menu

Genres / Rock / De metal top 100 van...

zoeken in:
avatar van ASman
Babymetal is nu niet echt mijn ding, maar ik kan wel begrijpen dat anderen dit catchy en leuk vinden. Dit is ook weer een catchy nummertje dat voor mezelf niet meteen een blijvertje zou zijn, maar vreselijk vind ik het nu ook weer niet.

Deze van Nightwish kwam inderdaad al in de lijst van The_CrY voor. Fantastisch uitgevoerd symfonisch metal epos.

Een van mijn favoriete Candlemass tracks van wat nog steeds mijn favoriete album van de band is. En in een sublieme discografie wil dat heel wat zeggen.

Deze plaat van Batushka is eveneens een klepper. Het is een van de bekendere exponenten van de fantastische Poolse extreme metal scene en met reden. Ik heb de band in deze bezetting nog live aan het werk gezien, maar intussen is het hele gebeuren jammerlijk uiteen gevallen in twee kampen. Het resultaat is naar mijn mening dat de hierna uitgebracht muziek - hoewel competent en aardig - toch niet meer het hoge niveau van dit album heeft kunnen behalen.

Een onverwoestbare klassieker van Rainbow en eentje die ik zowat vanbuiten ken. Daar word ik altijd wel blij van!

Hetzelfde kan ik zeggen van Ace of Spades van opperbazen Motörhead. Een nummer dat iedereen kent en dat ik nog altijd graag uit volle borst meebrul.

Toch al een leuk rijtje.

avatar van Edwynn
Babymetal:

Ik had er wel van gehoord. Ik heb er ook over gelezen. Maar dit is voor het eerst dat ik een heel nummer heb uitgezeten. Ik vind het grappig dat allerlei invloeden hun weerklank vinden in de nogal generieke moderne metal-idioompjes. Ik hoor Japanse toonladdertjes en ook pop- en housemotiefjes. De zang zorgt ervoor dat ik steeds het gevoel heb dat ik naar een intro van een geschifte Japanse tekenfilmpje op Netflix zit te kijken. Dat zorgt ook meteen voor de aversie tegen dit alles. Het zit leuk in elkaar maar het is teveel gimmick om serieus genomen te worden.

Nightwish:

Ghost Love Score is de allerbeste Nightwish song die niet op Oceanborn staat. (Daar staat namelijk de rest van hun beste spul ooit). Fraai opgebouwd en betoverend gezongen. Een fantastische epic. Een monument op een verder nogal saai album.

Candlemass:

De afsluiter van het iconische Epicus Doomicus Metallicus. Ook hier is de opbouw magistraal. Vooral de wegstervende engelenstem maakt de mystieke atmosfeer helemaal compleet. Live maken ze van die passage vaak een waar moshfeestje door nog eens lekker het gaspedaal in te trappen.

Batushka:

Deze band is mij totaal onbekend. De eerste indruk is niet verkeerd. De doomy start met stemmige koorzang en vervreemdende ritualistische cleane zang is een fijne binnenkomer. De midtempo oorlogsmars die volgt is comfortabel en de verwaaide koren keren regelmatig terug. De blasts vind ik wat slapjes en halen de kracht er wel wat uit. Verder hoor ik veel potentie.

Rainbow:

Tja, wat moeten we nog zeggen over Stargazer? Een iconische epic van een iconisch album. kan de compositie misschien wat langdradig en rechtlijnig overkomen, maar het is natuurlijk de krachtige zang van Dio waar het hele arrangement op drijft. En die prachtige sprookjes-achtige sfeer die neergezet wordt, mag niet onbenoemd blijven.

Motörhead:

Ace Of Spades is ook een iconische song waar al zoveel over gezegd en geschreven is. Een signature Motörhead-ding. Van grote invloed op zeer veel bands uit het hardere segment die ook wilden experimenteren met snellere en agressievere metal.

Leuke binnenkomer zo!

avatar van AOVV
BABYMETAL is niet m'n ding, moet ik toegeven. Het klinkt zo aanstekelijk als de Britse variant van het coronavirus, dat dan weer wel.

Deze stond eerder - heel hoog - in het lijstje van The_CrY. Indrukwekkende zangprestatie van Tarja Turunen, die deze epische song draagt. Eftelingmetal, een omschrijving waar ik me deels in kan vinden, al deel ik niet de vooral negatieve associatie die veel mensen ermee hebben.

Schier perfecte afsluiter van Epicus Doomicus Metallicus, dat ik niet eens zo lang geleden met veel plezier heb aangeschaft op CD. Op YouTube lees ik de reactie "More Gothic than Gothic Metal bands". Zo is het maar net; dit zijn absolute eindbazen als het op sinistere sfeerschepping aankomt.

Mooie beschrijving van Batushka, Luke, dekt de lading! Ik had er al wel 'ns wat van beluisterd, maar nooit tot een volledige plaat gekomen. Toch weer lekkere black metal in een hogere versnelling uit Polen.

