Ik ben blij dat ik na mijn eerste kennismaking met de plaat toch niet zo ver van de ranking van de fans zit.

Ik kan je de opvolger Intimacy ook aanraden, die vind ik net zo goed als deze.

VERY LITTLE GLORY
war games
black and white
breaking the silence
paddy fields
in my eyes
moving targets
waiting
a thirst

Ik hou van epische afsluiters. Maar Very Little Glory is wel heel adembenemend.
Ik kan het niet zo goed omschrijven als Alicia die veel meer vertrouwd is met Opposition.

In Very Little Glory zit alles wat Breaking The Silence groot maakt vervat.
Hoor ik op From The Lions Mouth van The Sound dat postpunk ook hoop kan uitstralen,
dan ervaar ik op Breaking The Silence een dappere poging om zich uit te spreken in bange dagen.
Wat het hart van vol is, blijft maar al te vaak op je tong liggen: onuitgesproken.
Opposition helpt de luisteraar om verzet te plegen door te spreken.

Ik herhaal zonder blikken of blozen: het beste "nieuwe" album dat ik sinds decennia hoorde.

Zo iets ja en 1. Very Little Glory is bij mij ook zo.
Er is al op de site al het een of ander te lezen hier en wie dit nummer niet kent zou ik zeggen luisteren.
Ik zeg nog wel even opbouw en vooral intensiteit.
Het was een mooie reis dit album en dank aan de reisgenoten.
Wel wil ik nog even opmerken dat het wel bijzonder is dat dit nummer niet prominent in de verschillende ladders te vinden is want het kan zich wat mij betreft best meten met nummers als : How soon is now, All my colours ( Zimbo) en bv Missiles.

1. In My Eyes

"I'm not dead yet… in fact I'm a little better”

In My Eyes is een meesterwerkje dat na al die jaren nog niets van zijn kracht heeft verloren. Wat onmiddellijk opvalt, zijn natuurlijk die prachtig galmende gitaren. De sfeer is melancholiek, maar krijgt tegelijkertijd een enorme drive door het dwingende, funky basspel. Mark Long manoeuvreert daar feilloos tussendoor met zijn kenmerkende stemgeluid: ingetogen en fluisterend in de coupletten, om vervolgens krachtig en vol overgave open te breken in de refreinen. Het nummer herbergt een prachtige melodie, maar het zijn vooral die heerlijke, melodieuze baspartijen van Marcus Bell die het geheel naar een hoger plan tillen.

Marcus Bell was een cruciaal lid van Opposition en vormde samen met zanger/gitarist Mark Long de onbetwiste creatieve kern van de band. Zijn innovatieve speelstijl wordt nog altijd geprezen. Naast zijn meesterlijke baslijnen was Bell op dit album ook verantwoordelijk voor de sfeervolle keyboardpartijen, waarmee hij de typerende, bijna tastbare 'coldwave' sfeer van de band vervolmaakte.

Wat The Sound nog immer voor het gros van de muziekliefhebbers is, is Opposition inmiddels voor mij geworden: "one of the greatest undiscovered British bands of the 80's"...

... schreef ik in 2007.

9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Paddy Fields
5. Black and White
4. War Games
3. Breaking the Silence
2. Very Little Glory
1. In My Eyes

Dan treed ik je volmondig bij in 2026.

1. Very Little Glory

Dit liedje gaat over afscheid nemen en kan je op verschillende manieren opvatten. Ik vind hier vooral de opbouw mooi en de apotheose op het eind. Het is zo'n typisch prijsnummer dat je van begin tot eind het liedje intrekt terwijl de melodie eigenlijk heel eenvoudig is, maar ja, kom er maar eens op! Een van de beste songs ooit geschreven wat mij betreft.

9. A Thirst
8. Waiting
7. Moving Targets
6. Black and White
5. In My Eyes
4. War Games
3. Paddy Fields
2. Breaking the Silence
1. Very Little Glory

DIT WORDT HET LAATSTE ALBUM UIT DE TWEEDE REEKS

vanaf zondagavond: The Waterboys - This Is The Sea

Daarna keren we terug naar de nominatielijst waaraan iedereen die ooit deelnam nog één album mag toevoegen. En uit die uitgebreide longlist kiezen we dan weer een nieuwe shortlist.

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking The Silence
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Pulp - Different Class
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
Tears For Fears - The Hurting
U2 - October
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico

Zondag beginnen dus? Ik heb de vrijheid maar genomen de topictitel aan te passen.

Ik zal deze vanaf vakantie doen, maar de tekstjes staan klaar, dus dat gaat lukken. Er zal alleen niet echt interactie met de andere deelnemers in zitten.

Kan wel hoor waar moeten wij zijn?

Ah, en nu is het zover.

