Muziek / Toplijsten en favorieten / Albumtracks gerangschikt en beschreven ( The Waterboys - This Is the Sea )
0
geplaatst: 28 april, 16:16 uur
Ik weet echt niets van deze plaat. Tot dit topic nooit van gehoord.
2
geplaatst: 28 april, 19:52 uur
WAR GAMES
paddy fields
War Games zet ik boven Paddy Fields. Al komt Opposition hier toch gevaarlijk dicht bij Killing Joke. Niet alleen in de titel (Wardance) maar ook in het arrangement: ik hoor een echo van de gitaarwieken uit Requiem. Maar vooral de wijze waarop het refrein gezongen wordt, is vintage Killing Joke. Die band kon net als Opposition met een subtiele synthesizer lijn sfeer scheppen. Op dit punt dacht ik tijdens mijn eerste draaibeurt een week geleden: als dit maar geen plaat wordt die de grotere postpunk namen parodieert. Maar die vrees heeft plaats geruimd voor bewondering. War Games draagt voldoende de unieke stempel van Opposition.
paddy fields
War Games zet ik boven Paddy Fields. Al komt Opposition hier toch gevaarlijk dicht bij Killing Joke. Niet alleen in de titel (Wardance) maar ook in het arrangement: ik hoor een echo van de gitaarwieken uit Requiem. Maar vooral de wijze waarop het refrein gezongen wordt, is vintage Killing Joke. Die band kon net als Opposition met een subtiele synthesizer lijn sfeer scheppen. Op dit punt dacht ik tijdens mijn eerste draaibeurt een week geleden: als dit maar geen plaat wordt die de grotere postpunk namen parodieert. Maar die vrees heeft plaats geruimd voor bewondering. War Games draagt voldoende de unieke stempel van Opposition.
2
geplaatst: 28 april, 20:36 uur
A Thirst
Vandaag ben ik eens lekker kort van stof. Want... A Thirst is geen gewoon liedje, maar een intro, interlude of outro van ruim 2 minuten. Ik heb deze naderende, sfeervolle onweersbui simpelweg over het hoofd gezien en daarom wil ik A Thirst ruilen voor Waiting.
9. A Thirst
8. Waiting
Vandaag ben ik eens lekker kort van stof. Want... A Thirst is geen gewoon liedje, maar een intro, interlude of outro van ruim 2 minuten. Ik heb deze naderende, sfeervolle onweersbui simpelweg over het hoofd gezien en daarom wil ik A Thirst ruilen voor Waiting.
9. A Thirst
8. Waiting
2
geplaatst: 29 april, 20:13 uur
war games
paddy fields
MOVING TARGETS
Moving Target is op dit moment misschien nog iets te veel een sfeerstuk. Iets minder song dan zijn twee voorgangers. Ik hou wel steeds meer van de gitaarklanken op Breaking The Silence. En vocaal herinner ik me dat ik vorige week tijdens het beluisteren van dit nummer dacht: Bono meets Jazz Coleman.
paddy fields
MOVING TARGETS
Moving Target is op dit moment misschien nog iets te veel een sfeerstuk. Iets minder song dan zijn twee voorgangers. Ik hou wel steeds meer van de gitaarklanken op Breaking The Silence. En vocaal herinner ik me dat ik vorige week tijdens het beluisteren van dit nummer dacht: Bono meets Jazz Coleman.
3
geplaatst: 29 april, 21:05 uur
7. Moving Targets
Vandaag duiken we in de sobere, koele klanken van Moving Targets. De muziek blijft minimalistisch en hypnotiserend. Zo bouwt de band langzaam een filmische wereld op, gedragen door het strakke basspel en ritmes die voortdurend in beweging lijken. De elektronica klinkt voor 1981 verrassend vooruitstrevend.
Moving Targets laat reeds goed horen hoe Opposition zich onderscheidt van de post‑punkscene uit die periode, mede dankzij de onderkoelde zang van Mark Long en de subtiele art‑rockinvloeden die overal doorheen sijpelen.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
Vandaag duiken we in de sobere, koele klanken van Moving Targets. De muziek blijft minimalistisch en hypnotiserend. Zo bouwt de band langzaam een filmische wereld op, gedragen door het strakke basspel en ritmes die voortdurend in beweging lijken. De elektronica klinkt voor 1981 verrassend vooruitstrevend.