Met Dio in de rangen maakte Rainbow, dat begon als een samenwerking tussen Ritchie Blackmore en de band Elf (die toen ook al Dio als zanger had), drie op z'n minst sterke platen. Het debuut was al niet mis, maar toen o.a. drummer Cozy Powell toetrad, werd het hoogtepunt bereikt, en dit fantastische nummer is daar de exponent van. Het drumwerk van Powell is inderdaad lekker stuwend, met Dio zit je eigenlijk altijd wel goed en Blackmore, tja.. da 's Blackmore, niet? Geen makkelijke manskerel, maar wat een gitarist!

Afsluiten doen we met een saai, dertien-in-een-dozijn rocknummertje van... Neen, neen! Iconische song van een iconische band met een iconische Lemmy. Hierover is al genoeg verteld en geschreven; laten we het er maar op houden dat Ace of Spades terecht cultureel erfgoed is binnen de wereld van de hard rock en heavy metal.

avatar van Don Cappuccino
75-70

BABYMETAL is iets waar ik ver afstand van heb gehouden en ik hoorde door de jaren heen een aantal nummers. Ik ben overduidelijk niet de doelgroep voor de band, maar dat Megitsune een catchy nummer is met een enorme energie en interessante kwinkslagen is geen twijfel over mogelijk.

Nightwish is een band waar ik veel waardering voor heb vanuit een muzikaal standpunt, maar nooit zelf zou opzetten. Qua symfonische metal kun je bijna niet beter, maar het doet mij gewoon heel weinig.

De eerste Candlemass-plaat vind ik erg gaaf. Een traditionele doommetalplaat waar een hele mysterieuze sfeer aan hangt in combinatie met de klagende melancholische vocalen.

Batushka was een band waar ik, net als velen, bij de eerste kennismaking erg onder de indruk van was. Toch merkte ik dat onder de grootse koren en sfeerzetting eigenlijk vrij middelmatige blackmetalnummers schuilen (voor mij dan). Ik hoop nog wel op een Netflix-serie over het Batushka-rechtendrama.

Stargazer is echt een eindbazennummer. De openingsdrumfill van Cozy Powell is legendarisch en de performance van Ronnie James Dio op dit nummer is mijn favoriete van hem. Het nummer heeft gigantische riffs, maar heeft ook echt iets dromerigs in zich, vooral richting het einde waarin naar een fenomenale climax wordt opgebouwd.

Ace of Spades is een hardrock/metalevergreen geworden. Ik heb het nummer echt te vaak gehoord, maar de invloed die Motörhead achterliet op de latere hardere rock/metalsubgenres (waarvan het grootste voorbeeld Metallica is) mag absoluut niet onderschat worden.

avatar van The_CrY
14-0

Deze oude Sepultura bevat een gezonde energie en agressie, maar weet mij niet erg aan te spreken, met name door de productie en de zang. Komt wat rommelig op me over, en merk dat ik daar nu niet erg voor in de stemming ben.

Over Blood Incantation hoor ik dikwijls veel goede dingen. Veel vrienden van me zweren er ook bij, maar ik moet eerlijk bekennen dat deze lap van 18 minuten, hoewel redelijk vriendelijk voor de oortjes, me volledig koud laat. Misschien later nog eens proberen.

diSEMBOWELMENT onderscheid zich door de sfeer, welke hier wel goed valt. Het geram wordt mooi afgewisseld met de tragere passages en vind ik zo een stuk beter te verteren.

Morbus Chron kent inderdaad wat meer progressieve neigingen, en die doen me toch best wel goed. Die opbouw op het einde is prachtig.

Dit nummer van Overkill is een lekkere stamper.

Opeth is enorm populair, maar de klik met mij blijft een beetje uit. Wel prefereer ik Åkerfeld's grunts t.o.v. z'n cleane stem, en daarmee wellicht het oudere werk. Deze track valt daarom eigenlijk bijzonder goed. In een fijne mineur zit hier een fijn ijzig sfeertje in, wat me in de verte ook wel doet denken aan de wat vriendelijkere black metal bands.

Funeral Mist had ik niet zien aankomen. Aparte drumbeat die dit monotone, doch bezwerende nummer in goede banen leidt. Doet me een beetje aan als de Killing Joke van de black metal. Erg interessant geluid. Dit ga ik eens opzoeken nog.

Dissection is inderdaad geen echte black metal, maar dat maakt helemaal niets uit. Fijne epische metal met wat sinistere toontjes.

Toen ik Khanate voor het eerst hoorde kreeg ik een hele allergische reactie. Ik vond het vreselijk; het lag echt over mijn irritatiegrens heen qua traagheid. Inmiddels ben ik wat meer gewend, maar het zal nooit een favoriete band van me worden. Er gebeurt voor mij gewoon te weinig. Maar ik heb hem uitgezeten hoor! Wel een uniek geluid, wat wel te prijzen valt.

Gelukkig mocht ik hierna de geest spoelen met deze fantastische epic van het iconische album van Queensryche. 'Suite Sister Mary' is nooit mijn favoriet geweest van het album, maar dat komt alleen omdat de omringende nummers stuk voor stuk krakers zijn. Dit nummer is verhaaltechnisch zeker een climax op de plaat.

Sabbath met Ozzy raakt me dan weer minder. Dit nummer kende ik nog niet, maar brengt daar weinig verandering in. De opleving aan het einde vond ik wel weer fijn. Vooral omdat Ozzy zijn mond houdt, want musiceren, dat konden de heren wel. Heerlijke solo van Iommi.

