menu

Genres / Electronic / De dance top 100 van...

zoeken in:
avatar van remcodurez
geplaatst:
10: The Prodigy – Prodigy Smack My Bitch Up – 1997
https://i.discogs.com/mKruZsKIJ2rM3z7S-EPDeGeGi37SAAm1vNgc98p46Ek/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTI2MTk0/LTE1OTI0MzA3Njct/NTQyOS5qcGVn.jpeg

Mijn top 10 start ik met een van de grootste danceklassiekers allertijden, het nummer staat op een van de bekenste dance-albums allertijden The Fat Of The land van een van de meest originele en welbesproken dance-groepen allertijden. 'The Prodigy'

Hoewel ik de klassiekers No Good (Start The Dance), Firestarter en Smack My Bitch Up vermoedelijk wel al voordien kende, was ik pas echt mee vanaf het nummer Baby's Got A Temper uit 2002. Dit kwam voornamelijk door de bijhorende opvallende muziekclip die op MTV speelde. De excentrieke band speelt hier een liveset met in een ietwat disturbing milk-fetish thema.
Vanaf dit nummer volgde ik de band meer en ook het album Always Outnumbered, Never Outgunned deedt het goed bij mij. Natuurlijk ging ik wat meer het oudere werk checken en groeide The Fat of The Land ook uit tot een van mijn favorieten.

Smack My Bitch Up is de openingstrack op dit album en laat maakt direct duidelijk wat we moeten verwachten. Harde breakbeats, vette synths met flanger effects, directe lyrics en shouts, bezwerende breaks, build-ups en epic drops. Er zit zoveel kracht en agressie in dit nummer dat het wel iets moet losweken bij een ieder dit dit luistert. De muziek wordt vergezeld van een legendarische maar ook controversiële clip, die vandaag de dag nog maar moeilijk online te vinden is.

Ook hoog aangeschreven in mijn lijst favoriete dance-tracks: Diesel Power


9: Stardust – Music Sounds Better With You – 1998
https://i.discogs.com/hsfIzDuL_pUJB0uo3eMrwMvARrlLTnpsu1iWxjEbN5w/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTE0MTQx/LTE0MTk5MDkyNjQt/MzE2Ni5qcGVn.jpeg

Thomas Bangalter (helft van Daft Punk) en Alan Braxe met zanger Benjamin Diamond
vormen een team in deze houseklassieker eind jaren ‘90.
Daft Punk's Homework was nog maar een jaar oud en Alan Braxe eerste eigen hit ‘Intro’ zou pas 2 jaar later uitkomen. Samen vormen ze met oa ook nog Alan's neef Dj Falcon, Fred Falke en die andere robotvriend Guy-Manuel de Homem-Christo het centrum van een heel nieuw genre genaamd French-House.
De meeste weten wel hoe dit verder verlopen is en vandaag na oa het einde van Daft Punk zien we deze enkelingen nog opduiken, twee maand geleden nog zagen we neven Alan Braxe en Dj Falcon nog de gezellige disco-house track Step By Step uitbrengen. Thomas Bangelter hoorden we, ondertussen ook al 4 jaar geleden, in het hardere genre met oa de epische track ‘Sangria’ voor de film Climax (moet deze toch echt een opzetten). Het is duidelijk dat ze beiden nog genoeg in hun mars hebben. Maar nu over naar het gekozen nummer:

Vergelijkbaar met The Prodigy’s ‘Smack My Bitch Up’ staat ‘Music Sounds Better With You’ mogelijk ook zo hoog omwille van het nostalisch karakter dat de bijhorende clip opwekt. Als prille tiener kon ik me volledig vinden in de clip. Thuis zat ik ook in mijn eigen fantasiewereld creatief te wezen met Lego en de bijhorende wekelijkse top 10 op de achtergrond.

