Hier kun je zien welke berichten Deranged als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Barry Gibb - In the Now (2016)

4,0
1
geplaatst: 9 oktober 2016, 11:38 uur [permalink]
Best onder de indruk van dit plaatje.

Voor mij een onbetwiste voltreffer. Aandachtig geluisterd hoe het ene prijsnummer na de andere zich ontvouwde.

Begint al gelijk goed met het titelnummer, het zeer geslaagd rockende Grand Illusion en vervolgens het hartverwarmende Star Crossed Lovers.

Alleen al deze eerste drie liederen.

Barry blijft een slicke zanger. Toch een heel eigen soort vibrato waarmee hij bijna elke zin afsluit. Uitstekend bij stem, hoor niets van een zekere slijtage, behalve dan dat de bekende falset zich op bepaalde momenten enkel nog op de achtergrond voltrekt.

Mooi plaatje voor de tijd van het jaar, terwijl de lichte verkilling van de herfstachtige bries subtiel langs de zintuiglijke notering van het gestel trekt.

En dat onder de acute dreiging dat we onze geliefde scheiding der seizoenen wellicht zouden zien vervagen; op dit moment lijkt het redelijk mee te vallen.

Is de hitte toch op zijn retour.

Een tijd van het jaar zoals deze jaarlijks moet zijn.

En dan komt een plaatje als deze.

Heel aardig allemaal.

Bob Dylan - Tempest (2012)

5,0
0
geplaatst: 27 januari, 18:13 uur [permalink]
Kende hem dan ook niet maar heb even zijn versie van Duquesne Whistle geluisterd en zijn stem weegt toch niet op tegen de krachtige Louis Armstrong achtige performance van Dylan op dit nummer.

Echt.

Werkelijk waar:

Grandioos album weer dit.

Vandaag ook nog even omver geblazen door Pay in Blood. Een lied dat zich qua ruigheid makkelijk kan meten met liederen als Honest With Me of Summer Days, of deze zelfs overstijgt.

Ik laat dit album nog lekker een tijdje rijpen en zal dan uiteindelijk wie weet wellicht wel op de volledig voluptueuze score uitkomen.

Nog maar een klein zetje zou vereist zijn.

Uiteindelijk.

Mijn hart gaat toch duidelijk uit naar deze huidige periode van Dylan, zijn beste nummers voor mij misschien wel van deze eeuw.

En niet de vorige:

Het ruige van de rauwheid in zijn stem; het rauwe van zijn ruige teksten.

Het bijtend cynisme, haast droogkomische af en toe.

Ja, dat ligt mij allemaal wel.

Bob Geldof - The Vegetarians of Love (1990)

5,0
0
geplaatst: 4 oktober 2009, 11:31 uur [permalink]
Gezien de wijze waarop de ontdekking van dit album mij heeft aangegrepen en met regelmaat blijft beroeren. Zijn een aantal woorden van lof van mijn kant waarschijnlijk wel op z'n plaats. In dit album trof ik een verborgen grootsheid aan die ik bepaald niet had zien aankomen.

Bob Geldof kende ook ik van de bekende manifestaties, het opmerkelijke filmrolletje, en natuurlijk dat bandje met dat ene nummer en nog een paar die ik wel kon waarderen. Op een dag bedacht ik me dat het wellicht eens interessant zou kunnen zijn om wat van zijn solowerk een kans te geven. En zo kwam ik al gauw terecht bij dit album.

De impact die het vervolgens op mij maakte is niet makkelijk onder woorden te brengen, maar ik wil het toch graag proberen. Dit album heeft een zekere allure die ik enkel kan omschrijven als 'echt' en 'puur'. Ik krijg er een heel specifiek gevoel bij. Voor mij is dit kunst met een echte ziel. Het ademt een gloeiende echtheid, het is creativiteit van vurig sprankelende proporties. Alle elementen die dit werk vormen weten gezamenlijk iets van ongekende klasse en schoonheid neer te zetten.

Wat mij betreft is alles aan dit album subliem. De karakteristieke instrumentatie. De rauwe, ietwat nonchalante zang van Geldof, en kleine details zoals enkele spaarzame woordenwisselingen tussen de nummers door dragen allen bij aan het authentieke, uiterst sfeervolle geluid.