Toen ik een paar maanden terug eindelijk de klassieke albums van Emperor in zijn geheel leerde kennen sprong deze track er voor mij ook uit. Fantastische wervelstorm van epic black metal. Wat subtieler dan Dimmu Borgir maar wat mij betreft wel uit dezelfde hoek. Geweldig nummer.

Deathspell Omega gaat er hier ook behoorlijk goed in. De Emperor-vibe vind ik hier wel hoorbaar, maar ze hebben het geluid helemaal eigen gemaakt in dit avontuur van bijna twintig minuten. Zeer goed visitekaartje. Hier ga ik meer van luisteren.

Uiteindelijk kon Mercyful Fate natuurlijk niet ontbreken. Lekkere donkere heavy metal met een knipoog. Althans, zo ervaar ik het altijd een beetje. Een eigen geluid binnen het genre, en dat komt niet alleen door de strot van King Diamond.

Mooie nummer 1 (of ja... 0) met Iron Maiden. Van de klassieke albums staat Somewhere in Time bij mij ook vrij hoog. Fijne, sfeervolle track met inderdaad alle ingrediënten van het archetypische Maidengeluid aanwezig.

Leuke lijst om te volgen, Edwynn! Weer heel anders als de vorige paar, met veel namen die ik niet kende. Ook hier weer een paar leuke namen opgeschreven voor nadere luisterbeurten.

avatar van Cryotank
Interessant dat je je pas vorig jaar hebt verdiept in de metal. Afgaande op deze eerste zes nummers heb je je ook niet beperkt tot één stijl; mooi om te zien.

75-70
Babymetal kende ik nog niet zo goed. Heel catchy en energiek. Ik weet niet zeker of ik het nou mooi vind, maar het fascineert wel, juist omdat het zo apart, over de top en tegelijkertijd zo commercieel is.

Het nummer van Nightwish vind ik knap geschreven maar is voor mijn smaak te bombastisch.

In eerdere lijsten merkte ik al dat Candlemass een band is waarin ik mij meer moet verdiepen en dit nummer bevestigt dat ook weer. Sfeervol rustig begin, met zang die je op sleeptouw neemt. Geweldig hoe de elektrische gitaar erin valt. Het mag dan doomy zijn, maar ik word er blij van. Het had zelfs nog langer mogen duren, en voor een nummer van 8 minuten is dat een hele prestatie.

Batushka had ik weleens wat van geluisterd, maar nooit doorgezet. Ook dit nummer spoort me niet aan om dat alsnog te doen. Ik vind het wel aardig, niet meer, niet minder. Er zit in ieder geval de nodige kilheid in en het begint intrigerend.

Heerlijk nummer van Rainbow. Alle muzikanten zijn in topvorm. Ondanks de lengte kakt het nergens in.

Motörhead heb ik zelf weinig mee maar Ace of Spades is een klassieker waar je niet omheen kunt. Snel en gruizig, niks mis mee.

avatar van The_CrY
De lijst van Barney Rubble begint meteen heel erg goed.

75-70

Babymetal is een heerlijke mengelmoes van allerlei stijlen waar de 'serieuze' metalliefhebber niets van moet weten. Wel is het een enorme catchy song met vette riffs, moeiteloze wisseling tussen uiteenlopende passages, en een hele fijne majeur. Dit belooft veel goeds voor de rest van de lijst.

Deze machtige epic van Nightwish stond bij mij ook heel hoog inderdaad, en dat deze hier onderaan de lijst bungelt is natuurlijk een schandaal op zich Maar des te benieuwder ben ik naar de overige tracks. Ik verwacht alvast veel overlap in onze smaken.

Het debuut van Candlemass heb ik al lang niet meer opgezet. Ik grijp toch altijd net wat sneller naar Nightfall, maar deze doet daar toch eigenlijk niet voor onder. 'A Sorcerer's Pledge' is een prachtige epic doom track, en die synths en sopraanzang in het slot maken het af.

De eerste plaat van Batushka is ook een hele fijne, toegankelijke black metal ervaring. Vaak luister ik het als geheel, dus waar Yekteniya III eindigt en IV begint is me wat vaag, maar dit stukje staat ook los gewoon goed op zichzelf.

'Stargazer' is natuurlijk onmiskenbaar een klassieker. Met afstand het prijsnummer op Rising, en misschien wel het fijnste nummer waar Blackmore, Powell, Bain, Carey en Dio op hebben meegespeeld. Zelf zou ik dit niet cheesy noemen, maar goed, hoe meer power metal je luistert, hoe hoger de kaas-threshold, wellicht.

Motörhead is niet mijn band, maar 'Ace of Spades' kan ik wel tolereren. Ze hebben altijd wel een sympathieke energie gehad.

avatar van Barney Rubble
Blij dat de eerste reacties goed zijn. Verwacht eind deze (werk)week een nieuw rijtje te kunnen plaatsen.

avatar van Barney Rubble
69.Leprous-Mirage
Mirage start met een bedrukkende synthesizermelodie; waarna metal langzamerhand zijn intrede doet. De combinatie van toetsen en panische gitaren geeft het nummer een science-fiction gevoel. De hysterische zang van Einar Solberg is hier echter de hoofdrolspeler. Het voorwaartse moment dat dit geluid creëert is waarlijk verslavend.

