menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / 80 x 80's

zoeken in:
avatar van Chameleon Day
Animation - Obsession

Nummer, album en band zeggen me helemaal niks. Leuk om in dit topic ook een onbekend item voorbij te horen komen. Ik ga luisteren en ben benieuwd.

avatar van aERodynamIC
Chameleon Day schreef:
Animation - Obsession

Nummer, album en band zeggen me helemaal niks. Leuk om in dit topic ook een onbekend item voorbij te horen komen. Ik ga luisteren en ben benieuwd.

Deed het er ook wel om. Bronksi Beat, a-ha, of FGTH was dan logischer geweest, maar een beetje obscuur is ook leuk ter afwisseling

avatar van Chameleon Day
Cocteau Twins - Treasure

Aanvankelijk - zeker in de jaren 80 - een wat moeizame verhouding met de band gehad. Vond de zang van Fraser wat te pretentieus zweverig denk ik. Kan de vinger er niet op leggen. Sound van bas en gitaar altijd fraai gevonden. Dead Can Dance beviel (gek genoeg) wel - komt nog wel langs in dit topic vermoed ik - en ook het eerste album van This Mortal Coil beviel meteen goed (incluis de bijdragen van Fraser). Later kwam het allemaal goed. ‘Treasure’ inmiddels op vinyl in huis.

“Voorloper der alle dreampop” lees ik. Dat begrijp ik. De typische 4AD sound krijgt op het album echt vorm en die sound is mede van grote invloed geweest op het dreampopgeluid (hoewel het een breed genre is). Toch wil ik hier ook een lans breken voor de albums van Vini Reily’s Durutti Column. Luister maar eens naar diens debuut FACT 14 (1979). Ook een voorloper van dreampop.

avatar van Chameleon Day
Blancmange - Mange Tout

‘Don’t Tell Me’ altijd een fijn nummer gevonden. Ook toen al. Kende alleen wat singles. Pas paar jaar terug het vinyl van dit album en ‘Happy Families’ (1982) gekocht. Prima synthpop. Meer ken ik ook niet van de band.

avatar van Chameleon Day
Dead Can Dance - Dead Can Dance

Op het spoor van DCD gekomen in 1987 toen bij de VARA of VPRO een nummer van ‘Within the Realm of a Dying Sun’ werd aangekondigd met de woorden “muziek geschikt voor, tijdens en na overlijden”. Toen legde ik mijn studieboeken even terzijde om te luisteren. Vervolgens die week nog naar Kroese getogen om verder te luisteren. Ik liep echter met het titelloze debuut de winkel uit. Ik vind het nog steeds een zeer sterk gitaaralbum met mooie ritmes, uitwaaierend gitaarwerk en fraaie sonore zang van Perry. Daar kan menig darkwave bandje anno nu nog een puntje aan zuigen. Het album wordt m.i. wel overklast door ‘Treasure’. ‘Spleen & Ideal’ en WtRoaDS overklassen weer ‘Victorialand’….denk ik. Wat jij Premonition?

avatar van Premonition
Chameleon Day schreef:
Het album wordt m.i. wel overklast door ‘Treasure’. ‘Spleen & Ideal’ en WtRoaDS overklassen weer ‘Victorialand’….denk ik. Wat jij Premonition?


Vind ik nu niet, in 1984/1985 wel trouwens (voor wat betreft DCD en Treasure dan). Ik was eind 1984 helemaal in de ban van Treasure, niets was beter (zelfs Simple Minds niet ). Later begon ik het debuut van DCD steeds meer te waarderen, vooral de afwisseling van de composities van Perry en Gerrard. Head Over Heels bleek al snel mijn favoriete CT album, door de grote variatie binnen de songs (en dat voor een duo van 21 en 19).
Het debuut van DCD is wel mijn favoriet gebleven, hoewel WtRoaDS er niet ver vanaf zit.

avatar van Mjuman
Pfoe - Cocteau Twins vergelijken met Dead Can Dance klinkt voor mij een beetje als het spreekwoordelijke "appels met peren" en als ik dan naar mijn eigen fruitschaal kijk, zie ik een harmonieus geheel waarbij bananen, avocado en mango elkaar onderling helpen om rijp te worden en alleen de mandarijnen elkaar rottigheid aandoen.

