menu

Muziek / Algemeen / Columns, discussie in andere topic

zoeken in:
avatar van Reijersen
Vergane Glorie

Het was een paar maandjes geleden was het groot nieuws. Een Nederlandse artiest was met zijn debuutalbum getekend bij het vermaarde Motown-label. Voor het het eerst een Nederlander bij Motown! Dat is toch groots nieuws.
Dat is zeker groot nieuws. Vooral als je bedenkt dat Motown het label is achter grote namen als Marvin Gaye, Stevie Wonder, Gladys Knight en Michael Jackson. En de Nederlandse Waylon mag zich nu in dat rijtje voegen.
Maar hoe zit dit nou? Hoe kan nu opeens eens een Nederlandse artiest bij Motown zitten? Het verhaal is heel simpel en blijkt toch een stuk minder spannend als het lijkt.
Motown in nu al een aantal jaar in bezit van het grote Universal. Die kunnen dus te pas en onpas het Motown-labeltje gebruiken. En dat is dus precies het geval bij het debuutalbum van Waylon. Het toevoegen van dit Motown-fabeltje is simpelweg een gelikte marketingtruc. Waylon staat helemaal niet onder contract bij dit label uit Detroit, maar gewoon bij Universal. En omdat Motown dus in bezit is van Universal plakken zijn gewoon het Motown logo op de plaat en gebruiken dit als verkooptool.
Op zich kan ik me daar natuurlijk wel in vinden. Elk commercieel bedrijf wil immers verkopen en pakt daar allerhande manieren voor op. Terecht dus dat ze met een slimme marketingtruc de cd van Waylon extra onder aandacht willen brengen.
Aan de andere kant kan ik begrijpen dat dit tegen de borst stoot van de soulliefhebber. Motown is immers het meest vermaarde label op soulgebied. Toch nog wat groter en bekender als (het betere) Stax. En het lijkt er toch sterk op dat Universal deze glorie te grabbel gooit door het te pas en te onpas te gebruiken als verkooptool. Eveneens heb ik sterk het gevoel dat een grote multinational als Universal daar helemaal niet mee zit. Als ze maar verkopen. Maar mij stoort het mateloos, want waar gaat het dan naar toe met de kwaliteit waar Motown voor staat met artiesten als Wonder, Gaye en later bijvoorbeeld een Badu?

avatar van jellorum
opmerking of aanklacht


Ik zat net wat te prutsen op youtube op zoek naar best of the nineties video’s, eventuele pareltjes vinden die ik lang vergeten was door de snelheid van het leven. Het gaat gewoon te vlug, niet?

Nu ja goed, ik stoot plots op Britney Spears’ video van Oops I Did it Again…even blijven kijken wegens het toch wezen van een miniem deeltje van mijn tienerjaren. Ik zag een ravissant meisje, vol passie en overtuiging haar liedje lippen. Ze zag er gewoon erg goed uit en vol lust.

Ik vraag me vaak af of zij ook wel eens terugkijkt naar die tijd die voor haar de speeltuin van haar leven was. Tegen de helft van het voorbije decennium liep het natuurlijk al fout met de door u welbekende uitspattingen en excessen en die vervloekte paparazzi en holle media.

Zou het meisje van weleer nog bestaan daar ergens diep vanbinnen? Het meisje dat toen nog leuke popliedjes inzong veranderde in een geile seksgodin met dito clipjes. Muziek die nog inhoudslozer werd dan die al was. Waar is de charmante, (oogluikend door uw dienaar toegestane) kitsch naartoe?

Die verdween naar me dunkt toen geldwolven het meisje (not a girl, not yet a woman) omringden en besloten haar uit te persen als een citroen. Hoogstwaarschijnlijk zal zij het verdienen van schatten en de bijkomende aandacht in eerste instantie ook wel gewild hebben. Op welk moment zou ze de luchtbel opmerken?