68. System of a down- Peephole
Het debuut van System of a Dawn was een echte impulsaankoop. Ik kende de band voornamelijk van Chop Suey, maar deze Armeniërs bleken meer geschifte metalnummers in voorraad te hebben. Ik heb altijd een voorkeur gehad voor muziek die enigszins uit de band springt, het is dan ook niet gek dat ik de cartooneske melodie van Peephole verslavend vind. “Het is net een carnavalsband die halverwege een LSD-trip steeds verder uit de maat gaat lopen. Het refrein (don’t ever get stuck in the sky, when you are high) is daarenboven übergaaf zeker als het uit de strot komt van een meesterlijk zanger als Serj Tarkian.

67. The Fall of Troy - Chapter I: Introverting Dimensions
Menigeen kent deze band van F.C.P.R.E.M.I.X, Een tof nummer, maar de band kan beter. Phantom on the Horizon is een aangename conceptplaat. Daar waar hun eerste twee platen een jeugdig, extatisch enthousiasme kennen, komen de heren hier geduldiger en volwassener over. Nog steeds zit er een fijne snelheid in de muziek, maar tevens is er plaats voor floydiaanse sfeerstukken. De afwisseling tussen de hectische screams, overdreven snelle gitaarpartijen en dreigende exploraties voelt erg natuurlijk en emotioneel aan. Ik heb ietwat arbitrair gekozen voor het openingsnummer, maar eigenlijk betreft het een consistente compositie van 37 minuten die ik eenieder kan aanraden.

66. Haken-Initiate
Uiteraard staat er ook best wat progmetal in mijn lijst. Daar waar Dream Theater het afgelopen decennia steeds saaier en voorspelbaarder werd, leverde Haken de ene na de andere toffe plaat af Hoewel ik graviteer naar de lange nummers van deze band; vind ik de samenzang op Initate echt geweldig. Stiekem hulst er immers in mij nog de 11 jarige popliefhebber die helemaal enthousiast kan worden van een aangename couplet-refrein structuur. Dit nummer heeft daarenboven de onbenoembare doch hoorbare geldingsdrang die we wel eens aanduiden met het woord authenticiteit.

65. Sunn O))) - Aghartha
Wie wil er opgeslokt worden in een zwart gat? Sunn O))) biedt zo’n zware brok duisternis dat de band zijn eigen zwaartekracht heeft ontwikkeld Het is een langzame uitputtingsslag waar ik zeker niet elke dag zin in heb, maar die niettemin een enorme impact heeft. Om een of andere reden moet ik bij deze muziek denken aan het werk van Belá Tarr: ook hier ben je getuige van een langzaam voltrekkende tragedie. Zinderende muziek

64. The Gentle Storm- Shores of India
Samenwerking tussen The Gathering’s Anneke van Giersbergen en Arjan, ‘Ayreon’ Lucassen . Het nummer komt van The Dairy; dat een rustige versie en een stormige versie va n elk nummer bevat. Ik heb uiteraard gekozen voor de luidere variant. Shores of India mag eveneens onder het label sprookjesmetal worden gesorteerd. Althans, eigenlijk kent dit nummer meer een soort Kuypling’achtige avontuurdrang. Kinderprentmetal is wellicht een wat te negatieve term; maar de nostalgische, bevlogenheid van dit nummer waardeer ik zeer. Is Suske en Wiske-metal wellicht een betere term? Enfin, ik laat het antwoord over aan het lezend publiek.

63. Judas Priest- Tyrant
Een punky nummer uit de begindagen van Judas Priest. Ik had me ooit eens voorgenomen het oeuvre van deze band door te nemen, maar stopte al na één plaat. Niettemin is Tyrant mij bijgebleven. Dit nummer kent een heerlijk, tegendraadse eenvoud. Geen opsmuk. Het klinkt alsof je het ook zo live kan brengen. Wederom is het pakkende refrein de reden waarom ik steeds terugkeer. Het raggende gitaarspel is daarenboven prettig

62. Burzum - Dunkelheit
Wat zou deze lijst zijn zonder wat degelijke haardvuurmuziek, gemaakt door een gevaarlijke maniak. De muziek van Burzum is gruizig, log en monotoon. Niettemin speelt er iets mystieks op de achtergrond. Die zoekende synthesizertonen maken de muziek dubbelzinniger. De melodie blijft in ieder geval rondzoemen en de ruis is welhaast hypnotiserend. De black (metal)lodge staat klaarblijkelijk in een Noors Woud en zeven minuten draconische gevangenschap aldaar blijkt een proportionele straf te zijn. Sterker nog ik keer zo nu en dan zelfs terug. Een draaideur metalklant zullen we maar zeggen.