Je kan 't ook zo zien: je bent 9 en je vader vraagt je: wat heb je liever: Mecano of Lego? Je bent verbijsterd, vooral wanneer ie er aan toevoegt: wat je minder leuk vindt, geven we dan aan je broer.

Wahl macht Qual en ik wil niet die Qual - ik wil beide. Er is een parallel, opnieuw: in beide gevallen kwam het debuut als de spreekwoordelijke donderslag bij heldere hemel, misschien een lichte persoonlijke voorkeur voor CT - gezien de kathedraal van donkere wolken die werd opgetrokken.

Maar daarna in beide gevallen beschouw ik het tweede en derde album als hoogtepunten, waartussen ik niet kan/wil kiezen - beetje afhankelijk van de stand der pet. Dat de bands zich later totaal verschillend ontwikkelden maakt het alleen maar interessanter - terwijl DCD een modus vond om in deze eeuw door te gaan, lukte dat niet met CT, ook niet eenmalig (Coachella, 2005) - persoonlijkheden, oud zeer - en da's een innig door mij gekoesterde wens.

Hopen mag altijd

avatar van dazzler
Voor mij is het debuut van DCD verbonden met hun optreden in Brussel (herfst 1987) waar ze (uiteraard) rijkelijk uit de eerste drie albums hebben geput. Ik vond de live versies beter. Het studio album is me wat te nadrukkelijk postpunkerig geproducet. Brendan en Lisa hebben nog te weinig hun eigen hand in het geluid. Dat verbetert meteen op Garden Of The Arcane Delights waar de Joy Division-achtige postpunk dreun verdampt. Vanaf Spleen And Ideal zijn we dan definitief vertrokken voor een uniek avontuur.

Head Over Heels is mijn CT nummer 3. Inderdaad indrukwekkend wat dat jonge, Schotse duo ook zonder die toch voor hun debuut zo bepalende bassist voor elkaar kreeg. Maar het album staat nog met één been in de postpunk traditie van Siouxsie en andere Banshees. Op Treasure (eigenlijk al op de EP The Spangle Maker als Raymonde toetreedt), vinden Twins Fraser en Guthrie hun eigen, alweer unieke sound.

avatar van ohmusica
Over Cocteau Twins en Dead Can Dance, beiden in deze periode niet opgepikt Waarom? Ik weet niet precies meer wat ik toen hierover dacht, mogelijk associeerde ik het met fantasy/religie. Wel wat later DCD, the Realm of.. opgepikt, met name vanwege het geluid en de zang, (en composities).

avatar van aERodynamIC
37. Depeche Mode - Some Great Reward (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5748.jpg?cb=1672273127




deric raven kan opgelucht adem halen. Depeche Mode stond dus gewoon gepland in het eerste deel van dit jaren '80 avontuur

Arno schreef:
Zeer sterk album van Depeche Mode! Vooral de opener Something to Do en de afsluiter Blasphemous Rumours zijn wereldnummers. Verder is ook People Are People zeer sterk. Lie to Me en If You Want vind ik de mindere.

Maar dit album vind ik vooral ook tekstueel erg aangenaam. Neem nu het refrein van Blasphemous Rumours:
I don't want to start any blasphemous rumours
But I think that gods got a sick sense of humor
And when I die I expect to find him laughing



Of bij People Are People, simpel maar briljant:
I can't understand
What makes a man
Hate another man
Help me understand


En natuurlijk ook de wondermooie tekst van Somebody, over een (onmogelijke) perfecte relatie.