Wat zijn die idealen van die moreel verlepte mtv-wannabees? Zo rijk mogelijk worden? Leven in exuberante luxe terwijl net buiten hun belachelijke domein mensen stelen en moorden gedreven door honger en wanhoop? Denken die mensen daar weleens over na? Wenen zij des nachts tranen met tuiten om ’s morgens stralend (onder de pillen) hun jobke te doen?

Medelijden zou ik het niet noemen, het zal een soort deceptie in of zoals u wil, een bevestiging wezen van de mens die haar idolen maar al te graag van hun voetstuk ziet tuimelen.

Stop de personencultus en begin de MENS-cultus.

avatar van Ploppesteksel
Half-Live


Dit weekend heb ik 2 liveoptredens gezien. Nuja, half-liveoptredens dan. Allebei werden ze uitgezonden op Belgisch digitaal kanaal Acht, een zender die ik iedereen van harte aanbevelen wil.

1. Gorillaz - Demon Days - 2005 - Manchester Opera House

Na deze zomer Gorillaz (op TV) op Glastonbury gezien te hebben, was ik verbaasd. Heel sterk! Dus heb ik het recentste album Plastic Beach nog maar een paar keer gedraaid. Intussen is het mijn meestgedraaide plaat van 2010 denk ik, en het is zeker ook één van de beste.

(afbeelding)
Dit concert bevatte daarentegen enkel nummers van het album Demon Days dat ik ooit al wel eens had opgezet, maar buiten Feel Good Inc. was er niet erg veel blijven hangen. Weer slaagden ze erin mij moeiteloos te overtuigen. Van Damon Albarn, die achter zijn piano zit verschanst, is enkel, net als bij de rest van de bandleden, zijn silhouet waarneembaar . De gasten (Martina Topley-Bird, Roots Manuva, De La Soul, ...) nemen met veel gemak de "frontmanrol" op zich. Na een tijd gaan de mensen zelfs rechtstaan (d.m.v. van hun achterwerk uit de stoel te lichten) en beginnen ze te dansen (tot ergernis van de mensen die wel blijven zitten waarschijnlijk; in het Opera House zijn er geen staanplaatsen). Hoogtepunten waren Feel Good Inc. met De La Soul, Dirty Harry met een dansend, weltschmerzloos kinderkoor en het moment waarop Damon Albarn, met tranen in de ogen, naar voren stapt.




Epiloogje: Vreemd. Waar ik Plastic Beach een zeer sterk album vond, weet Demon Days mij nog totaal niet te overtuigen. Live duidelijk veel sterker. Als ze nog eens in de Lotto Arena komen spelen, koop ik een ticket, ongeacht hoeveel eurostukken ze er voor vragen. Tenzij ze er té veel eurostukken voor vragen. En al zeker als ze dat aantal eurostukken vragen waarbij ik eurostukken ter waarde van 2 euro moet geven! Nee, dan niet.



2. De Jeugd Van Tegenwoordig - 2010 - Pukkelpop - Main Stage

Proloogje: Zoals iedereen weet verafschuw ik de jeugd van tegenwoordig en ben ik tegelijkertijd fanatiek aanhanger van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dat uitte zich onlangs in 13.80 euro, die ik spendeerde aan Parels voor de Zwijnen en De Machine, 2 albums vol lekkere beats en idiote doch ronduit hilarische raps.
In 2008 zag ik ze voor het eerst "live" aan het werk in de Dance Hall op Pukkelpop. En gedanst werd er. Ik stond net naast een groepje even dikke fanboys als mij waardoor ik het gevoel had, dat heel de tent in de fik stond. (Ja, ik weet het, dat zou de Fik niet zo plezant vinden.) Later zag ik op beelden dat dit totaal niet het geval was. Niet veel mensen waren al bekend met de nieuwe nummers van De Jeugd, terwijl ik ze (waarschijnlijk verkeerd) zat mee te brullen. Tot op heden nog steeds onovertroffen, dat optreden.