61. Metal Church - Beyond the Black
Beyond the Black is natuurlijk een trashmetalklassieker. Een orkstem spuwt een vuige realisatie: de mensheid is vernietigd! Aagressieve metallrifs, marsachtige melodieën en donderende bassen komen de stem achterna gesneld . Er is nog leven na ons einde, zo blijkt. Lekker lugubere tonen, zoals die rond 3 minuten, geven het nummer een fijn reliëf. De compositie steekt sterk in elkaar en de band voegt hier en daar fijne accenten toe. Geen wonder dat dit een klassieker is.

60 Wiegedood- Svanesang
Een bedrukkend drumsalvo heet ons welkom. De hoekige gitaarladdertjes komen binnen als de kogels van een machinegeweer. Dan zijn daar ook nog de oerschreeuwen die het haar op de rug doen rijzen Het is te merken dat dit een zusterband van Amenra is. Zachtzinnig gaan deze Belgen niet te werk. Deze compositie kent niettemin een fijne tragiek. Zeker als de druk in het middenstuk wegvalt en de band zich richt op een heidesfeer. Een open geluid dat desolaat lijkt door de storm die er aan vooraf gaat. Heerlijk melancholiek gaat het metalgeweld weer van start. Een onderliggend verdriet is merkbaar als het nummer langzaam sterft. Geen probleem, we starten moeiteloos van voor af aan. Necromancy is namelijk geoorloofd in de metalwereld

avatar van Johnny Marr
Barney Rubble schreef:
Het klinkt alsof je het ook zo live kan brengen.

Zeker wel, check maar eens de versie op deze liveklassieker. Verder big up voor deze, Dunkelheit, Beyond the Black en Svanesang

avatar van Barney Rubble
Johnny Marr schreef:
(quote)

Zeker wel, check maar eens de versie op deze liveklassieker. Verder big up voor deze, Dunkelheit, Beyond the Black en Svanesang

Gaat op de denkbeeldige nog te beluisteren-lijst
https://media.tenor.com/images/5735caa442fc147d997e51c84d6524d4/tenor.gif

avatar van AOVV
Ik deel deze update op in twee delen (10 na elkaar is me wat te veel ). Nu dus deel 1:

69-65

Dit nummer van Leprous begint met een opvallende synth-intro, en het nummer blijft eigenlijk steeds verrassend catchy, bij vlagen zelfs poppy. De bas zorgt wel voor onderhuidse spanningen, en de zang van Einar maakt indruk.

System of a Down is natuurlijk vooral bekend van Toxicity, maar met name hun debuut is ook heel erg de moeite. Dit nummer is maar één knotsgek voorbeeld van de kwaliteiten van de band. Wispelturige spielerei lijkt het wel, maar het klinkt gewoon enorm lekker.

Een geduldig intro kent deze opener van het conceptalbum (of EP) Phantom on the Horizon van The Fall of Troy. Van die band ken ik overigens helemaal niets, maar dit is best vet, zeker van zodra de song openbreekt. Lekker tegendraadse gitaarlijntjes, nerveus drumwerk en fel overkomende vocalen.

Net als Leprous eerder, klinkt Haken hier verrekte catchy. Dat kunnen die proggerts wel, natuurlijk! Zeer aardig nummer, al ken ik van Haken nog wat indrukwekkender (inderdaad: het werk van lange adem) spul.

Het spul dat Sunn O))) indertijd produceerde, is niet zomaar op elk moment van de dag te consumeren. Zwaar dus, loodzwaar. En desoriënterend, want het gaat maar door en door, en brengt de luisteraar als het ware onder hypnose zonder dat die dat beseft. Dat kan voor bevreemdende, soms zelfs beangstigende ervaringen zorgen. Heftig en intens, met een vreeswekkende Attila Csihar hier!

avatar van ASman
De laatste twee albums van Leprous hebben bij mij de klik nog niet weten maken om eerlijk te zijn. Ik luisterde deze week Tall Poppy Syndrome nog eens opnieuw en hoewel de band daar duidelijk jonger en rommeliger is, kwamen ze toch iets "unieker" voor de dag. Toch is deze track niet slecht. Professioneel en keurig uitgevoerd, alleen prikkelt het me net iets minder dan het oudere werk.

System of a Down is nog zo'n band die me sedert de laatste paar albums wat is kwijtgeraakt, maar het titelloze debuut waar deze track op staat is een knaller van formaat en nog steeds mijn favoriet van de band. Peephole laat een nog hongerige SOAD horen op hun zotst en op hun best.

The Fall of Troy laat hier ook mooi uitgevoerde post-hardcore horen, maar de post-hardcore strekking die dichter tegen The Mars Volta en At The Drive-In aanleunt, ligt me uiteindelijk toch niet helemaal. Prima gedaan natuurlijk, maar ik maak op vlak van post-hardcore toch iets meer de klik met materiaal van Glassjaw, Alexisonfire, Underoath, Thrice, Devil Sold His Soul, Letlive...de strekking waar iets meer melodieuze metalcore en/of alternatieve metal invloeden in verwerkt zijn.

Van Haken heb ik intussen zowat alle studioplaten in huis. Hun sound weet eigenlijk een nagenoeg perfecte balans te houden tussen "nerdy" prog en het stevigere beukwerk. Deze track is op dat vlak mooi representatief. Ik moest aanvankelijk wel wennen aan de vocalen van Ross, maar nu kan ik me Haken zonder zijn zang eigenlijk niet meer voorstellen.