4,5*


Robje1968 schreef:
Mijn eerste kennismaking met Depeche Mode.
Eerst via een vriend de LP op een cassettebandje gezet en jaren later de CD aangeschaft.

Misschien speelt het jeugdsentiment mee, maar ik vind het een heerlijke CD. Uitschieters voor mij zijn "Blasphemous Rumours" en het gevoelige "Somebody".


Voor mij was het niet de kennismaking. Ik leerde ze al veel eerder kennen doordat een poster op de kamer van mijn oudere nicht me nogal boeide.

Mijn eerste lp (sowieso één van de eerste die ik zelf kocht) was het album hiervoor: Construction Time Again met het weergaloze Everything Counts, nog steeds mijn favoriete Depeche Mode nummer.

Maar door dit album werd ik pas echt een groot liefhebber en dat kwam vooral door de hitsingles. Nummers die ik nog steeds enorm waardeer. Of dat nostalgie is? Ongetwijfeld, maar ze zijn ook gewoon onverwoestbaar.

avatar van Arno
Geweldig, gewoon een quote van 16 jaar geleden.
Ik sta er nog altijd achter overigens

avatar van aERodynamIC
Arno schreef:
(quote)
Geweldig, gewoon een quote van 16 jaar geleden.
Ik sta er nog altijd achter overigens

Tijdloos dus!

avatar van deric raven
Met terugwerkende kracht groeit deze steeds meer uit als Depeche Mode favoriet, al wint Music For The Masses het nog nipt. Maar wat een meesterband is dit toch. Ik hou zo van dit duistere sfeertje. Echt een puberproblematiek plaatje. Zelf heb ik hier vroeger heel veel steun aan gehad. Depeche Mode verwoorde precies wat er toen in mij omging..

avatar van Mjuman
deric raven schreef:
Met terugwerkende kracht groeit deze steeds meer uit als Depeche Mode favoriet, al wint Music For The Masses het nog nipt. Maar wat een meesterband is dit toch. Ik hou zo van dit duistere sfeertje. Echt een puberproblematiek plaatje. Zelf heb ik hier vroeger heel veel steun aan gehad. Depeche Mode verwoorde precies wat er toen in mij omging..


Grappig, voor mij stonden bepaalde Depeche Mode songs juist in het teken van de hunkering, naar innerlijke rust, stilte en reflectie (Leave in Silence, The Sun and the Rainfall, Enjoy the Silence) en andere troffen me door de directheid van de beeldtaal (Behind the Wheel) - terwijl weerandere (Blasphemous Rumours) me dan weer troffen door de technische vondsten en het raffinement. Zoveel aantrekkingspunten bieden, is gewoon een teken dat het sterke songs zijn.

Ter info: List of Depeche Mode sample sources by album - Depeche Mode Live Wiki - dmlive.wiki

avatar van ohmusica
Met de meeste opmerkingen en analyses wel eens. Sloeg aan bij een bepaald publiek en ik vond me daar niet (meer) bij passen, ik was al wat langer bezig met muziek… in die zin ook wat lichtvoetig, maar zeker miet oppervlakkig. Heb één LP van hun gekocht, Construction Time Again, maar nooit echt fan geworden, maar een aantal singles vind ik wel heel gaaf.

avatar van dazzler
Some Great Reward was voor mij het juiste album op het juiste moment. Ik was 15 toen ie uitkwam en volgens mij behoorde hij tot de tien eerste platen die ik bezat. Grijs gedraaid voor zover de hoes nog niet grijs genoeg was. En zoals deric zegt, elk nummer leek wel op mijn puberlijf geschreven. Vooral Somebody dan. Hoe goed de opvolgers ook zouden worden, hun impact was toch een stukje minder.

Wat vinden jullie trouwens van deze hoesgelijkenis?
https://www.musicmeter.nl/images/covers/13000/13763.jpg

avatar van aERodynamIC
38. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2637.jpg




Uiteraard had ik hier ook voor Crocodiles kunnen kiezen, of Heaven Up Here. Maar ik ga natuurlijk voor één van mijn meest favoriete albums ooit! Op 13 in mijn album top 100. Dit verveelt nooit.