De Jeugd hoort niet thuis op de Main Stage. Dat was het enige dat ik kon concluderen na het aanschouwen van hun performance in de vroege namiddag. De Jeugd hoort tevens ook niet in de namiddag te spelen. Des avonds daar waar de beats niet verloren gaan in de lucht; dat zou perfect zijn. Helaas gingen de beats dus wel verloren. Ze bereikten slechts de oren van degenen die helemaal vooraan stonden. Op TV valt dit echter niet te merken. En ik werd niet constant afgeleid door andere mensen die rondom mij zaten te praten.

(afbeelding)
Sowieso een leuke driekwartier, al is het maar door de glimlach van die donkere dikzak. Alleen bij de nieuwe nummers, ging het soms een beetje de mist in, zoals bv. bij het refrein van Tante Lien. Grappig & triest om te zien dat bijna iedereen tijdens dat nummer (en de andere nieuwe nummers) er als een tamme zak bijstaat. De Jeugd Van Tegenwoordig wordt onderschat. Het zijn niet alleen maar leuke deuntjes; de teksten zijn even geweldig, alleen maakt dat de meeste mensen blijkbaar niet uit en luisteren ze er daardoor ook niet naar. Niet één glimlach zie ik op het scherm terwijl De Jeugd de volgende nonsens uitkraamt: Hou die handen in de lucht en groeten aan je tante. Welke tante? Tante Lien. Welke Lien? Lean back, ooh!. Jammer dat het 90% van de mensen ontgaat. Die 90% staan daar voor Watskeburt?!, Shenkie, Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard & Hollereer. Wie ben ik om hen ongelijk te geven ?

Allesomvattende korte clip van het meest dansbare nummer (naar mijn mening) van De Jeugd, waarop amper iemand beweegt, en dat helemaal vooraan ( rond 0:48 ).

Tevens ook de eerste keer dat ik een optreden op TV beter vond dan in het echt...

avatar van OldSkool
Ik wil even een her-entree in de mengelmoes maken.

Goede muzikanten.

Ieder zijn smaak, dat voorop gesteld.
Maar wat maakt een muzikant goed?
Is het hoe hij componeert, hoe hij gevoelens omzet in een tekst of simpelweg dat hij live albumkwaliteit af kan leveren?

Ik gok dat ze alle drie een argument zijn.
Niet even belangrijk, maar natuurlijk wel in mate.

Er zijn in mijn mening weinig echt goede artiesten.

Ik zal hier ene kort lijstje opstellen:

1. Roland Orzabal de la Quinta: Frontman van Tears For Fears.
Mijn idolatie voor die groep is geen geheim, maar Roland heeft een gave:
Hij kan met heel weinig woorden heel veel zeggen, en dat houdt je eigen interpretatie vaak goed overeind.
De regel: 'These are the things I can do without' kan op meerdere dingen slaan, maar jij vult het uiteindelijk in.
Muzikaal weet hij ook de fijne details: In mijn mening is een TFF-plaat muzikaal op het juiste moment en ook zit er op het juiste moment zang in.
Om die balans te vinden en te houden is al iets wat ik bewonder.
2: Steven Wilson: Frontman van Porcupine Tree, No-man e.a.
Deze man weet hoe elk nummer waar hij aan komt goed tot zijn recht komt.
Zijn cover versie van The day before you came (ABBA) weet me bijvoorbeeld altijd te raken, meer dan het origineel.
Ook blinkt hij op tekstueel gebied uit: Het refrein van The Sky moves sideways vind ik pure poëzie:
Sometimes I feel like a fist, sometimes I am the colour of air. Sometimes it's only afterwards, I find that I'm not there.
Overduidelijk beeldtaal, maar multi-interpreteerbaar.
Ook verraste hij me afgelopen jaar door een bijdrage te leveren op Immersion van Pendelum.
Ik kende Steven, dus allen maar van de progrock en pop.
De tekst van The fountain draagt duidelijk zijn naam en zijn stem klinkt prima tussen de drum 'n bassbeat.
De twee woorden op het einde van de gesproken stukken zijn heel duidelijk door Steven geschreven:
Loving, ending.
Wat niet alleen toont dat hij vrijwel elk genre aankan, maar ook een uitdaging niet in de weg staat.
3 Robert Smith: Frontman van The Cure.
Robert Smith is ook een muzikaal genie, maar op andere vlakken dan voorgaande heren.
Smith, wiens stem en looks synoniem zijn geworden met gothic-achtige muziek, leent tegenwoordig zijn stem aan dance bands, zoals jaren geleden Junior Jack (Da hype).
Zijn stem klinkt prima op een dancebeat en hij laat zich niet vastzetten aan een genre.
Daar verdien je bij mij veel respect me.
Op al die tracks hoor je duidelijk dat het Smith is (Op de voorwaarde dat je zijn typische baritonstem kent) maar het klinkt gewoon goed.
4 John Lennon: Net als voorgaande heren, Orzabal en Wilson, wist John Lennon goede teksten te schrijven (Because, pure poëzie) en noem ik het abrupte einde van I want you (She's so heavy) een voorbeeld van zijn muzikale genialiteit.
Hoewel sommige teksten als Imagne en Working class hero niet bij iedereen goed zullen vallen (een man met een Rolls-Royce zingt over geen bezit hebben?) blijven het pareltjes die zelf mij vandaag de dag nog kippenvel weten te bezorgen.
En als je dat lukt, mag je ervan uitgaan dat je een goede muzikant bent.
5 Frans Pollux: Een Limburger en kennis van me, schrijft teksten die gewoon kloppen.
Niet dat hij heel algemeen schrijft, maar hij weet alles juist te verwoorden.
Ik hoor vaak nummers van hem en tekstueel ben ik het helemaal eens ermee, ook al is de tekst 10 jaar oud.
Muzikaal gaat het wel, hij weet de sfeer van het nummer goed neer te zetten.

Mvg, OldSkool

P.S, Dream Theater bestaat voor mij niet meer. Het oude werk wel, maar de band nu niet meer.

avatar van Lukas
Democratie

Burgers,

Met ruim 38.000 gebruikers heeft MusicMeter inmiddels ongeveer de grootte van een bescheiden provinciestad als Katwijk, Uden of Kampen. Dat schept verplichtingen. De pionierstijd van de beginjaren is zo langzamerhand wel voorbij. De tijd dat stichter Jordy het hier met zijn eerste inwoners voor het zeggen had, loopt op zijn einde. Na zeven jaar wordt het tijd dat wij als gebruikers van deze site zeggenschap krijgen over de virtuele omgeving waarin wij allen een aanzienlijk deel van onze vrije tijd doorbrengen. Als pakweg Uden zijn raadsleden zo ondoorzichtig zou benoemen als dat hier met crewmembers gebeurt, staat de samenleving op zijn achterste benen.

Want is het niet zo dat een gebrek aan transparantie en verandering in de zeggenschap over de site onherroepelijk leidt tot de ondergang? Kijk maar naar wat er momenteel in het Midden-Oosten en Noord-Afrika gebeurt. Zelfs al heb je als niet-democratisch leider het beste met je mensen voor, op een gegeven moment keert de autocratische bestuursvorm zich tegen je. Dat zwaard van Damocles hangt ons allen hier boven het hoofd.

