menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alice Boman - Dream On (2020)

3,5
Ik houd van dreampop, van melancholie, van harmonie, van een verfijnde productie, van een breekbaar stemgeluid, van muziek die teruggrijpt naar eerdere decennia (in dit geval onder meer 80's synths). Dit alles is hier aanwezig en toch vind ik de slechts 34 minuten best moeilijk uit te zitten. Is het dan toch iets te eentonig en simplistisch? Of een gebrek aan muzikale ideeën? Of aan scherpe kantjes? Of zwelgt ze teveel in weemoed? Of is het gewoon té mooi gemaakt / te gepolijst? De muziek is gevoelig en raakt, maar ergens ligt het er ook wel weer erg dik bovenop. Het lonkt en verleidt, ik zet het dan ook vaak op en heb het al veel geluisterd, maar ben dan ook wel steeds weer snel verzadigd. Voordat de verzadiging intreedt neig ik naar 4,5*, ik houd het voorlopig denk ik toch maar op 3,5*. Haar eerdere werk (EP's en singles) zijn denk ik beter aan mij besteed.

Allah-Las - Allah-Las (2012)

4,0
Heerlijke plaat die elk jaar wel weer eens wordt opgezet. Artiesten zonder eigendunk maar in tussen wel een nostalgische, uitgebalanceerde 60's westcoast sound afleverend. Het is alsof de Pretty Things een laid back surf-sound uitproberen. Het album zit boordevol instrumentale stukken (voor mij altijd goed!) en de productie is noch té lo-fi noch te vol. We hebben een goed bijpassende zangstem en een ritmesectie die alleen het strikt noodzakelijke doet en geen moeilijkdoenerij introduceert. Het lijkt wel of de bandleden nét bekwaam genoeg zijn om te spelen wat ze spelen, dat levert een geluid op dat me ook wel een beetje doet denken aan de Galaxie 500 van 30 jaar terug. De nummers waar er volop op de 12-snarige gitaar wordt gepingeld zijn bij mij favoriet: Tell Me What's on Your Mind, Catalina en het vrolijke, opzwepende Sacred Sands. Een must-see: het live-optreden bij KEXP (2013).

Aphex Twin - ... I Care Because You Do (1995)

4,0
Vier sterren. Vanwege die hoge pieptonen die ik slecht verdraag een volle punt aftrek naar drie sterren. Het nostalgische sfeertje en de geniale composities (met Alberto Balsalm als klasse apart) trekken het weer vlot naar vier sterren.

As Good as It Gets: Skiffle (2000)

3,0
In de tweede helft van de jaren '50, voordat de Beatles beat gingen maken en nog als "The Quarrymen" door het leven gingen, maakten ze muziek zoals de artiesten op deze verzamelaar. De 'skiffle' muziekstijl was die tijd een hype vanjewelste in Engeland, zelfs in Nederland waren er talloze skiffle-bandjes, waarvan de Lighttown Skiffle Group wellicht de bekendste was. Op dit album betreft het alleen Engelse skiffle, gedomineerd door Lonnie Donegan en The Viper Skiffle Group. Skiffle was uit Amerika overgewaaid, en is eigenlijk moeilijk onder alleen folk, country, blues of jazz in te delen, omdat het door al deze genres is beïnvloed. Voornaamste instrumenten zijn de akoestische gitaar en (gitaar)banjo.

Twee ooms zaten in zo'n skifflebandje en dat is waarom deze historie me niet bespaard is gebleven. Merkwaardig waarom zo'n tamelijk invloedrijk genre niet is vertegenwoordigd op MusicMeter. Waar is de achterban gebleven? Zijn dat misschien digibetische babyboomers? Dat deze muziekstijl de jongere generaties niet kan boeien snap ik goed - ik koesterde meer haat dan liefde bij het luisteren hiernaar. Skiffle was noch gecompliceerd, noch behaaglijk, noch geraffineerd, dat laatste misschien wel omdat de productiemogelijkheden destijds te beperkt waren. Waarom dan toch nog een 3,5*? Om twee redenen: volgens mij geeft deze Nederlandse release een vrij compleet overzicht van een 'vergeten' subgenre. En dan het feit dat er energie is gestoken om de boel eens te remasteren...