Alle elementen en fijne nuances tezamen zijn de dragers van dit onwaarschijnlijk grootse geheel. Maar wat dit meesterwerk pas echt haar identiteit geeft zijn volgens mij de prachtige woorden die het communiceert en rijk is, de weldoordachte teksten waarin ik iets aantref wat ik enkel kan omschrijven als ‘het ware vrijdenkerschap’.Woorden afkomstig uit een grootse geest van buitensporige overdenkingen, zoveel is duidelijk.

Het absolute hoogtepunt is voor mij Thinking Voyager 2 Type Things. Ik heb het idee precies te weten wat het is dat hier op briljante wijze wordt beschreven. Dit nummer roept bij mij zo’n geraffineerde herkenning op dat ik me er nog regelmatig over verbaas dat het überhaupt bestaat.

'Let me marvel in wonder and unfettered gaze at the bigness and the implausibility of being.'

En dan zijn er nog nummers als The Chains of Pain waar velen een waardevolle wijsheid in aan kunnen treffen. Want inderdaad, geloven is je geest vastnagelen en durf nou gewoon eens die bepaald niet roestvrijstalen kettingen te doorbreken als deze overduidelijk zijn versleten. Doorbreek de kettingen van pijn, en ga leven.

Vervolgens wordt dit idee op A Rose At Night schitterend geïllustreerd op het moment waar Jim op een dag ineens zijn koffers pakt en zegt: ‘it’s time to get out of here.’ Zo’n mooi en breekbaar stukje realiteit, en dan vooral ook weer die stijlvolle manier waarop Bob dit brengt.

Tot slot nog een eervolle vermelding voor No Small Wonder dat door middel van een prachtige sfeertekening perfect een gevoel weet uit te drukken van ‘de kleine dingen in het leven’ en de verborgen schoonheden hiervan die de meesten over het hoofd lijken te zien. Ook weer iets waar ik me geheel in kan vinden.

'Another moment in life's great adventure, and it's no small wonder.'

En dat gaat wat mij betreft dus ook op voor dit album.

Busta Rhymes - When Disaster Strikes (1997)

5,0
0
geplaatst: 12 augustus 2015, 01:45 uur [permalink]
Toch maar eens vijf sterren van maken, duidelijk.

Nu al enige tijd in mijn top tien, en een jaar na mijn laatste bericht, die enkele jaren kwam na degene daarvoor, nog altijd erg relevant voor mij.

Dit zal vermoedelijk ook voorgoed zo blijven.

Heb een speciale band met dit album. Pure delight van begin tot eind.

Het begint al op de intro met de bijdrage van de zogeheten 'Dolemite', een cult held in de betreffende scene. Later heeft Snoop Dogg ook nog iets met 'm geprobeerd maar dat kwam lang niet zo treffend uit de verf.

De wijze waarop zijn markante stemgeluid Busta eventjes voorziet van een stukje vaderlijk advies in de vorm van een glasheldere aanduiding inzake de huidige stand van zaken is dan ook erg moeilijk te overtreffen. En vormt de perfecte inleiding voor het geheel dat zal volgen, gewoon dolle pret eigenlijk.

Hier en daar op het randje maar al met al een sublieme viering van het positieve.

Zo zou ik het willen omschrijven.

Ingekleurd met een vlijmscherpe pen bovendien, een zeer zeldzame creative spark heb ik er altijd onmiddellijk in kunnen ontdekken.

Na al die jaren nog steeds zeer veel bewondering voor deze immens ondergewaardeerde artiest.

Toendertijd, het was de nineties wie mist ze niet, wist Busta mijn aandacht al te trekken met de meesterlijke single Turn it Up, Fire it Up. Bekend van de meesterlijke Knight Rider sample. En het blijft een heerlijk nummertje om zo af en toe nog eens te draaien, zoals het merendeel hier.

Hoogtepunt naast de zwierige titeltrack en de meeste andere op dit voortreffelijke album van aanzienlijke omvang is waarschijnlijk het tweeluik Things We Be Doin' for Money, met enkele meesterlijke skit sequenties waar Busta naast de nodige rake humor ook laat horen over enig acteertalent te beschikken.

Laten we zeggen zijn eerste zes platen heb ik stuk voor stuk grijsgedraaid, en zijn me allemaal aardig dierbaar. Maar toch nog net daarboven een zeer speciaal plekje voor deze en de eveneens knalharde opvolger, E.L.E.