Het is hoog tijd dat we hier overstappen naar de bestuursvorm van een gekozen crew. Geen achterforumpjespolitiek meer, maar jaarlijkse verkiezingen waarbij nieuwe crewleden op basis van hun ideeën en opvattingen door de leden worden verkozen. Alleen zo houd je een site van deze omvang ook in de toekomst bestuurbaar. Ben je bijvoorbeeld voorstander van klassieke muziek, maar vindt die oproep in eerste instantie geen gehoor? Voer een campagne, en wie weet kan je plan op zo veel steun rekenen dat je in de crew wordt verkozen om je idee uit te voeren. Die frisse wind is nodig, want er dreigt hier een muffige ons-kent-ons-mentaliteit te ontstaan. Waak daarvoor, mensen. Het is het begin van het einde!

Wel is het van belang dat zo'n gekozen crew gecontroleerd wordt door een instantie die veranderingen op de site nog een kritisch in ogenschouw neemt. Komt een crewlid met al te gekke ideeën of opent hij met regelmaat onzintopics over Bert en Ernie? Dan kan de Raad van Toezicht ingrijpen. Elk zichzelf respecterend bedrijf heeft er een, dus daar kan ook een site van deze omvang met geen mogelijkheid omheen.

Verder zouden de taken binnen de leiding van het sitebestel duidelijker moeten worden afgebakend. Zo is er een crew om beslissingen te nemen, maar de rol van de moderators zal moeten veranderen. Zij dienen slechts de regels uit te voeren zoals de crew die opstelt. Het is van belang deze uitvoerende macht te scheiden van de crewleden die het sitebeleid maken. Voor het geval er geschillen ontstaan, en met name ook om probleemusers eerlijk te behandelen, is een derde macht op de site wenselijk. Het lijkt me goed als er een aantal users van onbesproken gedrag de bans gaan uitspreken en andere geschillen zo objectief mogelijk behandelen.

Vraag is wat we dan met Jordy doen. De man heeft toch veel voor MusicMeter betekend. Zomaar opzij schuiven zou van weinig respect getuigen. Verstandig zou zijn om hem als uithangbord van de site in stand te houden. We maken hem in feite de niet-gekozen baas van de crew, maar de crewleden zijn verantwoordelijk voor alles wat Jordy zegt. Volgens dat principe van crewationele verantwoordelijkheid blijft hij aan de macht, maar ligt de feitelijke zeggenschap in handen van de democratisch gekozen leiders. Zij zijn immers daadwerkelijk op hun prestaties af te rekenen.

Stem daarom nu op de schrijver van deze column om de toekomst van MusicMeter te borgen! Want de roep om democratie op deze site, die kan toch niet langer genegeerd worden. En oh ja, eigenlijk wil hij ook héél graag in de crew...

avatar van musician
In Muziek > Algemeen > MusicMeter Column Discussie Topic:


(afbeelding)

Ik heb hem gekocht, bovenstaand miniscuul radiootje. Voor een tientje, een wereldontvanger.
Eentje die piept en kraakt en waarmee je fm, am en 7 banden SW (korte golf) kunt ontvangen. Toen ik nog jong was, was een dergelijke radio zo'n beetje de enige mogelijkheid om op fietsvakantie in Europa nog een beetje te horen wat er gebeurde in Nederland en om af en toe nog wat muziek te beluisteren. Van Heinde en ver.
Of de BBC Worldservice.

Natuurlijk moet er een draaiknop aanzitten om te kunnen zien dat je zenders afzoekt. Daar is het helemaal niet erg dat je er af en toe niet helemaal zuiver op zit. Dat er allerlei geluiden klinken behalve radio. Het boxje waar het geluid uitkomt mag niet al te goed zijn.

In een leven dáár weer voor herinner ik mij opeens weer alle radios die werden meegenomen naar het Scheveningse strand en die vaak waren afgestemd op Radio Veronica of Noordzee.
Naar mijn gevoel ging ik toen dagelijks naar het strand (handig voor ouders die daar redelijk dichtbij wonen).

De radio met een wereldontvanger. In een tent met een fietsvriend (de regen klettert op het dak), bedachtzaam draaiend aan het kleine knopje. Het afstellen van de antenne voor de beste ontvangst.
Het was 30 jaar geleden nog een hele uitgave, zo'n radio met vele internationale zenders.