Pure bewondering en onversneden irritatie, de Waterboys roepen beide bij mij op. Logisch dat mijn lijstje er ondersteboven van is.

THE WATERBOYS - THIS IS THE SEA

This Is The Sea is een album om in te duiken. Letterlijk en figuurlijk. Je moet bereid zijn om je onder te dompelen in de aparte geluidswereld van The Waterboys. En dat is me nooit helemaal gelukt. Ik draaide eerder deze week de plaat nog eens integraal en botste weer op hetzelfde euvel: de productie. Die is bij momenten zo druk en schreeuwerig dat het pijn doet aan mijn oren. Ook al zijn er voldoende goeie nummers. Toch hebben The Waterboys nooit die impact op mij gehad als bijvoorbeeld The Triffids.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1493.jpg?cb=1778414057

Op het titelloze debuut is die geluidswereld wonderschoon.


9. The Whole Of The Moon

Mooi liedje toch? Mij pakte het sowieso nooit echt, maar na veertig jaar Albert Heijn en Langs de Lijn heb ik dit gewoon veel te vaak gehoord. In mijn oren blendt dit nummer samen met Come On Eileen tot een drammerige Big Folk Music brei waar geen ontkomen aan is. Objectief luisteren en beoordelen lukt niet meer. Volgende!

Allereerst even een kleine inleiding.

This Is the Sea is een album welke ik op een mooie 4,5* heb staan. Een album bovendien welke ik drie keer heb gekocht. Allereerst ergens rond 1991 op cd, vele jaren later de geremasterde 2 disc editie en twee jaar geleden de uit zes schijfjes bestaande boxset onder de naam 1985. Het in 2011 uitgebrachte piano demo album In a Special Place moet ik daar eigenlijk ook nog bij optellen. Ik hou er wel van zal ik maar zeggen!

Ik zag de band ook een stuk of 6 a 7 keer live met behoorlijk wisselend succes. Het concert in 2000 te Paradiso behoort tot mijn Top 10 van beste concerten ooit en bij een ander concert in Rotterdam kwam de band bij de toegift het podium niet meer op omdat opperhoofd Mike Scott de vibe in de zaal niet kon waarderen met allemaal gedoe als resultaat.

09. Be My Enemy

De productie waar onze topiceigenaar het over heeft is idd niet in alle gevallen even perfect. Dat hoeft ook niet altijd maar hier zijn de hoge tonen wel wat schel. We gaan het vaker horen. Deze ietwat chaotische up-tempo rocker doet mij niet heel veel al heeft hij wel zijn albumfunctie zo direct na Old England en vlak voor het titelnummer. Nogmaals een 4,5* album heeft geen hele slechte nummers en dat is Be My Enemy dan ook niet.

09. DON'T BANG THE DRUM

Ik ben op een soort 3-3-3 deling uitgekomen. Drie toppers, drie goeie nummers en drie songs die me het genoegen ontnemen om meer dan 4 sterren voor This Is The Sea uit te delen. Ik ga beginnen met Don't Bang The Drum omdat het album voor mij opent met een zure noot. Dit nummer laat precies horen waar het productioneel fout loopt voor mij. De intro is veelbelovend maar van zodra het nummer losbarst, scheuren ook mijn trommelvliezen. Zo schel. Alsof alle instrumenten me vanuit de verte toeschreeuwen. Ik zoek koortsachtig naar een luisterpunt. Het duurt bijna 7 minuten en keer op keer is de lol er daarna voor mij al een beetje af. Don't Bang The Drum verklaart waarom ik nooit een fan van deze langspeler ben geworden. In tegenstelling tot dix snak ik naar The Whole Of The Moon.

Don't Bang The Drum is geen slecht nummer, het is een lelijk nummer zoals het door de boxen schalt.

Bij de albumstatistieken redelijk overtuigend op een 1ste plek bij de favoriete tracks. Het is een album waar erg veel en erg hoog op gestemd is dus derhalve een verrassende opener voor 80's lover dazzler!

voor vanavond groeten uit Cassel, Noord-Noord-Frankrijk

9. The Whole of the Moon

Anders dan de meeste andere deelnemers begin ik in dit topic meestal niet met een algemene introductie; die weef ik er in de loop van het album wat doorheen. In dit geval is er weinig ontkomen aan. De hit van het album, jawel, de hit van de band, was en is in mijn oren een uitgesproken vervelend nummer, dat een nadere verkenning van de band die volgens mensen die er kijk op hadden toch echt de moeite waard was zeker enige vertraging opgeleverd heeft. Een hoop bombast, een hoop geluidjes, maar het loopt niet en het stroomt niet. Na vijf lange minuten is het toch nog onverwacht afgelopen.