Oude quotes zijn leuk. Deze is uit 2007:

aERodynamIC schreef:
Jaren '80, de jaren dat tiener aERo Prince-fan was, dat tiener aERo ook nog gewoon top 40 luisterde, maar ook de jaren waarin de wat betere, alternatieve (?) muziek werd ontdekt. Dit door te luisteren naar de Vara-dinsdag (generatiegenoten kennen vast Vara's verukkelijke 15 nog wel) en ook de VPRO woensdag (wat was Lotje IJzermans toch een heldin).
Bandjes als Lloyd Cole & the Commotions, Depeche Mode, Talking Heads, The Smiths, The Cure en Echo & the Bunnymen zijn daar goede voorbeelden van. Ik luisterde er graag naar. Het was de betere muziek uit die tijd zonder echt overdreven obscuur of alternatief te zijn. Voor mij was het al heel wat toen.

Het nummer Seven Seas was een hit op genoemde zenders en ik vond het geweldig. Ik had verder nog nooit van deze band gehoord, maar vond toch dat ik de rest ook maar eens moest horen. Met de zakcenten wist ik het niet te redden, dus tapete ik het maar over van een klasgenoot die het toevallig wel had. Daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Dat cassettebandje is al lang vergane glorie, maar gelukkig is het een paar jaar daarna vervangen op cd, die gaan wat langer mee

Silver zorgde al gelijk voor een moment. Dit vond ik allemachtig mooi. Het deed me ook wat denken aan het theatrale van Marc Almond die ik toen ook net begon te ontdekken.
Nocturnal Me greep me ook al snel bij de strot en luister maar eens naar hoe dit nummer zwierig aangepakt wordt. Psychedelisch zonder er rare visioenen bij te krijgen. Erg knap gedaan en anno 2007 nog even fris klinkend.

Crystal Days past heel erg in het rijtje namen dat ik eerder noemde. Typisch een popsong uit die jaren en ook hier herkende ik de stijl die Marc Almond in die tijd hanteerde, alleen klinken deze heren soms net even iets puntiger.

The Yo Yo Man vind ik nog steeds een lekker meegalm nummer. Nu weet ik ook wel dat dit een wat negatieve klank heeft, maar dan zeker niet voor mij. Alles klopt in dit nummer en wat heeft Ian McCulloch toch een mooie stem. En dan de muzikale begeleiding op dit nummer. Dat doet je simpelweg toch watertanden?!

Thorn Of Crowns laat zien dat heren ook wat 'agressiever' uit de hoek kunnen komen (denk een beetje aan Nick Cave). Theatraal, maar dan op een geheel andere wijze: spannend en absoluut meeslepend.

En dan wat vaak gezien is als een van de beste Echo & the Bunnymen nummers The Killing Moon. Een terechte beschrijving? Ik denk van wel. Het is een monumentaal nummer als je het mij vraagt. Het herbergt alle moois uit de jaren '80 muziek.
Hoezo 'jaren '80 een slecht decenium'? Zet verdomme dit nummer eens op en zeg het dan nog een keer zonder blikken of blozen.

En mocht je dan nog enige twijfel hebben zet dan Seven Seas maar op. Dit waren de pareltjes uit die tijd, en zoals ik al zei: het nummer waardoor ik deze band leerde kennen. Nog steeds een torenhoge favoriet van dit album.

My Kingdom heeft wederom weer een enorme kwaliteit en het gitaarspel in dit nummer blijft van een hoog niveau. Geen noot teveel.