De tijden die je uit je hoofd leerde dat de Nederlandse Wereldomroep uitzond. Inmiddels voor 70% wegbezuinigd. Radio 1 zit niet meer op de AM band.

Ik ben vlug alle 7 korte golf zenders al een keer langsgegaan. Iets Russisch, Spaans, een vaag Nederlands gesprek over toetreding tot een klooster, operettemuziek. Vreemde talen, knetterende zenders waar zit 'm de aantrekkelijkheid precies in? Welke mensen luisteren er waar nog dagelijks naar één van de zenders op de korte golf?

Het gevoel van nietigheid in een onmetelijke kosmos, dat is wat het oproept, zo'n zoektocht op een klein radiootje. Versterkt als je al ergens in het buitenland zit.

Het is geen nostalgie als het nog echt bestaat. Ik heb het alleen de afgelopen 25-30 jaar vergeten aan te zetten. Tot 1990 nam ik ook op vakantie met mijn wederhelft een radio met wereldontvangst mee. Standaard, bij het scheergerei de pleisters en wat boeken. Totdat hij in de vergetelheid raakte.

avatar van Reijersen
Colum: What is Jazz?

Jazz, het is één van de muziekpaden die voor mij nog weinig belopen is. Eerder is het een dichte jungle waar ik me met een machete doorheen moet werken. Zeker is het een genre waar ik me meer in wil verdiepen, maar waar begin je?

Laat ik starten met mezelf af te vragen wat jazz nu precies voor mij is. Want als ik kijk naar de soulmuziek die ik vaak beluister, dan zitten daar zeker ook vaak jazzinvloeden in. Is bijvoorbeeld een José James soul of jazz? Heeft Gil Scott-Heron ook niet bijzonder veel jazz in zijn muziek? Ik bedoel, hij maakte niet voor niks een lied over John Coltrane en Billy Holiday. Toch plaats ik dit eerder onder soul. Puur qua vibe, qua gevoel.

Om voor de massa jazz ook hip en sophisticated te maken worden acts als Norah Jones en Jamie Cullum ook gelinkt met de jazzmuziek, wat het in mijn ogen allerminst is. Nee, jazz is voor mij oude mannen en vrouwen met een veel te moeilijk leven die hun ziel en zaligheid in instrumenten kunnen leggen. Of natuurlijk prachtig kunnen bezingen als jazzvocalist. Jazz is voor mij Rudy van Gelder, een naam die veel met heruitgaven en opnames van Blue Note te maken heeft. Jazz is voor mij muziek om echt naar te luisteren, het liefst via vynil. Platenspeler aan, naald op de LP en je kamer laten vullen door het mooiste trompetgeschal. Jazz is tevens voor mij tijdloze muziek, muziek die iedereen kan voelen en misschien ook wel muziek voor de purist.

Heb ik dan helemaal niks van jazz? Zeker wel. Mede door mijn stage bij Blue Note heb ik een aardige collectie aan jazzmuziek kunnen vergaren. Maar wat ik daar dan van luister? Eigenlijk is er maar één jazzplaat die ik nog herhaaldelijk opzet en dat is Something Else van Cannonball Adderley. Hiermee makkelijk als mijn favoriete jazzplaat te bestempelen. Daarnaast hoor ik vooral jazz via zenders als Radio6, waar Miles Davis’ So What standaard hoog in de Zwarte Lijst te vinden is. Maar hiermee doe ik die jazzdrang die steeds meer opkomt veel te veel teniet.

Het wordt eens tijd om de handschoen op te pakken en me eens écht in dit uitzonderlijke muziekgenre te verdiepen. Maar, nogmaals, waar begin ik? Misschien wel met de vraag die ik hierboven voor mezelf beantwoord heb: What is jazz? En dan vooral What is Jazz… voor mij?

avatar van Kronos
DutchViking schreef:
Daar zaten we dan, nippend aan onze Corona met limoen, onder de stralende hoogtezon in downtown Los Angeles.