Pas de laatste jaren ben ik 'm een beetje kwijtgeraakt wat zijn releases betreft. Te veel mijns inziens oninteressante gastartiesten en een over het algemeen wat te gemakzuchtig geluid, blijf hopen dat hij 'het' nog eens kan hervinden.

Hier was dat hoe dan ook allemaal heel duidelijk gaande.

En met die wetenschap in gedachten is dit er dus zo een die ik binnen de meest dierbare gebieden van het hart en de ziel door alle beschikbare dagen van aanstaande jaren bij me zal blijven dragen.

Cock Robin - Chinese Driver (2016)

4,0
0
geplaatst: 5 februari, 18:44 uur [permalink]
Misschien toch eens tijd dat iemand hier een berichtje achterlaat.

Zo eentje die er jaren later nog steeds staat, zo van oja:

Dat.

Heb inmiddels dan ook wel de verwachting dat dit album op zich over een aantal jaar ook nog wel overeind zal staan.

Want zo aan het eind van het fabuleuze 2016 bleek dit toch wel een lichte verrassing voor mij, deze nieuwe Cock Robin.

Een voordeel van deze moderne tijden en alle hedendaagse technieken.

En daar probeert dit plaatje dus ook in mee te draaien, zo bleek wel eens even te blijken. En met enkel positieve resultaten eigenlijk. Weg is de lieftallige Anna LaCazio die als rijpe vijftiger tot het besluit kwam haar tijd elders beter kwijt te kunnen. Opgetrommeld werd echter een heuse vervangster die zo op de achtergrond het geluid van Anna aardig benadert.

Verder niet bepaald een gangbaar Cock Robin plaatje. Peter Kingsbery pakt hier zowaar uit met elektronische invloeden en cryptische teksten.

Toen ik voor het eerst de opener hoorde was dat dan ook even wennen maar het kwartje begon gauw genoeg te vallen. Over het algemeen een vrij gewaagd geluid dus, waartussen wel de onderbrekingen opvallen in de vorm van prachtig pure piano ballades als Kind of a Drag of de wonderschone afsluiter Baby the Rain Must Fall, waar de ster van Peter zijn stem vandaag de dag uitgebreid de kans krijgt te schijnen, en waar enkele waardevolle levenswijsheden even aan een waardige reflectie worden onderworpen.

Kan je wel aan Peter overlaten.

Tussen alle gekkigheden door.

Heb 'm nu weer eens opstaan en hoe meer ik het allemaal aanhoor hoe meer ik tot de conclusie kom dat dit toch echt wel een zeer sterke plaat van levendig fonkelende sprankeling mag heten.

Staan echt hele leuke, geinige en mooie dingen op.

Fijn om te horen dat deze toch wel dik in de zestiger nog even met zo'n vitale plaat op de proppen komt.

Elton John - Sleeping with the Past (1989)

3,5
0
geplaatst: gisteren om 03:41 uur [permalink]
Harde woorden, bikkel.

Ik vind het een redelijk degelijk album. Maar toen ik voor het laatst Sky Radio hoorde was dat ook wel een van mijn favoriete radiokanalen.

Al hebben we het dan wel over een enig tijdsbestek voorafgaand aan dat overmatig presente televisie spotje waar enkele opmerkelijke flutfiguren zich aandienen.

Sindsdien ook die zender niet anders dan alle ander als de viezige ziekte vermeden. Vroeger trof je op Sky Radio nog iets van veiligheid, ik zou zeggen voorheen was het daar nog wel vrij risicoloos, nu nergens meer.

Maar dat terzijde wat is zij dan zo. We vechten terug. We bekken hard trappen lens meppen af spanken hendig tastend raak.

Vaak.

Verlenen geen aanname acceptabel zenden terug keren weder en weer verder dan.

En dan.

Dit album:

Heeft geen Sartorial Eloquence misschien, maar er wordt wel weer voldoende scherp gemusiceerd en treffend voortreffelijk gezongen met het nieuwe geluid dat hij zo vanaf begin jaren tachtig toe ging passen.

Blijft een opmerkelijke transitie.

Van het in mijn gehoor toch wat fletse, op bepaalde plaatsen soms wat kleurloze geluid uit de zeventiger jaren naar een van de meest markante en voor mij zeker ook mooiste klanken allertijden.

Sacrifice, daarbij, blijft natuurlijk een lieflijk niet te missen tijdsbeeld klassiekertje.