Moving Targets laat reeds goed horen hoe Opposition zich onderscheidt van de post‑punkscene uit die periode, mede dankzij de onderkoelde zang van Mark Long en de subtiele art‑rockinvloeden die overal doorheen sijpelen.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
2
geplaatst: 29 april, 22:29 uur
7. Waiting
Het intro beloofd nog wel iets , het outro al wat minder.
Toch een obligaat niet echt iets mis mee nummer wat nooit echt spannend wil worden.
Verder prima nummer hoor.
Het intro beloofd nog wel iets , het outro al wat minder.
Toch een obligaat niet echt iets mis mee nummer wat nooit echt spannend wil worden.
Verder prima nummer hoor.
1
geplaatst: 30 april, 15:08 uur
Alicia schreef:
Moving Targets laat reeds goed horen hoe Opposition zich onderscheidt van de post‑punkscene uit die periode, mede dankzij de onderkoelde zang van Mark Long en de subtiele art‑rockinvloeden die overal doorheen sijpelen.
Moving Targets laat reeds goed horen hoe Opposition zich onderscheidt van de post‑punkscene uit die periode, mede dankzij de onderkoelde zang van Mark Long en de subtiele art‑rockinvloeden die overal doorheen sijpelen.
Ik hoor hier ook wel overeenkomsten met Comsat Angels.
2
geplaatst: 30 april, 19:40 uur
war games
paddy fields
moving targest
A THIRST
Niet zo moeilijk vandaag. Toch vind ik A Thirst meer dan zomaar een intermezzo.
Een sfeerstukje zoals die kortere flarden op Seventeen Seconds van The Cure.
paddy fields
moving targest
A THIRST
Niet zo moeilijk vandaag. Toch vind ik A Thirst meer dan zomaar een intermezzo.
Een sfeerstukje zoals die kortere flarden op Seventeen Seconds van The Cure.
3
geplaatst: 30 april, 19:49 uur
6. Paddy Fields
Een piepjonge soldaat zit gehurkt op de modderige grond. Hij schrijft een brief aan zijn moeder. “Het is hier ijskoud, ik versta de mensen niet en ik word knettergek van de mitrailleurs en handgranaten. Vandaag hebben we een vriend begraven. Eén kogel. Ik heb hem nog vastgehouden, maar John wilde niet meer. Ik weet niet eens meer hoe ik deze plek moet beschrijven. Mam, ik wil naar huis!”
Hoog boven hem trekt het geluid van een Cougar weg, richting het veldhospitaal, kilometers verderop.
Paddy Fields betekent letterlijk ‘rijstvelden’, maar in dit nummer verwijst het naar de oorlogsomstandigheden waarin soldaten terechtkomen. Het is een aanklacht tegen militarisme en de ontmenselijking van degenen die moeten vechten.
De muziek onderstreept die thematiek: het gevoel vast te zitten in een eindeloze en zinloze cyclus “walking round and round again”.
Baslijnen en minimalistische drumpartijen roepen een constante dreiging op en echoën het militaire ritme.
Daaroverheen snijden snerpende gitaarpartijen door de ziel, terwijl een wanhopige Mark Long de longen uit zijn lijf zingt.
Het zijn precies de ingrediënten die de lading van de tekst zo raak maken.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
Een piepjonge soldaat zit gehurkt op de modderige grond. Hij schrijft een brief aan zijn moeder. “Het is hier ijskoud, ik versta de mensen niet en ik word knettergek van de mitrailleurs en handgranaten. Vandaag hebben we een vriend begraven. Eén kogel. Ik heb hem nog vastgehouden, maar John wilde niet meer. Ik weet niet eens meer hoe ik deze plek moet beschrijven. Mam, ik wil naar huis!”
Hoog boven hem trekt het geluid van een Cougar weg, richting het veldhospitaal, kilometers verderop.
Paddy Fields betekent letterlijk ‘rijstvelden’, maar in dit nummer verwijst het naar de oorlogsomstandigheden waarin soldaten terechtkomen. Het is een aanklacht tegen militarisme en de ontmenselijking van degenen die moeten vechten.
