, soms is iets niet uit te leggen.


Tja, als imago-/schade-expert speek je natuurlijk met kennis van zaken.

Lees je eigen bericht nog eens, met name het begin het eind (emotie ... emotie) en meld je maar aan voor herexamen bij het CBR, omdat je hier echt wel gierend de bocht uitvliegt.

Wat je ook van de diverse review-sites (anders dan MusicMeter) moge denken, doe gerust een google'tje op Bryan Ferry/allmusic en David Bowie/allmusic - numbers speak louder than words.

Ik laat m'n kaas maar weer rusten

Gast
geplaatst: vandaag om 18:24 uur

geplaatst: vandaag om 18:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.