Het nummer Sleeping with the Past, ook zeker aardig de moeite met wat je noemt best een lekkere stoerheidsgroove.

Misschien zijn meest wisselvallige periode, maar toch overal altijd wel enkele haast verloren gewaande juweeltjes op te duikelen.

Sowieso.

Elton John - Wonderful Crazy Night (2016)

4,0
0
geplaatst: afgelopen donderdag om 22:37 uur [permalink]
Een man als Elton maakt voor ons doodgewone stervelingen een bestaan op deze aarde waardig.

Zijn gevoel voor de creatie van muzikale prachtparels en vergezellend machtig stemgeluid zijn niet iets om al te vanzelfsprekend voor waar aan te nemen.

Eerder om met een immense dankbaarheid en groots ontzag tegenover te staan

Zonder enige twijfel verdient hij zijn plek op het globaal artistiek landschap waar zijn verreikende kwaliteiten met gemak een oneindig verblijf kunnen bereiken.

Dit laatste wapenfeit van deze man is dan ook niet iets om al te gekke geintjes over te maken, of iets.

Dan is er iets je toch even een beetje ontgaan, lijkt mij.

George Michael - Ladies & Gentlemen (1998)

Alternatieve titel: The Best Of

4,5
0
geplaatst: 9 oktober 2016, 16:22 uur [permalink]
Too Funky ook echt weer zo'n typische kinky George Michael knaller.

As ook een heerlijk nummertje eigenlijk.

Enige wat hier nog ontbreekt is de versie van Heal the Pain met Paul McCartney die het origineel eigenlijk wel een beetje opzij schuift, maar pas op de volgende verzamelaar Twenty Five zou verschijnen.

Fluwelen stem van Paultje blijkt perfect op dit nummer en bij die van George te passen. Bijna of het oorspronkelijk zo bedoeld was, vandaar.

Beetje flauw om op een verzamelaar te gaan stemmen alleen omdat je toevallig alle nummers kent, maar dit is wel een heel goeie.

Glenn Hughes - A Soulful Christmas (2000)

3,5
0
geplaatst: 21 december 2016, 16:00 uur [permalink]
Niets mis met een plaat van George Michael.

Zijn Songs from the Last Century zou ook prima in een dergelijke setting kunnen fungeren.

En dan zou je nog bijna vergeten dat de man allang een van de meest hartverwarmende evergreens, onmisbaar elk jaar, op zijn naam heeft staan.

Laten we hopen dat hij een fijne kerst zal hebben, daar waar ik hier bij een Glenn met iets meer zekerheid tegenover sta.

De vitaliteit en levenslust klinken immer door, zo ook op dit, vergis je niet, zeer waardige kerstalbum.

Met een glasheldere productie en warme instrumentatie staan de vertolkingen als een huis. Soulvol is het woord, inderdaad. Het doet mij hier en daar zelfs wel wat denken aan zijn eerste soloplaat. Gebracht in een vocale modus die ik, geheel niet oneerbiedig, enkel kan omschrijven als 'de kwijlerige Glenn'.

Het blijkt prima te werken en levert daarmee bijzondere versies op van onmiskenbare klassiekers als Have Yourself a Merry Little Christmas, White Christmas of natuurlijk The Christmas Song (Chestnuts Roasting).

Toch zeker een aparte eend in de bijt, dit, binnen al het immens aanbod.

Mocht je je in een situatie bevinden waar een stukje kerstmuziek een mooi behangetje zou kunnen vormen, dan zou dit zomaar eens een uitstekende keus kunnen zijn.

Jeff Lynne's ELO - Alone in the Universe (2015)

3,5
1
geplaatst: 13 oktober 2016, 20:36 uur [permalink]
Maar eens even goed de tijd voor genomen en uiteindelijk toch beter dan tot nu toe gedacht.

Al mis ik hier en daar nog steeds wel iets.

Aan het auditieve vakmanschap zal het in ieder geval niet liggen, ieder nummer wel weer wat van de gekend verfijnde tutsj van Sjef.

Prijsnummertje hier voor mij toch wel Love and Rain. Uiteindelijk toch wel het soort lied waar ik op hoopte bij aankondiging van dit alles. Iets dat eruit springt. Gedreven door een coolheids riffje en niet te vergeten weer zo'n typische Sjef Lynne swagger solo van beknopte perfectie in al haar verbazingwekkend doeltreffende eenvoud.