De muziek onderstreept die thematiek: het gevoel vast te zitten in een eindeloze en zinloze cyclus “walking round and round again”.
Baslijnen en minimalistische drumpartijen roepen een constante dreiging op en echoën het militaire ritme.
Daaroverheen snijden snerpende gitaarpartijen door de ziel, terwijl een wanhopige Mark Long de longen uit zijn lijf zingt.
Het zijn precies de ingrediënten die de lading van de tekst zo raak maken.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
2
geplaatst: 30 april, 21:57 uur
6. Moving Targets
Kleine liedjes eerst.
Maar dit nummer lijkt toch veel langer te duren.
Het herhaaldelijke
" Aim the T.Vs and the radios
Aim the search lights and the videos" klinkt zo mooi en zo lekker maar we zijn al bij de echt goede liedjes aanbeland.
Kleine liedjes eerst.
Maar dit nummer lijkt toch veel langer te duren.
Het herhaaldelijke
" Aim the T.Vs and the radios
Aim the search lights and the videos" klinkt zo mooi en zo lekker maar we zijn al bij de echt goede liedjes aanbeland.
3
geplaatst: 1 mei, 21:36 uur
5. Black and White
“I’ve seen it in colour and I’ve seen it in black and white”
Elke avond zaten ze aan dezelfde tafel. Zij bladerde door folders vol glanzende apparaten, hij door vacatures die allemaal hetzelfde klonken en feitelijk niets voorstelden.
Anna wilde kleur in haar leven: een grote nieuwerwetse televisie, een glanzende keuken en een nieuwe bank. Michael wilde vooral zekerheid: een vaste baan en een titel die indruk maakte. En zo praatte het pasgetrouwde stel urenlang langs elkaar heen, terwijl ze zich ondertussen afvroegen of ze elkaar eigenlijk wel begrepen.
Ja, het leven is soms in kleur: hoopvol, vol plannen. Maar vaker is het leven zwart-wit: routine, twijfel, altijd weer diezelfde gesprekken, avond aan avond.
En in dit voortdurende contrast zit iets herkenbaars. Want misschien is het leven van iedereen wel een beetje zo: een mix van dromen in kleur en dagen in zwart-wit, steeds opnieuw afgespeeld, steeds opnieuw bekeken.
Dit liedje van Opposition voelt alsof je door een raam naar het leven van anderen kijkt. Niet om te oordelen, maar met een soort stille verbazing. De sfeer is melancholisch, observerend en cynisch.
“I’ve seen it in colour and I’ve seen it in black and white”
Elke avond zaten ze aan dezelfde tafel. Zij bladerde door folders vol glanzende apparaten, hij door vacatures die allemaal hetzelfde klonken en feitelijk niets voorstelden.
Anna wilde kleur in haar leven: een grote nieuwerwetse televisie, een glanzende keuken en een nieuwe bank. Michael wilde vooral zekerheid: een vaste baan en een titel die indruk maakte. En zo praatte het pasgetrouwde stel urenlang langs elkaar heen, terwijl ze zich ondertussen afvroegen of ze elkaar eigenlijk wel begrepen.
Ja, het leven is soms in kleur: hoopvol, vol plannen. Maar vaker is het leven zwart-wit: routine, twijfel, altijd weer diezelfde gesprekken, avond aan avond.
En in dit voortdurende contrast zit iets herkenbaars. Want misschien is het leven van iedereen wel een beetje zo: een mix van dromen in kleur en dagen in zwart-wit, steeds opnieuw afgespeeld, steeds opnieuw bekeken.
Dit liedje van Opposition voelt alsof je door een raam naar het leven van anderen kijkt. Niet om te oordelen, maar met een soort stille verbazing. De sfeer is melancholisch, observerend en cynisch.
3
geplaatst: 1 mei, 21:45 uur
war games
BREAKING THE SILENCE
paddy fields
moving targest
a thirst
Een troef van dit voor mij tot voor kort volstrekt onbekende album is toch wel de productie. De wijze waarop elk instrument de nodige ademruimte krijgt. De titeltrack moet het vooral van zijn hypnotiserende kracht hebben. Vocaal is de song opgebouwd rond het herhaaldelijk scanderen van de titel. De zang klinkt op dit album doorleefd en geloofwaardig. Maar daaronder bewegen zich dus gitaar, bas en drums op zodanige wijze dat het avontuurlijk blijft. Het tempo met de waaierende gitaren en donkere baslijnen deed me even aan Cocteau Twins in hun Garlands periode denken. Met na de fade out een muzikaal grapje.