Toch is het niet enkel de clip die dit nummer zo hoog in mijn lijst pusht. Kenmerkend voor het French-House genre wordt het gehele nummer opgebouwd rond een discosample. In dit geval een welgekozen stukje muziek uit het nummer Fate van Chaka Khan. Wat deze heren hiermee echter kunnen doen is een soort van magie. Van het begin tot het einde zit er zoveel sfeer in dit nummer en wordt er ondanks het repetitieve karakter met kleine subtiele wijzigingen een voldoende gevariëerd, zeer aantrekkelijk en extreem dansbaar nummer afgeleverd.

avatar van pureshores
geplaatst:
Alan Braxe heeft een hele rits toffe remixen op zijn naam staan in de mid'00's.

Stardust is tijdloos, absoluut 1 van mijn all time favorieten en de clip is inderdaad iconisch.

avatar van remcodurez
geplaatst:
8: Soulwax – NY Excuse – 2004
https://i.discogs.com/-VGnNq6ok74NM-DhsCwgkeE_bSEugDhK4u6Upwv3beg/rs:fit/g:sm/q:90/h:527/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTY5ODI1/MS0xMjg0NTU5NjMy/LmpwZWc.jpeg

Er was een periode (jaren ’90) dat de naam Soulwax nog niet gelinkt werd met dancemusic. De eerste albums doen eerder denken aan een Belgische Radiohead. Zo blijft een Much Against Everybody's Advice een geweldig rocknummer, maar lijkt het nergens nog op de muziek waar ze nu voor bekend zijn.

Het is tegen eind jaren ’90 dat de switch van rock naar dance stilaan start. Broers Dewaele starten als dj-duo onder verschillende namen als The Flying Dewaele Brothers en The Fucking Dewaele Brothers en groeien tegen 2002 uit tot 2manyDJ’s waaronder ze een epische mixtape! met de titel As Heard On Radio Soulwax pt. 2 op de wereld loslaten. Als snel worden ze naast hun rockformatie Soulwax snel bekend als top-dj’s die eclectische mixen maken. Het zijn die mixsets die me al snel verliefd doen worden op hun muziek en voorkomen. Ondertussen releasen ze nog een leuke dance-single Theme From Discotheque onder de naam van Samantha Fu in 2001. Om vervolgens in 2004 met een nieuw Soulwax album af te komen genaamd Any Minute Now.

De impact van dit album is me pas later duidelijk geworden, maar hoewel dit album nog sterk rock gericht is is het duidelijk dat de volgende stap dance wordt. Met nummers als E-Talking, Miserable Girl en natuurlijk ook NY Excuse worden de dansschoentjes al snel tevoorschijnt gehaald. Dit dansbaar karakter is Stephen en David niet ontgaan en een jaar later maken ze van dit album een Nite-Versions, bedoeld voor de clubs. De gitaren worden (gedeeltelijk) vervangen door synths, de drums worden beats en diezelfde nummers als E-Talking (Nite Version)en Miserable Girl (Nite Version) klinken nog net enkele tinten dansbaarder.

Ook naast het bewerken van hun eigen producties worden tal van remixes op de markt gebracht van rock en pop nummers. Voor mij werd dit de gouden Soulwax periode. De ene remix nog beter dan de andere. Met oa remixen van Gossip, Walter Murphy, LCD Soundsytem, nogmaals LCD Soundsystem!, The Chemical Brothers, Daft Punk, Late Of The Pier en MGMTgroeide dit duo (en dit waren ze ondertussen toch wel geworden) uit tot (één van) mijn favoriete dance-producers. Ondertussen is de magie wat weggeebt, maar blijven ze geweldig uitgewerkte producties op de markt brengen onder hun eigen DEEWEE Label.

NY Excuse is het nummer wat mij vandaag nog het meest na aan het hart ligt. Het aandeel rock is net voldoende om dit nummer te onderscheiden van alle andere dance-muziek en toch blijft het zo dansbaar. En bewust kies ik de versie van het originele rockalbum en niet de NY-Lipps versie die achteraf populair werd.
Het origineel bouwt stelselmatig op naar epische hoogtes. De synths worden in de break op drumachtige manier opgebouwd, hoger en hoger gepitched om samen met de geweldige ‘tierende’ stem van Nancy Whang naar een van de beste climaxen toe te werken, om dan op rock achtige manier verder te denderen.
“This is the excuse that we're making, we're making?
Is it good enough for what you're paying?”

