menu

Hier kun je zien welke berichten ohmusica als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Igorrr - Savage Sinusoid (2017)

Maar met name in de jaren ’80 ging een nieuw elektronisch instrument de pop overheersen: de synthesizer. Ik heb het geluid van de synthesizer altijd ondraaglijk gevonden (reden waarom ik nooit meer heb kunnen luisteren naar de meeste pop vanaf de jaren ’80): de synthesizer klinkt niet rauw en warm maar klinisch en kil en als anti-rock ‘n’ roll bij uitstek. Dat het instrument zo dominant werd heeft ook te maken met een zelfbewuste anti-rock’n’roll-ideologie sinds de jaren ’80: de gitaar, die werd gezien als fallisch symbool van mannelijk testosteron en dus van rock ‘n’ roll, werd bewust vervangen door de sekseneutrale en seksloze synthesizer. Met de synthesizer werd rock ‘n’ roll effectief gecastreerd. De synthesizer klinkt altijd braaf en nooit agressief: de synthesizer betekende de dood van rock ‘n’ roll.


Ik ben het hier niet echt mee eens. De Filosoof. Het 'bewust' vervangen door een sekseneutrale en seksloze synthesizer, waar baseer je dit op. Of is het je eigen overtuiging?

Jenny Hval - The Practice of Love (2019)

4,5
Deze plaat is een stuk makkelijker te verteren dan haar vorige. Er is een meer aanwezige (lichtvoetige) beat en synths zijn ijler en dromeriger. Door de afwisselende wijze van spraak en zang ontstaat er sfeer als ook nieuwsgierigheid naar diepgang en verhaal en de beat brengt er vaart in. Al met al een aantrekkelijke ongewone plaat.

JFDR - New Dreams (2020)

4,5
geplaatst:
Een aantrekkelijk album van de IJslandse performer JFDR (Jófríður Ákadóttir). Waar dit precies in zit valt moeilijk te verklaren oftewel het geheimzinnige maakt juist interessant. Het album ontvouwt zich dus maar langzaam, vaker beluisteren is echt een must. Net als bij Björk hetzij minder expliciet is er veel mystiek en ruimte voor experiment met onverwachte klanken in de zang en instrumentatie. Maar er staan ook betrekkelijk eenvoudige nummers tussen die wat meer to the point zijn, bijv. het mooie Shimmer. Erg mooi is ook Dive In. Als je er eenmaal voor gaat, heeft het allemaal wel wat in verpozing en troost in deze shocking tijden

Spinvis - 7.6.9.6. (2020)

3,0
Op de integriteit en vakbekwaamheid van deze muzikant valt weinig af te dingen alom gerespecteerd. Voor mij was de aantrekkingskracht van Spinvis het ongewone, de muziek iets abstract, de spitse teksten en de liedjes hypergevoelig en vooral veel donker. Het nieuwe album is voor mij wat teveel van het goede, maar ik moet erbij zeggen ik heb het pas een aantal keren beluisterd, want ik kom er niet goed doorheen, dus de kritische noot geheel onder voorbehoud. Ik weet niet of het aan de mix ligt, maar de zang kan ik hier en daar slecht volgen en sommige vioolpartijen maken in combinatie met de zang, het ook wat druk. Wat ik wel weet is dat Erik naar eigen zeggen, tijdens de inteligente lockdown, alle tijd van de wereld heeft gehad om eraan te sleutelen. Als een banketbakker heeft hij laagje voor laagje opgebouwd met onderdelen die deels op bestelling extern werden aangeleverd. Het resultaat is fraai, en het album wordt alom goed ontvangen. Mogelijk is er wel sprake van een kleine stijlbreuk, waarbij Spinvis garen bij weet te spinnen. Wie weet dat enig voorbehoud door deze dwarsligger (met de unieke cijfercode van het album) alsnog van het slot kan.