Aan Corona nippen doen we niet meer, maar corona en alles eromheen kan wel tijd scheppen om te schrijven en te lezen. Tijd dus om dit topic omhoog te schoppen. Een column heb ik niet klaar maar wel een kortverhaaltje waarin het toch heel even over muziek gaat.




EEN ONGEVAL OM DE HOEK


Drie kwartier al zit ik te wachten. Het broeikaseffect laat zich voelen in ’t kwadraat in de auto. Ze zou zich toch haasten?! “Vijf minuutjes, kale”, klonk haar door de nicotine aangetaste stem uit die godvergeten stinkbek.

Lang geleden, toen ik nog een weelderige haardos had was haar stem helder als glas geweest, haar adem, een briesje van bloesem in de prille lente. Maar glashelder werd glashard en de geur van het voorjaar asbaklucht.

Kon ik hier maar gewoon wegrijden, tot diep in de veilige nacht. Eenzaam over een oranje verlichte snelweg zweven op het gedempte trompetgeluid van Miles Davis. Ik zou mijlenver reizen, ergens een bescheiden huisje kopen en een brave hond om het met me te delen.

Maar dat is onmogelijk zolang zij leeft. Ze zou achterna komen om me te treiteren. Vandaar dat ik haar nu om het hoekje moet helpen. Je begrijpt wel, haar pijp doven met groene zoden. Het probleem echter is dat zij geen pijp rookt en groen is onvindbaar hier in ’t stad. Dan rest alleen de hoek nog. Een beetje gruwelijk, dat wel. Maar een echte vent doet wat een echte vent moet doen.

Dus gaan we vandaag picknicken, boven op het dak van het flatgebouw van onze flat. Daar vormt zich namelijk een schitterende hoek. Uiterst geschikt om iemand om te helpen. Met behulp van een achteloos achtergelaten bananenschil bijvoorbeeld. Ik heb alles tot in de puntjes geregeld. Een etentje in de ozonlucht met als afloop het hoekje.

Slechts een ding ben ik vergeten. Een rieten mand voor de broodjes. Een plastic mandje is niet goed genoeg voor haar. Echt riet is essentieel voor de romantische sfeer. Alsof ik, die al jaren onder de knoet word gehouden, ooit iets als romantiek zou kunnen ervaren in het bijzijn van mijn despoot. Herinner je de keer dat ik in alle naïviteit dreigde haar te zullen verlaten. Ze heeft me toen een week létterlijk aan de leiband gelegd, aan een boom midden in een verlaten bos. Zo kon ik eens voelen hoe het zonder baasje zou zijn.

Meer dan een uur nu. Waar hangt dat mens verdorie uit?!! Ze kan waarschijnlijk geen keuze maken uit het grote aanbod manden. Oké, sereen blijven is de boodschap. Wachten maar …

… Toen zij na vele dagen nog niet kwam opdagen ben ik uit pure ellende alleen gaan picknicken. De hoek?... Die heb ik maar voor eigen rekening genomen. Pas tijdens mijn val besefte ik het onnodige daarvan. Zij bleek immers uit mijn leven verdwenen. Maar als je het hoekje om bent is er geen weg terug. Al neerstortend glimlachte ik, want ik was toch maar mooi van haar af.

En net toen ik in mijn duizelingwekkende vrije val verwachtte een goddelijk wit licht te zullen zien aan het einde van de tunnel, drong een vreselijke stank mijn neus binnen en kraste een krijsend geschreeuw in mijn trommelvliezen: “Wat zit jij daar weer grijnzend te dagdromen, ouwe gek! Mijn voeten masseren. Nu!” Ik kon nog net de sloef ontwijken die ze naar mijn hoofd slingerde.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:38 uur

geplaatst: vandaag om 14:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.