Ik herrinner me een interview op de radio waarin de herkomst van deze tekst uitgelegd werd. Als ik me goed herrinner zouden de broers Dewaele hun vriendin Nancy Whang uitgenodigd hebben om naar NY over te vliegen op kosten van het label PIAS. Als tegenprestatie maakten ze dit geweldige nummer met de toepasselijke tekst en ik vermoed dat PIAS de kosten dubbel en dik terugverdiend heeft.


Caribou – Can't Do Without You – 2014
https://i.discogs.com/G8jJKN9HuSKyv9hp6V5Fb635x7J6p0FHmXJ0q7Yyp6E/rs:fit/g:sm/q:90/h:596/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTkyODcz/MjEtMTQ3Nzk5NTE5/Ni03ODY5LmpwZWc.jpeg

Dan Snaith aka Caribou komt bij mij op de radar met het album Swim uit 2010. In tegenstelling tot de meeste dance-albums die ik luisterde in die tijd was Swim een album waar psychedelica en wanorde de bovenhand haalde van orde en eenvoudige synthmelodiën. Het album staat nog steeds heel hoog aangeschreven in mijn favoriete albums allertijden. Nummers als Odessa en Sun blijven geniaal, maar eigenlijk vind ik elk nummer hierop lekker eclectisch. Na dit album werden ook de oudere Caribou en Manitou albums gechecked en ook alle nieuwe releases die Dan Snaith uitbracht onder Caribou of Daphni werden gesmaakt.

4 jaar later volgt de de eerste single van het nieuwe album Our Love. Deze single is Can’t Do Without You. En laten we zeggen dat het liefde op het eerste gehoor was. Het psychedelisch karakter van het vorig album was behouden, maar alles voelde net iets georganiseerder aan en op een of andere manier kwam het nog net wat sterker binnen. De synths zijn diep en zwellen stelselmatig aan naar een climax die vervolgens breekbaar eindigt. Psychedelica meets Pop meets, rock meets dance. Een bundeling van verschillende stijlen in één nummer en dat werkt geweldig goed.

Ook hoog aangeschreven naast de reeds genoemde tracks: oa. Angel Echous (Caribou Remix), Back Home, It's A Crime (Caribou Remix), Melody Day, Our Love, Ye Ye,

avatar van trebremmit
geplaatst:
Anthony Rother

Gruwelijk onderschat op deze site.

avatar van remcodurez
geplaatst:
6: Azari & III – Reckless (With Your Love) – 2009
https://i.discogs.com/UK7yFYZ7FHvKLq0TwYBrcMfev9ufW2dIFNc5MNA_020/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTIwMzU5/MTktMTI4MTAxNDAz/Mi5qcGVn.jpeg

Mijn top 100 werd gestart met het geweldige Robert Owens – I’ll Be Your Friend. Af en toe komen er “nieuwere” tracks uit die deze geweldige Chicago-House vibe van eind jaren ’80, begin ’90 kunnen vatten. Azari & III slagen hier met Reckless (With Your Love) volledig in. Alle elementen zitten erin vervat, van de trage beats, het geweldige basslijntje dat geaccentueerd met een gelijklopend pianomelodie tot de geweldige vocal die het meezinggehalte van het nummer verhoogd. Eenvoudige housemuziek zoals het oorspronkelijk bedoelt is en die gewoon supercatchy is.

Het marktaandeel van de leden van Azari & III in de muziekgeschiedenis blijft evenwel beperkt tot één album en wat losse nummers van de verschillende leden. Toch hebben ze hun stempel weten drukken met dat éne album.

Ook de moeite zijn de remixes van oa. Manuel Tur en Tensnake en de eigen nummers (met elk hun eigen remixes) oa. Hungry For The Power, Into The Night, Victim (onder Dinamo Azari)

5: Daft Punk – Da Funk – 1995
https://i.discogs.com/eTQ98KdPkP5rpf2eOOzyDnJEeDphVItXcWy4W7nE3S0/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTc5ODMt/MTIwNjI4MjMzOS5q/cGVn.jpeg

Thomas Bangalter had reeds mijn top 10 gehaald samen met Alan Braxe, maar deze keer doet hij het nog beter met Guy-Manuel de Homem-Christo erbij. Samen vormen ze de meest bekende en gehypte dancegroep so far Daft Punk.