BREAKING THE SILENCE
paddy fields
moving targest
a thirst
Een troef van dit voor mij tot voor kort volstrekt onbekende album is toch wel de productie. De wijze waarop elk instrument de nodige ademruimte krijgt. De titeltrack moet het vooral van zijn hypnotiserende kracht hebben. Vocaal is de song opgebouwd rond het herhaaldelijk scanderen van de titel. De zang klinkt op dit album doorleefd en geloofwaardig. Maar daaronder bewegen zich dus gitaar, bas en drums op zodanige wijze dat het avontuurlijk blijft. Het tempo met de waaierende gitaren en donkere baslijnen deed me even aan Cocteau Twins in hun Garlands periode denken. Met na de fade out een muzikaal grapje.
2
geplaatst: 1 mei, 21:53 uur
5. Black and White
Het is wel tijd voor nu nog enkel hoogtepunten en waarom stond dit album niet in de 1981 jaarlijsten.
Spannend nummer en ik vind de zanger hier erg goed, tegen het einde zingt hij het nummer naar een hoogtepunt.
Hierna kwam Waiting voorbij en die had misschien ook wel iets hoger kunnen staan, ach allemaal mooi.
Het is wel tijd voor nu nog enkel hoogtepunten en waarom stond dit album niet in de 1981 jaarlijsten.
Spannend nummer en ik vind de zanger hier erg goed, tegen het einde zingt hij het nummer naar een hoogtepunt.
Hierna kwam Waiting voorbij en die had misschien ook wel iets hoger kunnen staan, ach allemaal mooi.
3
geplaatst: 2 mei, 20:15 uur
4. War Games
Terwijl de enorme propeller van de Cougar langzaam op snelheid komt, valt vrijwel direct de ijzige gitaar in. Een enigszins getergde Mark Long klinkt alsof de geluiden van de hevige gevechten zelfs doordringen tot in de haastig opgezette tenten van het kleine veldhospitaal, kilometers verderop. War Games schetst op een licht cynische wijze een wereld vol geopolitieke spanningen, typisch voor de post-punkperiode van begin jaren tachtig. De zanger beschrijft het reizen langs symbolische grenzen en koppelt dat aan het gevoel dat “iedereen oorlogsspelletjes speelt”.
Alsof de tijd vanaf dat moment heeft stilgestaan…
Wat een nummer! Wat een album! Vanaf hier zijn de liedjes vrijwel gelijkwaardig aan elkaar.
Terwijl de enorme propeller van de Cougar langzaam op snelheid komt, valt vrijwel direct de ijzige gitaar in. Een enigszins getergde Mark Long klinkt alsof de geluiden van de hevige gevechten zelfs doordringen tot in de haastig opgezette tenten van het kleine veldhospitaal, kilometers verderop. War Games schetst op een licht cynische wijze een wereld vol geopolitieke spanningen, typisch voor de post-punkperiode van begin jaren tachtig. De zanger beschrijft het reizen langs symbolische grenzen en koppelt dat aan het gevoel dat “iedereen oorlogsspelletjes speelt”.
Alsof de tijd vanaf dat moment heeft stilgestaan…
Wat een nummer! Wat een album! Vanaf hier zijn de liedjes vrijwel gelijkwaardig aan elkaar.
3
geplaatst: 2 mei, 21:54 uur
war games
BLACK AND WHITE
breaking the silence
paddy fields
moving targest
a thirst
Beste lezer. Ik luister elke dag opnieuw vanaf het begin tot aan de volgende track van de dag. Gisteren liet ik de plaat doorspelen na Breaking The Silence. En na mijn luistersessie van vandaag weet ik het zeker: dit is de beste plaat die ik de voorbije 40 jaar heb leren kennen. Nog beter (want gevarieerder) dan From The Lions Mouth. En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee. Black And White laat horen wat ik bedoel. Als hij tot uitbarsting komt, raakt zijn ziel de mijne.