Afsluiter en titeltrack Ocean Rain heeft een prachtige opbouw waar ik nog steeds van weg kan smelten. Ik vind het een ontroerend werkje, heel ingehouden en tegelijkertijd toch ook groots.
Dit is typisch weer zo'n album waar je geen bonustracks aan toe moet voegen. Nummers 1 t/m 9 horen bij elkaar, daar moet je niks anders meer op los laten. Dit is gewoon de perfecte afsluiter van een album dat ik nog lang hoop te koesteren.

Petje af voor een band die misschien groter had moeten worden, maar waarvan ik tegelijkertijd blij ben dat dit niet gebeurde. De status die ze nu hebben is mooi genoeg en heeft ze weten te behoeden voor de grote stadions (want zeg nu zelf: daar hoort deze muziek gewoon niet in thuis).

avatar van aERodynamIC
39. Fiction Factory - Throw the Warped Wheel Out (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24258.jpg




Wie kent dit hitje niet? Maar kennen we ook het album waar het op staat? Is het inderdaad onderschat?

lebowski schreef:
Een onvervalste one hit wonder (Feels Like Heaven) en in mijn ogen een onderschat bandje in die dagen.


De meningen zijn verdeeld. Van 3* naar 5*:

Premonition schreef:
Met ex-Simple Minds drummer Mike Ogletree op dit album. Aardige synthwave, met een fijne Verrukkelijke 15 single.


Leonidas55 schreef:
Dit blijft toch fier overeind staan als een ijzersterk jaren 80 album. Merkwaardig dat deze band als een one hit wonder is weggezet in de pophistorie. Dit album verraadt toch veelzijdigheid, kwaliteit en talent. Hetgeen ook blijkt uit het feit dat iedereen hierboven een andere song als favoriet aanwijst! Luister eens naar all or nothing , panic of did your lose your heart in nature van het tweede album. Geweldige synthpop!


Maar hoe dan ook; Feels Like Heaven is natuurlijk prachtig!

B.Robertson schreef:
(Feels Like) Heaven vind ik een van de mooiste popliedjes ooit gemaakt die nu nog op de radio te horen zijn, daarbij speelt het misschien mee dat ten tijde van uitkomst ik net serieus benul van muziek begon te nemen. Vind het productioneel top, o.m. erg goede drumsound en die zanger heeft een erg aangename stem. Heb het album nadat ik die Cherry Red-uitgave gespot had op Dodax eens opgezocht op YouTube, maar vond de rest niet zo oké. Evenwel gisteren de LP tweedehands aangeschaft, in nette staat voor een bedrag dat het me niet veel duurder moest worden om één nummer. En dat ene nummer maakt het de moeite waard. (Feels Like) Heaven wordt tot nu toe tussen elke andere geluidsdrager door een keer gedraaid en daarna gaat de hendel van de platenspeler op stop, want na kennisgeving van het hele album kon niets mij zo bekoren als die prachtige opener. Synthpop heeft de verkoper vermeld wat op (Feels Like) Heaven nog niet zo duidelijk naar voren komt. Geen kille, klinische eighties sound maar mooi warm van klank en ook goed gearticuleerd door de zanger. Leuk zoals hij op het eind nog even een sprongetje maakt: Feels Like Hea_ven. Hemels nummer, ben er niet snel flauw van.

avatar van Premonition
Nog even over Ocean Rain en door Eric geciteerde bands. Big Mac was er bij het uitkomen van OR, vooral op uit om de beste band te zijn tov concurrenten U2 en Simple Minds. Simple Minds had net Sparkle in the Rain uit en U2 moest nog The Unforgettable Fire uitbrengen, maar Ian was heel bewust de confontatie in de Engelse pers aan het zoeken en benadrukte overal wat voor fantastische single en later album E&tB had gemaakt, die alles van de Schotten en de Ieren in de schaduw deden stellen.
Beetje jammer, want dat had de band en ook het album zeker niet nodig. Bij het uitkomen vond ik het album geweldig, maar in de loop van de tijd verminderde mijn enthousiasme. Ik vind het hier en daar wat te gemaakt theatraal, maar Nocturnal Me is een fantastisch nummer en kan zich meten met Show of Strength en Over the Wall van hun beste album, Heaven Up Here.