Met het schrijven van dit stukje moet ik diep in mijn geheugen graven naar mijn eerste kennismaking met deze supergroep. Ik meen mij de clip van Around The World of Da Funk nog te herrinneren van MTV vroeger, maar vermoedelijk is dit ook pas achteraf gekomen toen ik wat verder in mijn tienerjaren was. Waar ik wel zeker van ben is de hitgevoeligheid van One More Time in 2001. Toch is dit zeker niet liefde op het eerste gehoor geweest en is het pas later met nummers als Aerodynamic en Digital Love dat de vonk oversloeg. En tegen dat Human After All op de markt verscheen hadden ze een heldenstatus behaald ten huize van remcodurez. Met grote spijt achteraf miste ik hun optreden op Pukkelpop dat slechts een 10tal km verwijdert ligt van mijn ouderlijke woonst. Een grote bewondering voor hun werk is altijd gebleven, ook na het tegenvallende Random Access Memories.

Waarom de keuze voor Da Funk en niet een andere hit. Mogelijk omwille van verschillende redenen waarom ik in de eerste plaats aangesproken wordt door Daft Punk. De simpliciteit, intensiteit en ruwheid (die ze naar het einde verloren hebben), de eindeloze drive ondanks het trage tempo. Of is het de melodie die sterk doet denken aan de intro van ‘Flodder’ of de nostaligisch/iconische clip die erbij hoort. Wat het ook zijn mag, vandaag zit er nog steeds geen slijt op het luistergenot van dit nummer in tegenstelling tot andere nummers die in het oeuvre zitten van deze band.

Ook zeer hoog op mijn favorietenlijstje staan: Alive, Too Long, Aerodynamic, Digital Love, en Make Love

avatar van remcodurez
geplaatst:
4: The Chemical Brothers – Hey Boy Hey Girl – 1999
https://i.discogs.com/QL-hEgEskBSKLs_yb2deZRCxBzqRuuhdm_tzHBI4STM/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:595/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTQwMDgt/MTI3MzM4ODQ3OC5q/cGVn.jpeg
Ik leerde Chemical Brothers kennen met deze hit en 23 jaar later is het nog steeds mijn favoriet nummer van een van mijn favoriete artiesten en dat terwijl ze een palmares opgebouwd hebben om ‘U’ tegen te zeggen. Hoewel de algemene waarderingen van hun albums hier op MM niet zo geweldig zijn, is er in mijn ogen geen enkel zwak album. Elk album heeft wel zijn toppers en minder goeie tracks.

Er zijn twee zaken waarom dit duo me aanspreekt:
-Het eerste is de originaliteit waarmee ze telkens op de proppen komen. Hoewel ze veel samples gebruiken zijn er weinig directe linken te leggen met voorgaande artiesten, waarbij ze zelf meestal een nieuwe trend of genre in gang gezet hebben de afgelopen jaren.
-Het tweede is de vrijheid die ze zichzelf geven door de ene keer volledig underground te gaan om daarna met een over de top poppy dancenummer af te komen. Sommige van die poppy nummers, zoals The Salmon Dance blijven tegensteken, maar anderen zoals Galvanize worden toch enkel maar beter naarmate ze ouder worden.

Hey Boy Hey Girl valt wat mij betreft perfect tussen underground en pop in en klinkt daarnaast ook als een uniek nummer. Er zijn zoveel kenmerken aan dit nummer die me aanspreken, de opbouw, geweldige sawsynth-loop, de drive die zowel door de melodie als de drums gecreëerd wordt, het psychedelisch (-rock) karakter, het rave-gehalte etc…
In 2008 maakt Soulwax een geweldige remix (eerder remake) van dit nummer en weet goed welke kenmerken/elementen ze moeten behouden om dit te benadrukken.