Het is voor mij muntje opwerpen tussen Black One en Monoliths & Dimensions maar deze laatste lijkt me toch de bovenhand te krijgen wanneer ik het topalbum van Sunn O))) moet kiezen. Deze track laat de band op hun best horen. Ik moet ervoor in een specifieke mood zijn, maar als die mood er is, dan is dit klassewerk.

Anneke hoor ik graag aan het werk - zeker op enkele The Gathering albums - maar de composities van Ayreon liggen me niet zo. Waar het aan ligt, weet ik niet precies, want talent en professionaliteit is er in overvloed, maar het kwartje wil helaas niet vallen.

Judas Priest heeft natuurlijk een uitmuntende discografie, waarvan Sad Wings of Destiny voor mij de absolute topper blijft. Lekker veelzijdig album waar geen enkele misser op te vinden is. Tyrant is een rocker zonder bullshit, maar wel een rocker van jewelste.

De eerste track die ik van Burzum leerde kennen en eentje die een blijvende indruk op me heeft nagelaten. Dat deuntje heb ik niet meer uit mijn hoofd gekregen. Tja...over de man zelf is al genoeg gezegd en dat was eigenlijk nooit fraai...maar dit is absolute meesterklasse in de sfeerzetting.

Jazeker, dit blijft een absolute klepper van Metal Church en binnen het heavy metalgenre is deze track en dit album natuurlijk een adelgeslacht.

Als Amenra fan zou je van me verwachten dat ik ook het werk van Wiegedood vanbuiten zou kennen, maar dat is niet het geval. Ook deze track vind ik ook wel weer leuk terwijl ik ernaar luister, maar het blijft verder niet echt hangen. Competent gedaan, dat wel.

avatar van Don Cappuccino
69-60:

Leprous vind ik een fantastische band en vooral de laatste twee platen draai ik veel. Waar Leprous heer en meester in is is om hele complexe tracks te brengen die toch waanzinnig catchy zijn. Het begin heeft al een hele vreemde timing met zijn donderende synthlagen en het refrein is compleet niet rechtlijnig, maar blijft enorm in je hoofd hangen. Leprous begint steeds meer een progpopband te worden en dat juich ik alleen maar toe.

Het debuutalbum van System of a Down is mijn favoriet van ze. De enorm opgefokte energie, de belachelijk aanstekelijke grooves en de krankzinnige vocalen van Serj Tankian, ik word er heel erg blij van. Op de eerste plaat heeft System veel weg van Mr. Bungle met een meer songgerichte aanpak.

The Fall of Troy ken ik dus op F.C.P.R.E.M.I.X., want die staat op Guitar Hero 3: Legends of Rock. Het meer onstuimige werk ken ik van ze, maar dit is inderdaad een ontzettend uitgebalanceerde proggy post-hardcoretrack die zeker niet onderdoet voor het betere werk van The Mars Volta en At the Drive-In.

Haken ben ik na de eerste twee platen uit het oog verloren en ik moet zeggen dat dit uitstekend klinkt. Net als Leprous is Haken duidelijk qua songschrijf-skills veel meer ''to the point'' gaan werken, maar wel nog steeds met dezelfde complexiteit.

Sunn O))) staat of valt bij of je meegenomen wordt in de algehele sfeer. Dat gebeurt bij mij nooit. Ik hou enorm van trage en ontoegankelijke muziek, maar ik vind Sunn O))) echt oersaai. Het is voor mij niet meeslepend, maar ontzettend monotoon en kleurloos. Zelfs Attila jaagt me hier niet de stuipen op het lijf. Khanate (waar Stephen O'Malley ook in speelt) vind ik vele malen spannender: net zo dronend, maar meer beweging en spanning.

Anneke is fantastisch, maar de muziek van Arjen Lucassen/The Gentle Storm heeft hier iets steriels/overgeproduceerd waardoor de Oosterse melodieën niet echt overkomen.

Ik moet zeggen dat hardrockende Judas Priest een stuk meer mijn ding is dan heavy metal Priest. Vooral Rob Halford's vocalen vind ik hier vele malen aangenamer: geen opsmuk (in de zin van hele hoge theatrale zanglijnen), lekker stuwende ritmesectie (mooie prominente baslijn) en sterk riffwerk. Misschien die oudere Priest-platen toch eens beluisteren.

Ik ben niet zo van de Burzum, maar Dunkelheit is een uitstekende track. Simpele doeltreffende riff, gestaag repetitief drumritme en mooie subtiele keyboardtoevoegingen.

Metal Church heb ik nooit echt meegekregen, ondanks dat er thuis veel metal wordt gedraaid. Dit is dan ook niet mijn soort metal, vooral de vocalen trek ik erg slecht.

Wiegedood is live een ijzersterke wervelwind. Als ik daarna terugkeer naar de studioplaten, valt op hoe tam die opnames klinken. Wiegedood speelt namelijk vrij standaard blackmetal op deze track en steekt absoluut niet boven het maaiveld uit. Live transformeren ze tot een van de sterkste blackmetal-livebands die ik heb gezien. Ik luister dan ook altijd naar deze liveuitvoering van het debuutalbum in plaats van de studioplaat.

avatar van jasper1991
Leprous - Mirage: relatief catchy progmetal, goede zang. Niet mijn favoriete band binnen het genre, maar deze smaakt prima.