Breaking The Silence klinkt voor mij als the best of three worlds: U2, Killing Joke en The Sound.
BLACK AND WHITE
breaking the silence
paddy fields
moving targest
a thirst
Beste lezer. Ik luister elke dag opnieuw vanaf het begin tot aan de volgende track van de dag. Gisteren liet ik de plaat doorspelen na Breaking The Silence. En na mijn luistersessie van vandaag weet ik het zeker: dit is de beste plaat die ik de voorbije 40 jaar heb leren kennen. Nog beter (want gevarieerder) dan From The Lions Mouth. En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee. Black And White laat horen wat ik bedoel. Als hij tot uitbarsting komt, raakt zijn ziel de mijne.
Breaking The Silence klinkt voor mij als the best of three worlds: U2, Killing Joke en The Sound.
3
geplaatst: 3 mei, 07:29 uur
Even inlopen.
4. Breaking the Silence
Net als menig ander nummer beloofd het intro weer veel.
De vocalen op de nummer vind ik erg fraai ( wat blijkbaar niet iedereen met mij eens is) en zoals heel het album sterk spel op de basgitaar.
Misschien zorgt iets teveel herhaling op het einde dat dit nu nummer net de top 3 mist.
3. Paddy Fields
Heerlijke opener, post-punk zegt u en dat voel ik ook wel maar ritmisch zou ook zo maar The Police mee kunnen doen.
Deze mag op het podium.
Edit, deze las ik later , maar sluit mooi aan bij mijn nummer 4.
4. Breaking the Silence
Net als menig ander nummer beloofd het intro weer veel.
De vocalen op de nummer vind ik erg fraai ( wat blijkbaar niet iedereen met mij eens is) en zoals heel het album sterk spel op de basgitaar.
Misschien zorgt iets teveel herhaling op het einde dat dit nu nummer net de top 3 mist.
3. Paddy Fields
Heerlijke opener, post-punk zegt u en dat voel ik ook wel maar ritmisch zou ook zo maar The Police mee kunnen doen.
Deze mag op het podium.
Edit, deze las ik later , maar sluit mooi aan bij mijn nummer 4.
dazzler schreef:
En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee
En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee
1
geplaatst: 3 mei, 20:21 uur
war games
black and white
breaking the silence
paddy fields
moving targets
WAITING
a thirst
Vandaag nemen we een beetje gas terug.
Een goed nummer met een wat complexer ritme.
Een hongerige bas. De piano verzacht het wachten.
In de atmosferische fragmenten op dit album hoor ik
het soundpalet van het 4AD label (This Mortal Coil in het bijzonder).
black and white
breaking the silence
paddy fields
moving targets
WAITING
a thirst
Vandaag nemen we een beetje gas terug.
Een goed nummer met een wat complexer ritme.
Een hongerige bas. De piano verzacht het wachten.
In de atmosferische fragmenten op dit album hoor ik
het soundpalet van het 4AD label (This Mortal Coil in het bijzonder).
2
geplaatst: 3 mei, 21:43 uur
3. Breaking the Silence
Breaking the Silence is een schoolvoorbeeld van de donkere, sfeervolle post-punk uit de vroege jaren tachtig. Het nummer straalt een beklemmend gevoel van isolatie en onderdrukte spanning uit.
De sfeer is mysterieus en melancholisch. Het geluid is opvallend ‘open’, waardoor de instrumenten vrij door de ruimte lijken te bewegen. Het liedje steunt op een hypnotiserende, funky baslijn die fungeert als de hartslag van de track. Daaromheen weven de gitaren ijzige melodieën. De drums blijven strak, wat de cadans van het nummer versterkt. Het nummer houdt je gevangen in een voortdurende staat van verwachting.
De tekst van het liedje gaat over de psychologische barrière tussen mensen. Het beschrijft het onvermogen – of de angst – om echte gedachten en gevoelens uit te spreken. Het ‘breken van de stilte’ staat symbool voor die kwetsbare doorbraak in menselijk contact en de noodzaak om uit je isolement te stappen, ook al voelt dat ongemakkelijk of gevaarlijk.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
5. Black and White
4. War Games
3. Breaking the Silence
Breaking the Silence is een schoolvoorbeeld van de donkere, sfeervolle post-punk uit de vroege jaren tachtig. Het nummer straalt een beklemmend gevoel van isolatie en onderdrukte spanning uit.