Omdat elk album minstens één goed/geweldig nummer bevat hier per album één andere potentiële kanshebber:
E.P.D. (1995): Leave Home
D.Y.O.H. (1997): Block Rockin' Beats
S (1999) : had ook gekund naast het gekozen Hey Boy Hey Girl: Under The influence
C.W.U. (2002): Star Guitar
P.T.B. (2005): Galvanize
W.A.T.N. (2007): Saturate
F (2010): Dissolve
B.I.T.E. (2015): Go
N.G. (2019): MAH

avatar van remcodurez
geplaatst:
3: Moderat – Bad Kingdom – 2013
https://i.discogs.com/BlxRcbUJH_-wTv4TbYByvJ88fJoJdtCWyhBQrBhmkYA/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTQ2OTIz/NzEtMTM5MDEzNjQz/Ny0zODUyLmpwZWc.jpeg

Midden jaren 2000 leerde ik Sascha Ring aka Apparat kennen. Eerst met zijn samenwerking met Ellen Alien en een jaar later met zijn uitstekende album Walls. Met zijn subtiele electronica-pop en zijn ijzige stem viel hij op tussen al die andere populaire dance-artiesten.
Bij momenten klinkt het zelfs als modern klassiek, maar daar waar andere artiesten hiervoor achter hun piano kruipen brengt Sascha deze in de vorm van synths, pads & andere kleine accenten, dit maakt hem uniek in het dance-genre.

Het andere deel van de ‘band’ Modeselektor leerde ik wat later kennen door connecties met oa. Siriusmo en andere artiesten in het duitse milieu. Bij deze was het minder liefde op het eerste gezicht. De brutaliteit die hun muziek kenmerkt sprak me minder aan, maar uiteindelijk ben ik ook hier voor gezwicht.

De combinatie tussen die brutaliteit van Modeselektor en die subtiliteit van Apparat maakt echter dat Moderat een concept is dat uniek is en verrassend goed werkt. In het nummer Bad Kingdom worden deze accenten beiden mooi uitgelicht. Enerzijds heb je de zware beats en basslijn van Gernot & Sebastian die ongeëvenaard is en anderzijds de ijzige stem van Sascha met de zwoele dromige synthpads. Dit geeft het nummer een episch/holy gevoel.
Naast de geweldige intro is mijn favoriet moment in dit nummer de uitloop van het nummer waarbij een extra synthpad op het einde het nummer nog een octaaf hoger brengt. Vooral in deLive versie wordt dit nog net iets verder uitgelicht met de aangekoppelde hogere melodie.

Het was even twijfelen of ik de DJ Koze versie zou selecteren omwille van zijn dansbaardere karakter en zijn genialiteit om zo’n origineel sterk nummer zo subtiel club-gericht te maken. Maar dan zou ik het origineel onrecht aandoen. Daarnaast zijn praktisch alle remixes de moeite omdat ze elk een andere aspect van dit nummer uitlichten. De mooie lange uitloop van Robag Wruhme’s versie. of de brutale versie van Marcel Dettmann. En dan heb je ook nog de dromerige Twin Peaks-achtige Lulu's Version.

Hadden ook gekunt, maar kwamen toch ook helemaal niet in de buurt:

Apparat: Arcadia, Fractales Pt. 1 & 2, Candil De La Calle, Ash / Black Veil, Wooden
Modeselektor: Déboutonner
Moderat: A New Error, Les Grandes Marches, Rusty Nails, Reminder

Dim
geplaatst:
remcodurez schreef:

E.P.D. (1995): Leave Home
D.Y.O.H. (1997): Block Rockin' Beats
S (1999) : had ook gekund naast het gekozen Hey Boy Hey Girl: Under The influence
C.W.U. (2002): Star Guitar
P.T.B. (2005): Galvanize
W.A.T.N. (2007): Saturate
F (2010): Dissolve
B.I.T.E. (2015): Go
N.G. (2019): MAH