System of a Down - Peephole: Veel van SOAD ken ik niet, heb wel eens Toxicity helemaal geluisterd volgens mij. De hitjes bevallen me beter dan deze driekwartstamper, die ik gewoon even net niet pakkend vind.

We gaan verder met de driekwartsmaat, maar van The Fall of Troy ben ik ook niet echt kapot. Niet echt duidelijk onder te brengen bij een bepaald genre, 'experimentele rock' zie ik. Het ging al met al wat langs me heen.

Haken vind ik een zeer goede band. Deze Initiate vind ik vrij sterk, ook weer relatief catchy, goede hooks en samenzang. Toch vind ik dat ze betere nummers hebben, over het algemeen de wat langere.

Sunn O))) vind ik op zijn tijd best gaaf. Ook deze pure vieze duisterheid. Fijn dat er ook iets van opbouw in zit zonder dat het te gelikt wordt.

The Gentle Storm vind ik een van de mindere projecten van Arjen Lucassen, maar dit nummer specifiek vind ik wel een van de betere op die dubbelaar. Deze stormversie ook vooral. Het is een soort historische folky hardrock, als ik het genre een naam moest geven. Dit nummer heeft ook iets oriëntaals

Morgen volgt de rest.

avatar van trebremmit
Best een schande dat Don Sunn O)) en Metal Church niet kan waarderen.
Het album Black One van Sunn O))) vind je ook niks?

avatar van Johnny Marr
Ja, ik moest ook ff twee keer lezen dat Don Cappuccino niks heeft met Sunn O)), dat wist ik niet, leek me echt een band in jouw straatje


avatar van jasper1991
Judas Priest - Tyrant: Degelijk nummer van deze belangrijke metalband met de kenmerkende zang. Nog een beetje ruw, misschien zouden we dit nu rock noemen, maar ligt zeker wel prettig in het gehoor.

Burzum - Dunkelheit: Was even vergeten hoe mooi ik dit vindt. Man met twijfelachtige geschiedenis natuurlijk, maar zeer sfeervolle blackmetal door natuurlijk de subtiele toetsen.

Metal Church - Beyond the Black: Ook zo'n degelijk klassiek metalnummer, deze vind ik nog wat beter dan die van Priest, maar niet zo goed als het titelnummer 'Metal Church'. Goede zang, lekkere riffs, prima opbouw.

Wiegedood - Svanesang: Op zich goede postblack met energie én sfeer. Door het geluid, maar ook de subtiele melodie door het geweld heen. De break vind ik alleen niet zo sterk.

avatar van Don Cappuccino
Johnny Marr schreef:
Ja, ik moest ook ff twee keer lezen dat Don Cappuccino niks heeft met Sunn O)), dat wist ik niet, leek me echt een band in jouw straatje


Wat ik al zeg: Khanate vind ik wel fantastisch. Die werken met dezelfde soort bouwstenen, maar daar voel ik wel een enorme onderhuidse spanning en word ik wel meegenomen in de maalstroom.

Sunn O))) heb ik zeker een aantal keer echt hard gedraaid, maar ik ben toen bijna in slaap gevallen in plaats van dat ik meegesleept werd. Het is iets waarvoor ik mijn best heb gedaan om te snappen waarom mensen het zo fantastisch vinden (want zoals Johnny Marr zegt: het zou keihard in mijn straatje moeten liggen), maar ik voel het gewoon compleet niet. Dan krijg ik te horen van maten die wel into Sunn O))) zijn dat het live vele malen indrukwekkender is, maar ik wil graag mijn organen op de oorspronkelijke plek in mijn lichaam houden.

Maar ik zal Monoliths & Dimensions en Black One weer eens een kans geven, misschien valt het kwartje nu wel als geheel album.

avatar van ASman
Don Cappuccino schreef:
Wat ik al zeg: Khanate vind ik wel fantastisch. Die werken met dezelfde soort bouwstenen, maar daar voel ik wel een enorme onderhuidse spanning en word ik wel meegenomen in de maalstroom.


Burning Witch al geprobeerd? Dat was het O'Malley project voor Khanate en houdt nog ergens het midden tussen Khanate en Sabbathiaanse doom van de oude stempel.

avatar van AOVV
ASman schreef:
Burning Witch al geprobeerd?


Crippled Lucifer lijkt me alleen omwille van de comments bij het album al de moeite waard zeg.

avatar van Don Cappuccino
ASman schreef:

Burning Witch al geprobeerd? Dat was het O'Malley project voor Khanate en houdt nog ergens het midden tussen Khanate en Sabbathiaanse doom van de oude stempel.