Auburn Lull - Begin Civil Twilight (2008)

4,5
Over de snelweg door een regenachtige flevopolder met uitgestrekte landerijen rijd ik met mijn broer van het hoge Noorden naar Amsterdam. We rijden 100, Mercedessen en BMW's schieten ons als kometen links voorbij. Waar zouden die naar luisteren? In het onverwoestbare Starletje met perfecte geluidsinstallatie hebben we deze Auburn Lull-cd opgezet. Zowel mijn broer als ik houden van bands als Hammock, Slowdive, de 'oude' Verve en dergelijke, dus ook van Auburn Lull zullen we beide wel optimaal kunnen genieten. Sterker nog, tijdens het vierde nummer (Grange Arcade) worden we beide als het ware geëlektrocuteerd. Het nummer komt aanvankelijk nogal gezapig op gang, maar dan bij twee minuten komen er klanken tevoorschijn die uit werelden nog voorbij de hemel lijken te komen. Niet direct alle emoties bloot willen leggen, terwijl ik naar de beweging van ruitenwissers kijk, en het gevoel alsof we over heilige dingen gaan praten, zeg ik voorzichtig tegen m'n broer: 'Ik heb altijd kippenvel bij dit stuk!' M'n broer kijkt me aan, en stroopt zijn linkermouw op. Ik zie een veld met hoog haar waarvan de wortels er bijna uit schieten. We luisteren het nummer op zijn verzoek nog een keer, en blijken behalve dezelfde vader en moeder nog iets gemeenschappelijks te hebben: kippenvelstoten op rug, hoofd, benen. Ik vraag me hardop af: "is dit omdat we dezelfde genen hebben? Of is het gewoon de euforische trilling van de muziek?"

Bij het volgende nummer (Civil Twilight) is het in de eerste minuut al raak. Een tikkeltje onbestemd dissonant gitaargepingel waar het nummer mee begint, doet al vermoeden dat er iets moois op komst is. Dynamiek en contrast maken de mooie kanten nog mooier, vandaar dat heilspellende gepingel natuurlijk. Wie haarfijn luistert merkt dat de opeenvolgende klanken die volgen (bij zo'n 45 seconden) er een beetje stotterend inkomen, het blijken weer energieboosts van hetzelfde euforische soort te zijn, die even de tijd nodig hebben om zich volledig te kunnen manifesteren. Hier zat dus meteen ook al de climax van het nummer.

Een andere hoogtepunt is de samenwerking met Ullrich Schnauss (op het nummer Coasts), onbetwiste koning van zwaartekracht ontberende synthesizergeluiden. Deze 'stem' van Schnauss is een heuse aanvulling op de muziek van Auburn Lull, waarvan de intro (eerste twee minuten) het beste bewijs is..

Axel Flóvent - You Stay by the Sea (2021)

2,5
erwinz schreef:

Alle reden dus om Axel Flóvent te bestempelen als enorm talent voor de toekomst en You Stay By The Sea uit te roepen tot een van de eerste memorabele debuutalbums van 2021


heeft zijn muziek zeker niet volgepropt, waardoor de songs op You Stay By The Sea ruimtelijk blijven klinken


de songs voldoende buiten de lijntjes kleuren om te ontsnappen aan oordelen als te gepolijst en te braaf.

Niet echt mee eens, vind het album een teleurstelling. Ik houd op zijn tijd best van ingetogen, eenvoudige (noem het saaie) folkpop liedjes. Mede daarom kan ik de EP'tjes tot en met 2018 heel goed waarderen. Nummers als Your Ghost (waar verschillende mooie versies van zijn) en Silently zijn prachtige eenvoudige, verstilde, sfeervolle, dromerige folkliedjes. Daaruit sprak best wel authenticiteit en ook potentie. De laatste EP en ook dit album zijn een stuk elektronischer, en best wel overgeproduceerd, volgeplamuurd, gladgestreken. Onbegrijpelijk waarom het opeens moet klinken zoals bijv. ook een HAEVN klinkt. Ik heb uitgekeken naar een akoestisch, verstild, weinig gepolijst Axel Flovent album, maar daar lijkt de discografie van Axel nu al lang voorgoed aan voorbij.

Voor liefhebbers van deze stijl is het erg gelijkende Hollow Coves (Australië) aan te bevelen.