Vermakelijk quizje gedaan hier thuis n.a.v. de afkortingen: hoe heten de albums van Chemical Brothers voluit? (W.A.T.N. deden we het langst over)

avatar van remcodurez
geplaatst:
2: Push – Strange World (2000 Remake)) – 2000
https://i.discogs.com/JTd5kHfOzSsPuXflDiEYH-sVZspWhf4nLPaD7uhyL8o/rs:fit/g:sm/q:90/h:520/w:532/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTEzODA4/MC0xMTQ4NzczMjk2/LmpwZWc.jpeg

Dirk/Mike Dierickx aka Push is de reden dat ik in mijn vroege tienerjaren helemaal into electronische muziek geraakte en meer specifiek het subgenre Trance. Met nummers als Universal Nation (nu alomtegenwoordig), Till We Meet Again en Twixt (Plastic Boy) werd ik geïntroduceert in zijn producties en al snel werd hij voor de rest van mijn vroege jeugd gebombardeerd tot favoriete muziekartiest. Daarnaast was hij vaak een inspiratiebron voor mijn eigen trancy-producties.

Het aantal producties dat deze man onder tal van aliassen - Push, M.I.K.E., Plastic Boy, The Blackmaster, Calling The Freak, Return Of The Native, Absolute, Solar Factor om er maar een fractie van te noemen - heeft afgeleverd is absurd. Ik verzamelde ze allemaal destijds (als mp3 via de gekende kanalen op het internet destijds). Naarmate de jaren voorbij gingen nam de adoratie stelselmatig af tot ik hem helemaal niet meer volg. En als ik sporadisch nog iets hoor weet het mijn aandacht niet meer te trekken, of het moet een herontdekking zijn. Zoals het nummer Pulsar onder zijn alias Snapper dat ik deze maand toevallig nog ontdekte. En dus heeft hij destijds zijn stempel genoeg weten drukken en dat schopt hem tot een tweede plaatst in mijn lijst (er was twijfel om deze goud te geven)

Strange World (2000 Remake) is een trip pure nostalgische trance vanaf de eerste toon. Alles wat ik (ooit) tof vond aan trancemuziek zit verwerkt in dit nummer. Een hoog tempo ±140bpm, stevige kick, snelle hihats, reverbed claps. Panned delayed arpeggio bass-synths, hemelse pads. gelayederde melodiën en synths die stelselmatig opbouwen naar een mooie break waar je ondergedompeld wordt in pure euforische en epische klanken. Om daarna met het bekende tromgeroffel over te gaan in een hoog tempo dansplezier. Het plezier wordt zoals steeds languitgerekt. De synths wat korter of hoger getweaked, zodat het genot nog wat versterkt wordt.

Bij deze ook nog een persoonlijke top 10 (top 50 had ook makkelijk gekund) van alles wat deze man gemaakt heeft.

https://open.spotify.com/playlist/4jErAtzXJ8k4QlIBAWj4ML?si=fd78bc8a88f84e45

1: Push – Strange World (2000 Remake) (2000)
2: M.I.K.E. – Massive Motion (2005)
3: The Blackmaster – Time Never Stops! (Maxi Version) (1998)
4: Push – Till We Meet Again (1999)
5: Armin & M.I.K.E. – Intruder (2004)
6: Push – Universal Nation (1998)
7: Plastic Boy – Silver Bath (2002)
8: Solar Factor – Urban Shakedown (2002)
9: Push – The Legacy (2001)
10: Extreme Trax – Don't Hold Back (1998)

avatar van remcodurez
geplaatst:
1: Justice – Phantom Pt. II (Boys Noize Remix) – 2007
https://i.discogs.com/bdLqJHzFgFRbkUbMiGit42WoVuYcENyiDfCucJqYPOY/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTExNTg5/MzctMTM5Nzg0Nzkz/Ny05NDYwLmpwZWc.jpeg

Mijn latere tienerjaren, vroege studentenjaren was ik zelf veel bezig met produceren en draaien. Hoewel mijn weekends niet overvol stonden met gigs, mocht ik af en toe wel ergens mijn ding doen. En mijn ding indertijd was voornamelijk techno en elektro draaien. Naarmate ik wat vaker speelde, ging ik bewust wat stevigere populairdere nummers toevoegen aan mijn sets omdat deze nu eenmaal meer respons kregen. Het Ed Banger label werd door mij dus goed gevolgd.