De sfeer is mysterieus en melancholisch. Het geluid is opvallend ‘open’, waardoor de instrumenten vrij door de ruimte lijken te bewegen. Het liedje steunt op een hypnotiserende, funky baslijn die fungeert als de hartslag van de track. Daaromheen weven de gitaren ijzige melodieën. De drums blijven strak, wat de cadans van het nummer versterkt. Het nummer houdt je gevangen in een voortdurende staat van verwachting.
De tekst van het liedje gaat over de psychologische barrière tussen mensen. Het beschrijft het onvermogen – of de angst – om echte gedachten en gevoelens uit te spreken. Het ‘breken van de stilte’ staat symbool voor die kwetsbare doorbraak in menselijk contact en de noodzaak om uit je isolement te stappen, ook al voelt dat ongemakkelijk of gevaarlijk.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
5. Black and White
4. War Games
3. Breaking the Silence
0
geplaatst: 4 mei, 02:18 uur
dazzler schreef:
Beste lezer. Ik luister elke dag opnieuw vanaf het begin tot aan de volgende track van de dag. Gisteren liet ik de plaat doorspelen na Breaking The Silence. En na mijn luistersessie van vandaag weet ik het zeker: dit is de beste plaat die ik de voorbije 40 jaar heb leren kennen. Nog beter (want gevarieerder) dan From The Lions Mouth. En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee. Black And White laat horen wat ik bedoel. Als hij tot uitbarsting komt, raakt zijn ziel de mijne.
Breaking The Silence klinkt voor mij als the best of three worlds: U2, Killing Joke en The Sound.
Beste lezer. Ik luister elke dag opnieuw vanaf het begin tot aan de volgende track van de dag. Gisteren liet ik de plaat doorspelen na Breaking The Silence. En na mijn luistersessie van vandaag weet ik het zeker: dit is de beste plaat die ik de voorbije 40 jaar heb leren kennen. Nog beter (want gevarieerder) dan From The Lions Mouth. En wat een zanger is die Mark Long. De meest soulvolle van alle postpunk zangers die ik me tijdens het tikken van deze tekst voor de geest kan halen. Ian McCulloch is een verdienstelijke nummer twee. Black And White laat horen wat ik bedoel. Als hij tot uitbarsting komt, raakt zijn ziel de mijne.
Breaking The Silence klinkt voor mij als the best of three worlds: U2, Killing Joke en The Sound.
Beter dan The Sound? Zou ik niet zeggen.
1
geplaatst: 4 mei, 19:55 uur
Tijd om te delen wat je wel zou zeggen dan. Track voor track. Rangschikken is minder belangrijk.
2
geplaatst: 4 mei, 19:57 uur
war games
black and white
breaking the silence
paddy fields
IN MY EYES
moving targets
waiting
a thirst
Ik heb My Eyes maar in het midden gezet. Ik hou van de spanning die in het nummer zit.
Wat trager van verloop maar op die manier de perfecte inleiding op de apotheose.
Met zijn galmende gitaren en vocalen weer wat meer richting Killing Joke.
black and white
breaking the silence
paddy fields
IN MY EYES
moving targets
waiting
a thirst
Ik heb My Eyes maar in het midden gezet. Ik hou van de spanning die in het nummer zit.
Wat trager van verloop maar op die manier de perfecte inleiding op de apotheose.
Met zijn galmende gitaren en vocalen weer wat meer richting Killing Joke.
3
geplaatst: 4 mei, 20:51 uur
2. Very Little Glory
Dit nummer staat gewoon naast het volgende nummer op de bovenste plek, hoor.
Very Little Glory is een liedje dat de schoonheid in het alledaagse weet te vinden. Wat mij raakt, is de breekbare melancholie. Hoe de band met zo weinig middelen een dergelijke intense sfeer weet neer te zetten is erg knap. De erkenning dat het leven vaak saai of moeizaam is, is ook heel herkenbaar. Ja, dit is weer zo'n prachtig, introspectief Opposition-liedje voor momenten waarop je even niet de behoefte hebt aan stampij ende spektakel.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
5. Black and White
4. War Games
3. Breaking the Silence
2. Very Little Glory
Dit nummer staat gewoon naast het volgende nummer op de bovenste plek, hoor.