avatar van ohmusica
Midden jaren tachtig werkte ik bij een radiostationnetje en ik herinner mij het gevoel zeer goed bij instarten van zowel The Killing Moon alsook Feels Like Heaven. Zodra het intro klonk werd ook de tijd voor even stilgezet. Het waren de perfecte hits met een krachtige impact. En valt het me weer op hoezeer deze twee nummers op elkaar lijken, qua thematiek, toon, levensgevoel en mode. Vooral zeer troostrijk en een tijdsbeeld.

avatar van Mjuman
Ben het wel met Premo eens: voor mij was Ocean Rain niets meer of minder dan een remonte na het imo tegenvallende Porcupine. Ook hier wordt het tweede album als hun beste beschouwd, het eerste als het meest verrassend en deze als het fraaist klinkend en het oor wil wel degelijk wat

Ik vind Ocean Rain de perfecte afsluiter i.c.m. een potje leeg whiskyglas staren: where did my Uisce beatha go?

En bij de z**kmuziek van Fiction Factory heb ik me nooit thuisgevoeld - het schrijven van fictie is handwerk, al mag je dat wel op een pc doen. Waarschijnlijk gaan we ook nog de soundalikes van Curiosity Killed the Cat en Johnny Hates Jazz krijgen - I'll take a raincheck

avatar van dazzler
Fiction Factory was een van de vele synthipop bandjes uit 1983/1984. Hun (Feels Like) Heaven single lag in concurrentie met Wishful Thinking van China Crisis, What Is Love van Howard Jones, Never Never van The Assembly, Here Comes The Rain Again van Eurythmics, Doctor Doctor van Thompson Twins en Wouldn't It Be Good van Nik Kershaw. In die jaren stond er elke week een nieuw bandje of singletje (of beide) de kop op. En ik vond ze allemaal geweldig. Ik kocht de afgelopen jaren al hun albums op vinyl en CD. Pas vanaf 1985 ging ik wat dieper graven: The Stranglers, Killing Joke, The Sisters Of Mercy, Talking Heads, New Order, The Cure... En zo langzaam terug naar de bron: 1977.

avatar van aERodynamIC
40. Flash and the Pan - Early Morning Wake Up Call (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56410.jpg




Over de hit:

herman schreef:
Midnight Man ontdekt via de MusicMeterLadder 2014. Heerlijk nummer!

Zit de rest van dit album/deze band ook in dit straatje?


deric raven schreef:
Waiting for a Train en Ayla zijn bekende singles welke ook in dat straatje passen.
Deze lui zitten ook achter The Easybeats (Monday I Got Friday On My Mind).


spoiler schreef:
Ook onlangs op vinyl gevonden. Vooral voor "Midnight man" gekocht. Voor de rest staan er ook best leuke nummers op de plaat.


Gewoon een leuke jaren '80 popplaat met een grote hit, zoals we er al eerder in dit topic gezien hebben.

avatar van herman
Blijft een heerlijk nummer. Al ken ik nog steeds niet veel meer van ze.

Later pas ontdekt dat de zanger van deze band eigenlijk gewoon een Nederlander is, die als zovelen in de naoorlogse jaren is geëmigreerd. Harry Vanda is eigenlijk Hans van de Berg en geboren in Voorburg.

avatar van spoiler
herman schreef:
Blijft een heerlijk nummer. Al ken ik nog steeds niet veel meer van ze.

Later pas ontdekt dat de zanger van deze band eigenlijk gewoon een Nederlander is, die als zovelen in de naoorlogse jaren is geëmigreerd. Harry Vanda is eigenlijk Hans van de Berg en geboren in Voorburg.


Dat is echt nieuw voor mij. Wist echt niet dat het een Hagenees is

Gast
geplaatst: vandaag om 13:59 uur

geplaatst: vandaag om 13:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.