Zoals we dit ook al hoorden en waar ik al vaker woorden aan wijdde in het geval van bijvoorbeeld een nummer als Stranger van Secret Messages of Melting in the Sun van Zoom.

Overigens best een handjevol dergelijke solootjes op dit album, en stuk voor stuk spot on.

Zoals we inmiddels mogen verwachten.

Ga dit album zeker nog wat kansjes geven om te groeien want toch wel behoorlijk wat hele aardige dingetjes gehoord vandaag.

John Cale - Walking on Locusts (1996)

5,0
0
geplaatst: 25 januari, 23:14 uur [permalink]
Deze eens opwaarderen naar het hoogst mogelijke.

Mijn favoriete Cale uiteindelijk:

Waarschijnlijk.

Gaat op tussen deze en Fear vermoed ik.

Het is het vrij lichtzinnige subtiel warme sfeertje dat hier heerst dat het 'm doet voor mij, uiteindelijk.

Met enige regelmaat heb je vast eens gehoord van het zogenaamde herfstplaatje, ik kan er wel een paar opnoemen, dit zou ik echter omschrijven als een typisch lente albumpie.

De aanlokkelijk lonkende streling van een geleidelijk toenemend ontsluierd geheel.

Schaduw gehulde verkilling langzaamaan langs achteruitgang wegkruipend.

Entre Nous in deze zin als de perfecte afsluiter, uiterst aangenaam.

Een album van hoop, optimisme:

Voornamelijk.

Net even wat anders dan een Music for a New Society of Artificial Intelligence, alhoewel ook diep gekoesterd.

Komende tijd na enige afwezigheid maar weer eens in het machtig oeuvre van deze man duiken denk ik.

Lindsey Buckingham - Out of the Cradle (1992)

5,0
0
geplaatst: 8 februari, 14:49 uur [permalink]
Album nog maar eens geluisterd en dan blijft die volwaardige erkentelijkheid die het al eens mocht ontvangen ook deze dag toch nog maar eens fier overeind.

Mooi om te zien dat die opvatting hier wel redelijk in de algemeenheid lijkt te heersen.

Het verdient dan ook niets minder:

Pure delight van begin tot eind.

Sublieme pop perfectie op nummertjes als Soul Drifter, You Do Or You Don't en Surrender the Rain.

Stukje onvervalste stoerheid op liederen als Doing What I Can en Turn It On, waarbij de tekst van laatstgenoemde wellicht het geheim bevat achter de immense presence van die echt ventige menne.

Of hoe een man als Lindsey deze tot op de dag van vandaag zo feilloos hoog weet te houden.

Waardig stukje levenswijsheid retestrak in knalhard nummertje verpakt hoe dan ook.

En tot slot brengt de afsluiter zelfs te midden de kilte het hart des winters de warmte van Kerst nog rechtstreeks naarbinnen.

Marc Almond - Varieté (2010)

5,0
0
geplaatst: 13 oktober 2016, 23:08 uur [permalink]
Op dit album ook zeker nog maar eens goed te horen dat Marc bovendien een zeer waardig tekstschrijver is.

Een van de dingen waar ik gelijk al voor viel tijdens mijn allereerste kennismaking met deze artiest, het totaalplaatje.

Een van mijn meer memorabele muzikale exploraties destijds, een zeer warme herinnering.

Maar dat terzijde.

De tekst dus, naar mijn idee op dat gebied een hoogtepunt hier in de vorm van It's All Going On.

Vandaag nog maar eens vol bewondering geluisterd hoe hij hier de ene knalharde oneliner na de andere eruit draait.

Onnavolgbaar beheerst in zijn voordracht, stapsgewijs het geheel aan ons uitgerold. Denk je bijna dat je het nou wel hebt gehad dient de volgende voltreffer zich alweer aan.

Hard.

Radiohead - OK Computer (1997)

2,0
0
geplaatst: 12 februari, 20:46 uur [permalink]
't Is nog geen drol in een zakske want dan had je tenminste nog iets kneedbaar substantieels om handen.

Met glibberige glip glijdt dit een beetje om en langs je heen.

Een schrille scheet, meer is het niet.

Niks geen somptueuze odeur welke hard op het gestel inhakt, enkel zo'n geniepig geurtje dat hooguit minuscuul wat miezert.