Very Little Glory is een liedje dat de schoonheid in het alledaagse weet te vinden. Wat mij raakt, is de breekbare melancholie. Hoe de band met zo weinig middelen een dergelijke intense sfeer weet neer te zetten is erg knap. De erkenning dat het leven vaak saai of moeizaam is, is ook heel herkenbaar. Ja, dit is weer zo'n prachtig, introspectief Opposition-liedje voor momenten waarop je even niet de behoefte hebt aan stampij ende spektakel.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
5. Black and White
4. War Games
3. Breaking the Silence
2. Very Little Glory
3
geplaatst: 4 mei, 21:58 uur
"We're playing war games
Everyone's playing war games"
2. War Games
Na een fraai intro zingt Mark Long op zijn moois.
I'm walking over the Chinese line
The sake here tastes better than any French wine
I'm looking over the Berlin wall
There's nothing here except a joker and a fool
Die coupletten worden daarna vocaal wat feller aangezet om op een mooi outro het nummer uit te zweven.
Overigens gaat dit outro mooi over in de volgende track Moving target.
We zijn er bijna .
Everyone's playing war games"
2. War Games
Na een fraai intro zingt Mark Long op zijn moois.
I'm walking over the Chinese line
The sake here tastes better than any French wine
I'm looking over the Berlin wall
There's nothing here except a joker and a fool
Die coupletten worden daarna vocaal wat feller aangezet om op een mooi outro het nummer uit te zweven.
Overigens gaat dit outro mooi over in de volgende track Moving target.
We zijn er bijna .
0
geplaatst: 4 mei, 21:58 uur
dazzler schreef:
Tijd om te delen wat je wel zou zeggen dan. Track voor track.
Tijd om te delen wat je wel zou zeggen dan. Track voor track.
Daar ben ik niet zo goed in, maar ik lees graag mee. Als ik een album goed vind, moet ik alle liedjes ook even goed vinden en die zijn dan uiteraard van hetzelfde niveau, ik vind het daarom lastig om per track een hele beschrijving te gaan geven zoals Alicia bijvoorbeeld doet, daarvoor moet je enige schrijverskwaliteiten (en fantasie) hebben en die heb ik niet of onvoldoende. Ik kan wel iets over een heel album zeggen, of over een enkel liedje dat er voor mij uitspringt, maar dan houdt het ook op.
3
geplaatst: 4 mei, 22:12 uur
Vind het al leuk dat je meeleest! Ik vraag mij alleen af: wie leest er nog meer mee?
1
geplaatst: 4 mei, 22:14 uur
Ik ook, willen diegenen die hier ook stilletjes meelezen zich even melden? 
2
geplaatst: 4 mei, 22:22 uur
Weinig deelnemers ook. Ik vroeg me af wie het album getipt had.
Blijkt een zekere jeanmaurice te zijn die beweert dat hij liever leest dan schrijft.
Maar wat ben ik blij dat ik Breaking The Silence van Opposition ontdekt heb.
2
geplaatst: 4 mei, 22:38 uur
Oké mijn rangschikking dan.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Black and White
5. In My Eyes
4. War Games
3. Paddy Fields
2. Breaking the Silence
Breaking the Silence vind ik een van de prijsnummers en zet ik altijd wat harder. Het heeft dat typische jaren 80 wave, ietwat 'slome' ritme, ondersteund door de basgitaar en uitwaaierde gitaar, maar dan heel subtiel, en dat is er zo mooi aan. Net niet teveel overmaat, maar precies goed.
9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Black and White
5. In My Eyes
4. War Games
3. Paddy Fields
2. Breaking the Silence
Breaking the Silence vind ik een van de prijsnummers en zet ik altijd wat harder. Het heeft dat typische jaren 80 wave, ietwat 'slome' ritme, ondersteund door de basgitaar en uitwaaierde gitaar, maar dan heel subtiel, en dat is er zo mooi aan. Net niet teveel overmaat, maar precies goed.
* denotes required fields.