Waar ik elders in de loop der tijd nog wel eens wat milder over de hits geworden ben, is dat hier nauwelijks aan de orde. Het feit dat, als mijn oor per ongeluk eens op de radio valt en de DJ aankondigt "we gaan eens iets van The Waterboys draaien" dat ook ruim veertig jaar en veel ruimte voor nieuwe inzichten later nog altijd dat strontvervelende Whole of the Moon is, draagt daar zeker aan bij.

Nog geen uurtje rijden van Kortrijk.

En dan hinkte ik vanmorgen bij vertrek uit Gent nog op twee gedachten. Meer zuidwaarts richting Kortrijk en Lille was ook een optie. Maar het werd een laatste dag profijt van de noordoostenwind en dus via Roeselare, Ieper en Poperinge naar Cassel.

Ik viel zojuist van m'n stoel hier

Ik ben eens bij de statistieken gaan kijken: ik zal tweemaal verrassend afwijken.

Don't Bang The Drum heeft mij nooit gepakt, ik vond het altijd moeilijk om uit te zitten. Een opener zet meestal de toon. Vind ik het een slecht nummer? Neen. Maar wel een lelijk nummer. Volgens mij de compositie die het hardst te lijden heeft onder die productie. Ik hoor weinig of geen bas. Een gebrek aan dynamiek. Als ik naar de gitaren luister, wordt het beter. Maar ik moet er echt naar zoeken in de mix.

08. BE MY ENEMY

Dit vind ik het zwakste nummer van de plaat. En ook hier speelt de productie mij parten. Maar ik vind het minder spijtig dan bij Don't Bang The Drum. Be My Enemy zou in een andere productie niet veel hoger geëindigd zijn. Don't Bang The Drum wel. Alsof een lekkernij verpest wordt door een teveel aan zout.

Ik ben niet de enige die struikelt over het geluid van de plaat. Maar gelukkig belet het de fans van deze langspeler niet om desondanks de kwaliteit van de nummers te onderscheiden. Mij lukt het niet.

08. Trumpets

Heel veel nummers doen het niet zo goed als ze los van het album worden getrokken. Bij deze track is dat wat mij betreft ook een beetje het geval. Op het album heeft hij een belangrijke rol als opmaat naar de afsluiter en als losse track vervalt die taak uiteraard. Dan wordt het een beetje een anoniem nummer dat weinig variatie in zich heeft.

8. This Is The Sea

In 1985 was de hegemonie-oorlog tussen U2 en SM over wie de grootste muziek maakt, nog in volle gang. Mike Scott probeert op dit album daar duidelijk aansluiting bij te vinden maar hij weet ergens ook wel dat dit niet zijn strijd is. De plaat lijdt er wel flink onder en ik denk dat ik daarom het titelnummer nog het minste liedje vind op This Is The Sea. Een hoop opgeklopt gedoe met aangezette violen en dito vocalen. Waar het vandaan komt en waar het naar toe moet, geen idee. Van de rivier naar de zee, OK dan.

Dit is op zijn manier super interessant. Er zijn al een aantal albums voorbij gekomen waarbij ik niet tot het kransje van de die hards behoorde maar toch een lijstje kon voorleggen dat niet zo hard verschilde. Met dit Waterboys album lijkt mijn lijst deze keer wel compleet anders in elkaar te zitten. Ik ga dus alle commentaren twee keer lezen om uit te vissen hoe het komt dat ik zo anders naar This Is The Sea luister.

8. Spirit

Als de hit(s) afgewerkt is/zijn, kan het album echt beginnen - zo ervaar ik dat nog wel eens (The Joshua Tree iemand?). Het korte Spirit opent beloftevol. Daarna zit er weinig ontwikkeling in. Het is te snel voorbij om me daar echt aan te storen, maar het heeft ook te weinig om het lijf om meer dan een een-na-laatste plaats te pakken.

7. Spirit

Het contrast met mijn nummer 8 kan niet groter. De instrumentatie van Spirit is minimaal, de tekst hermetisch. Scott heeft maar weinig nodig om een beklijvend liedje te maken. Dat is 'm gelukt, only just.

07. SPIRIT

Intermezzo zonder bombast en het eerste nummer in mijn lijstje dat me echt weet te raken.

07. The Whole of the Moon

De grote hit komt bij mij nu ook (al) voorbij. Dat is verder geen afrekening of iets van mijn kant want ik vind dit gewoon een goed liedje. Enkel is gewoon een goed liedje niet genoeg bij deze bijzonder goede plaat.

7. Don't Bang the Drum

Na herbeluistering eindigde het openingsnummer wat lager dan waar ik hem op de herinnering neergezet zou hebben. Het is allicht qua opbouw een typische opener, maar op een of andere manier stond het holle geluid me ineens wat tegen. Nu is mijn exemplaar van This Is the Sea nog een eerste cd-uitgave, dus wellicht had een remaster het verschil gemaakt. Maar daar hadden de zes nog volgende nummers dan toch minder last van.