Maar dat is slechts mijn beleving, uiteraard.

Ramses Shaffy - Sterven van Geluk (1988)

4,0
0
geplaatst: 11 juli 2016, 14:33 uur [permalink]
Voorlopig laatste wapenfeit van deze meester en zoals het geval is met al zijn werk mag de constantie van kwaliteit hier ook weer als zijnde aan de hoge kant worden benoemd.

Komt al gelijk hard binnen met de krachtige opener.

Aardse waarheden als gewoonlijk op treffend metaforische wijze van de sluiers verlost.

Zoals elk duet met Liesbeth hier ook weer gegarandeerd van een magische chemie.

Liesbeth was dan ook best een betoverende vrouw in haar jongere jaren volgens mij en voor de huidig relevante doelgroep ongetwijfeld nog steeds maar dat is weer een ander verhaal.

Als je alleen al die optredens ziet waarbij ze elkaar bijna geen moment uit het oog laten is deze knisperend geladen wisselwerking haast in zekerheid vanuit hoger segment vroegtijdig vastgesteld.

Zou je bijna zeggen.

Scott Walker + Sunn O))) - Soused (2014)

3,5
0
geplaatst: 19 oktober 2014, 22:41 uur [permalink]
Album inmiddels in mijn bezit en meerdere keren beluisterd om alles even goed te laten bezinken en voor het geval ik wellicht nog iets zou missen.

Denk dat ik op dit moment wel een vrij helder beeld heb kunnen vormen van hetgeen hier gaande zou zijn.

Al met al ben ik niet omver geblazen, al had ik daar ook niet echt op gerekend. Het lijkt duidelijk weer in het verlengde van voorgaand te liggen, maar dan een tandje minder.

In mijn beleving.

Waar voorganger Bish Bosch ons wist te vermaken met passages van opzwepende groove en rhytmisch prikkelende percussie biedt dit vooral een meer gestripte ervaring. Wil het ook zeker niet meer toegankelijk noemen zoals enkelen voor mij, slechts minder rijkelijk beladen.

Zoals ik eerder al min of meer aangaf stond ik ook niet direct te springen om nog een album op deze toer. Ik ben een Scott Walker fan vooral vanwege zijn oudere werk, enkele prachtige pareltjes van liedjes met de Brothers, zijn vier geweldige Scott platen, en natuurlijk zijn weergaloze jaren 80 album dat ik zelfs in mijn top tien opnam.

De weg die hij vanaf Tilt is ingeslagen kan je aan de ene kant natuurlijk ook alleen maar bewondering voor hebben. De wijze waarop hij is begonnen de grenzen van het beluisterbare te pushen en te weerleggen.

De auditieve terreur van The Drift. De ongekend ijzingwekkende sfeer die dat album uitademt welke geen enkele ruimte voor argeloze ontspanning tolereert, maar enkel een gevoel van alerte ontreddering oproept met elke blik intens op het onbelichte achtergelegen gefixeerd. Potentieel naderend gevaar dat wellicht op elk moment van het niets opdoemt.

Strak met de spleet geknepen in de punt van de zitting richting rugleuning gesmeten.

Waarmee ik dus doel op die momenten waar een plots aanzwellende geluidsmuur haar ijzige greep naar de strot van totale waarneming werpt en elke gestelde golf van voorgaande anticipatie bruut doorbreekt.

Het is dat element van verrassing dat ik hier eigenlijk geheel mis. Als Tilt van The Drift naar Bish Bosch een trilogie betreft, dan is dit in mijn beleving het mindere kleine broertje van die laatste.

Je zou dat kunnen gooien op de invloed het bandje dat hem hier vergezelt, die met hun kenmerkend dreunende drone geluid een groot deel van de sound domineren Maar misschien is het belangrijk daarbij te vermelden dat het boekje duidelijk aangeeft dat alles hier gewoon door Scott is geschreven. Meer dan een begeleidingsband zijn ze uiteindelijk dus niet, en daarom beschouw ik dit gewoon als een volwaardige nieuwe Scott release.

Op zijn andere platen had hij immers ook personeel om hem te helpen zijn ideeën tot uitvoer te brengen.

In de vijf nummers hier van elk zo'n tien minuten gebeurt uiteindelijk net iets te weinig om de spanningsboog strak aangescherpt te houden, daarnaast bieden de nummers onderling ook vrij weinig variatie. En daar komt dus nog eens bij dat het algehele concept, met de zeer abstracte tekst en de typische stijl van zang zo onderhand toch ook wel redelijk in herhaling begint te vallen.