Justice werd voornamelijk bekend door de twee hits D.A.N.C.E. en We Are Your Friends en met het album Cross werden ze wereldbekend omwille van hun uitgekiemde branding. Ze wisten, met hun achtergrond in design, als geen ander zo’n herkenbaar en sterk ‘merk’ neer te zetten op korte tijd. Zowel in de vormgeving als muzikaal was het duidelijk welke richting ze uitwilden. En hoewel dit met de jaren toch niet het succes gebleven is wat het had kunnen zijn, hebben ze met dat ene album Cross en de bijhorende live-shows misschien het meest dicht kunnen geraken tot de hype die Daft Punk ooit tot stand gebracht heeft.

De man die de remix verzorgt is Alexander Ridha Aka Boys Noize. Een lange periode was hij een soort van muzikale held voor mij. Alles wat hij uitbracht leek er als zoete broodjes in te gaan. Uptempo stevige melodieuze elektronica die maar één doel had. Blijven dansen! Zo herrinner ik me nog goed de eerste keer dat ik zijn remix van Apparat - Arcadia hoorde. Deze 12min durende track werd integraal op de radio gedraaid voor de eerste keer en hoewel ik reeds na enkele min. op mijn bestemming met de auto was aangekomen heb ik nog minuten lang in de auto liggen genieten voordat ik uitstapte. Ondertussen ben ik wat ouder geworden en liggen de nieuwe producties van Alexander Ridha me steeds minder, maar dit maakt hem niet minder belangrijk in mijn dancemusic-geschiedenis.

Phantom Pt II brengt het beste van deze twee artiesten samen, maar de eerste credits moeten gegeven worden aan Simonetti, Pignatelli & Morante die met hun soundtrack voor Tenebre in 1982 de basis leggen voor hetgeen Justice en Boys Noize er later mee doen. Justice voegt de zware beats en synths toe en maakt er een episch tafereel van. Boys Noize voegt gewoon nog wat extra peter en zout toe waardoor de intensiteit en het tempo nog een stuk feller de hoogte ingestuwd wordt. Dit maakt Phantom Pt II (Boys Noize Remix) voor mij de perfecte dancetrack. Er is geen enkele reden meer om nog stil te blijven zitten!

Ook nog mijn lof aan volgende nummers waarvan er vermoedelijk enkele mijn top 100 gehaald hadden, ware het niet dat ik slechts één nummer per artiest toegelaten heb.

Justice: Stress

Boys Noize: Arcadia (Boys Noize Remix),Jeffer, Nott, & Down, Don't Go (onder zijn alias ‘Puzique’) , Kontact Me, Waves (samen met Erol Alkan), ect…

avatar van remcodurez
geplaatst:
Na vele weken/maanden kom ik eindelijk tot het einde. Ik was verrast door het werk dat hier inkroop en respect voor degene die hier op het forum dagelijks hun persoonlijk lijsten doorgeven. Zelf was het voor mij 's avonds of in het weekend vaak een vrij moment zoeken om toch deze lijst niet te laten stilvallen. Maar toch was het ook voor mezelf leerrijk om even terug te blikken wat ik in al die jaren heb leren kennen aan interessante dancemuziek.

Bij deze ook nog even mijn excuses voor de vele schrijffouten die in mijn teksten gekropen zijn, meer omdat ik er me bij momenten sneller vanaf wilde maken.

Bij deze ook een spotifylijstje van de top 100.
https://open.spotify.com/playlist/01q8hDoNf26OzjliuKX1dS?si=4e2a21ec4e784922

En aan zij die het wat gevolgd hebben, bedankt om mee te lezen

avatar van Mausie
geplaatst:
Je nummer 1 kende ik nog niet. Smerige banger

Gast
geplaatst: vandaag om 08:52 uur

geplaatst: vandaag om 08:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.