Van Burning Witch heb ik wat tracks gehoord en die vond ik gaaf, maar ik heb het album nog niet beluisterd.

avatar van Edwynn
Burning Witch is de voorloper van Khanate. Met nog wat verdwaalde stonerinvloeden zoals Asman ook terecht min of meer opmerkt. Nog niet zo extreem maar zeer zeker de moeite waard. Crippled Lucifer is eigenlijk niet meer dan een verzameling demo's. Er is ook een deluxe uitgave met alles wat het clubje ooit opnam. (Niet zo heel veel uiteindelijk, maar toch)

Van Sunn o))) vind ik vooral de laatste twee uitwerpselen erg sterk.

avatar van AOVV
64-60

Niet al te overdonderd door dit nummer van The Gentle Storm, een samenwerking tussen Anneke Van Giersbergen en Arjen Lucassen. De muziek van Lucassen komt op mij altijd wat gekunsteld over (spelen kan hij wel, hoor!). De vocalen zijn dan wel weer erg tof.

Geweldig, oud nummer van Priest. Houdt het midden tussen punk en hardrock, met een aanstekelijk refrein en vooral geweldig gitaarwerk.

Primordiale black metal met een hoog repetitief karakter. Het klinkt behoorlijk gruizig en duister, een beetje de aard van het mannetje, denk ik, want Varg Vikernes is niet bepaald een brave jongen. Dat buiten beschouwing gelaten, kan ik hier wel van genieten.

Beyond the Black is een onverwoestbare klassieker. Ik luister er steeds weer met veel plezier en enthousiasme naar, wat een riffs!

Wiegedood wordt over het algemeen vrij positief onthaald, en ik geloof dat ik het debuut hier ook ergens op CD heb liggen. Ik draai het zelf echter niet al te vaak, hoewel ik het zeker goed vind. De intensiteit van Amenra wordt echter niet gehaald; wat overblijft is een lekker pot black metal die nogal lang (misschien wat te lang) uitvalt.

avatar van Cryotank
Mirage van Leprous vond ik een beetje saai en karakterloos klinken. De zang ligt me ook niet. Conclusie: niks voor mij. Op zich wel een goede drummer.

System of a Down's Peephole is geschift op een goede manier.

The Fall of Troy had ik nog nooit van gehoord en behalve dit ene nummer laat ik dat ook maar zo. Ik weet niet of het goed of slecht is maar wel dat het mijn smaak niet is.

Het nummer van Haken heeft een hoog Anathema-gehalte. Ik zou het vroeger mooi gevonden hebben.

Ik was blijkbaar niet de enige die dacht Sunn O))) tegen te komen in de lijst van Don Cappuccino. Maar ja, soms is de klik er gewoon niet. Live is het leuker omdat je dan bier ophebt en dan klinkt alles leuker. In dit nummer vind ik de spoken word mooi luguber. Verder ontbreekt bij mij ook de klik, maar slecht vind ik het ook niet.

Kinderpretmetal vind ik wel een toepasselijke beschrijving van Shores of India van The Gentle Storm. Of Bart Smit-metal misschien? Niet mijn ding, maar er zit net zoiets in de muziek als in een spannend jongensboek en dat is dan wel weer leuk.

Leuk no-nonsense nummer van Judas Priest met een hoog classic-rock-gehalte.

Het nummer van Burzum is eentonig en gruizig en in dit geval werkt dat.

Uitstekend nummer van Metal Church. Zang, gitaren, opbouw... alles klopt.

avatar van Johnny Marr
En wat vind je van Wiegedood, Cryotank?

avatar van Cryotank
Johnny Marr schreef:
En wat vind je van Wiegedood, Cryotank?


Ik wilde er eigenlijk geen uitspraak over doen, maar vooruit dan maar. Wiegedood is muziek waarvan ik de aantrekkingskracht niet begrijp. Het geschreeuw deprimeert en irriteert me. Dan komt er een middenstuk dat naar ik aanneem gevoelig moet overkomen. Als je langzaam speelt met weinig noten, oe nou, dan kom je op het terrein van de connaisseur, die in alle ernst de spaarzame klanken door zijn lichaam laat rollen als een fijne wijn. Maar ho even, daar trap ik trap ik niet in. Saai is saai. Minder is niet meer: minder is soms gewoon minder. En daarna, o wat verrassend zeg, gaan alle registers weer open.

Het gitaarspel is te simplistisch, evenals de zang. En dat geeft helemaal niks, want ik begrijp heus wel dat dit soort nummers het van de sfeer moeten hebben en niet van de techniek, maar als die sfeer niet overkomt, blijft er eigenlijk niks anders over dan een veel te lang nummer. Zal het live mooier zijn? Vast wel, alleen ben ik er dan niet bij om dat te beleven, want ik wil het kippenvelmoment van mijn mede-concertgangers niet bederven door er doorheen te geeuwen.

Ik chargeer natuurlijk een beetje, maar dit lezende begrijp je denk ik wel waarom ik eerst niks had geschreven. Sorry, je vroeg ernaar

Ik vind het belangrijk dat muziek niet deprimeert. Het mag depressief zijn, maar niet deprimerend.

Het kan trouwens best zijn dat ik op een andere dag met een andere gemoedstoestand de muziek opeens veel beter trek. En dat het kwartje dan alsnog valt. We zullen zien. En de wansmaak van mijn eigen lijst zal straks weer andere mensen hoofdschuddend achterlaten. Zoveel mensen, zoveel smaken.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:18 uur

geplaatst: vandaag om 23:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.