Kon ik bij Tilt en The Drift nog niet anders dan zonder aarzeling de volle mep toekennen werd het bij Bish Bosch al ietwat minder. Hier kom ik uiteindelijk niet hoger dan drie en een halfje. En dat is in mijn optiek toch aan de karige kant voor Scott begrippen.

Bij een eventuele volgende plaat zal ik hoe dan ook weer vanaf dag één van de partij zijn, maar hoop ik toch wel echt op iets dat dit patroon zo stilletjes aan maar eens gaat doorbreken. Wellicht weer meer richting het magistrale Climate of Hunter en waar hij op het laatst bij de Walker Brothers mee bezig was.

Abstract maar coherente en bovenal vlijmscherp poëtische teksten. Neem het fenomenale Track Five bijvoorbeeld. Ongeëvenaard in opzet, opbouw en uitvoering. Een zinderende track en tekst met meerdere lagen waar ik na verloop van tijd een bepaald gevoel bij kan ontwikkelen. Zoiets zou ik wel weer eens willen horen.

Mis dat hier dus een beetje.

Voor een eventuele opvolger hoop ik stiekem toch wel echt op een kleine verrassing.
Want deze stijl, zo onderhand, is mij inmiddels toch wel een heel klein beetje bekend.

Zou je kunnen zeggen.

Simple Minds - Black & White 050505 (2005)

4,5
2
geplaatst: 7 november 2016, 08:25 uur [permalink]
Als je die goed vindt zal het album je vast bevallen.

Vind ze ook heerlijk en dit album als geheel eentje om te blijven koesteren.

Mijn favoriete Simple Minds, voor mij hun beste wellicht, ja ook over New Gold Dream.

Heerlijke sound met een uitstekende rol voor de gitaar en wat modernere invloeden, perfect uitgebalanceerd. Alles gedragen door het nog altijd zeer karakteristieke stemgeluid van de heer Kerr. Toon gelijk zeer strak gezet met knallende opener Stay Visible, en van daaruit is het eigenlijk louter prijsnummers. Harde teksten. Jim die bijvoorbeeld uit de doeken doet wat de God zoal voor zijn leven heeft betekend op Home.

Zit je bij mij al gelijk goed.

Gelovige jongens hebben bij mij altijd een streepje voor.

Gelovige jongens als Anthony Hopkins.

Krijg ik een prettiger gevoel bij.

Opportunistisch ongeloof of:

Het keurmerk der transparantie.

Weet ik het wel, wat jij.

Andere meesterlijke tracks zijn Underneath the Ice met weer zo'n gangsterlijke tekst, een heerlijke groove en een bijzondere gitaarsolo die erg mooi binnen het geheel valt. En het al eerder door mij genoemde A Life Shot in Black and White welke met een zeer vakkundige opbouw tot verfijnd geplaatste losbarsting stevig bij de kladden grijpt.

Bijna niemendalletjes als Kiss the Ground blijken ook zeker geen missers en simpelweg zeer prettig in het gehoor te liggen.

Dolphins als de perfecte afsluiter.

Kortom een constante flow met enkel hoogtepunten.

Geweldig album, halfje erbij.

Andere albums van hen uit deze periode heb ik helaas wel als wat minder bevonden, maar dit is een topper. Iets dat het er ook net niet bij haalt maar weel eveneens zeer uitstekend genoemd mag worden is overigens het Lostboy! project van Jim Kerr. Laatste Simple Minds uit 2014 ook erg aardig, paar mooie momenten waaronder Human maar zo consistent als deze hebben ze ze maar zelden gemaakt.

Een onvervalste voltreffer den deze zoveel mag zekerheid heten.

Sting - Sacred Love (2003)

4,5
0
geplaatst: 12 september 2016, 12:15 uur [permalink]
Nog maar eens geluisterd en is dat me even uitstekend bevallen.

In tegenstelling tot nogal wat anderen hier ga ik op dit moment zo ver te zeggen dat hier geen enkel zwak nummer op staat.

Album opent al gelijk zeer sterk met Inside en houdt dat niveau goed vast. Geen missers, enkel nog enkele uitschieters voor mij in de vorm van de prachtige ballad Dead Man's Rope en opzwepende tracks als Never Coming Home en Forget About the Future.

En natuurlijk de heerlijk afsluitende titeltrack, Sterke starter, sterke sluiter. En alles ertussenin waaronder overigens ook het duet met Mary J. Blige mag er zeker zijn.

Gedurende het hele album wordt er geflirt met moderne invloeden, en naar mijn idee pakt dat zeer smaakvol uit. Goed uitgebalanceerd met hier en daar een stukje piano of gitaar maar over het algemeen drijvend op een elektronisch geluid waar de stem van Sting mijns inziens erg goed uit de verf komt.

Het staat hem goed, zoals het bijvoorbeeld George Michael ook prima staat op zijn Patience uit ongeveer dezelfde periode.

Na dit album ook gelijk de nieuwe single I Can't Stop Thinking About You nog maar eens meegepakt en hoewel ik tussen de refreinen door wel iets milder ben geworden inmiddels vind ik het refrein nog altijd bijzonder zwak en onwaardig aan al hierop staat en hiervoor kwam.

Hoe dan ook wel erg benieuwd naar het nieuwe album, en er best zin in zelfs ook nog. Kan haast niet anders dan dat daar ook nog wel iets voortreffelijks op zal staan.

Voortreffelijk zoals dit album, waar ik in ieder geval zeker fan van ben.

Ik raad een ieder in volle verwachting verkerend aangaande de aankomende nieuwe worp dan ook ten zeerste aan deze uitstekende plaat nog eens een kansje te geven.

The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

4,5
0
geplaatst: 6 november 2016, 16:16 uur [permalink]
Zou niet weten wat hier onder de toch vrij grove noemer 'slecht' zou vallen.

Net zoiets als een man 'lelijk' noemen.

Gaat erg ver.

Vrij grof zelfs.

Een man is niet lelijk, hij is slechts minder aantrekkelijk dan ik.

Wat dit album betreft, ik ben er maar eens de volle twee uur voor gaan zitten en heb mij geen moment verveeld.

Mooie afwisseling tussen rustige en ruigere delen, en een uitstekende volgorde van de nummers bovendien, wat voor een mooi consistent geheel zorgt. Tegen de tijd dat je bij het snerpend knallende Tales of a Scorched Earth aankomt lijkt alles dan ook heerlijk op z'n plek te vallen.

En dan gaat het vervolgens nog wel even door met enkel hoogtepuntjes, en een adembenemende slotsequentie in de vorm van de laatste paar liederen.

Het is niet zomaar een bij elkaar zooitje, in alles voelt en luistert het als een kloppend geheel.

Zoals ik al zei bij vlagen voortreffelijk gitaarwerk.

Maar eens goed de tijd voor genomen, neemt dan ook goed zijn tijd maar ergens toch haast jammer als ie dan eindelijk op z'n eind komt.

Momenteel behoorlijk onder de indruk van dit onsterfelijk negentiger jaren document.

Van Morrison - Keep Me Singing (2016)

3,5
0
geplaatst: 5 november 2016, 10:15 uur [permalink]
Eindelijk eens voor gaan zitten.

Mooi album.

Toch wel redelijk wat in de lijn der verwachting lag.

Over het algemeen een gemoedelijke, bijna lounge achtige, zeer aangename plaat.

Wat warme pianoklanken, een zwoel aanzwellende sax, en niet al te opzienbarende op het gemakje gezongen melodielijnen. Dat kenmerkt het wel. Hier en daar een iets meer opgetogen momentje maar in grote lijnen een redelijk gelijkaardig geluid van begin tot eind.

Qua verbale thematiek soms nog wat zwaarmoedig maar deze keer toch vooral in de vorm van de retrospectieve, relativerende man op leeftijd. Zoals eerder al werd aangegeven zullen we iets van het kaliber van een Orangefield hier dan ook niet aantreffen.

Een nummer voor mij zo aangrijpend dat ik het niet eens zomaar altijd kan beluisteren.

Zoals deze man er wel meer heeft, voor mij.

Zowel positief als iets minder positief dus.

Eazy listenin' op en top.

Lekker.

Fijn dat de man op dit punt in zijn artistiek bestaan nog eens zo iets op ons los zou kunnen laten, en voor mij persoonlijk ook wel een lichte vooruitgang op de, overigens ook zeker niet onaardige, voorganger.