menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Djivan Gasparyan - Moon Shines at Night (1993)

4,5
De in 1928 geboren Djivan Gasparyan - in 2010 nog muzikant op het Eurovisie-songfestival - levert hier in 1993 op 65-jarige leeftijd zijn tweede internationaal uitgebrachte album uit. Dit album staat helemaal in het teken van Armeense folkmuziek, met in de hoofdrol de duduk - een Armeens dubbelriet houten blaasinstrument, vergelijkbaar met de ons meer bekende hobo. De duduk heeft een bereik van slechts een octaaf. Wanneer je dat zo opschrijft klinkt het als een beperking, maar binnen dat octaaf gaat het instrument - op dit album tenminste - geenszins vervelen. Een 'bas'-duduk (of zijn het er soms twee?) ondersteunt de mineure melodieën. Op de derde en tiende track is zelfs een prachtige zang te horen. Het album is aangrijpend en verveelt geen moment. Om een rare vergelijking te trekken: de zesde track, "Tonight", doet me sterk denken aan de gitaren van Stars of the Lid.

Iedere luisterbeurt voert me weer naar de Armeensee wildernis, waar geen vliegtuigen aan de hemel te zien zijn, waar het water van nature nog schoon is. Waar je door de stilte vooral jezelf tegenkomt. Soberheid en minimalisme, maar toch zo genuanceerd om continu te blijven boeien. Puur, desolaat, verstild, soms best wel klagerig. Ook daar waar het leven stil, langzaam en puur is, is het menszijn moeilijk en bederfelijk. Dat is wel het gevoel wat dit album bij me oproept.

Zo tussen het luisteren naar rusteloze Indie-rock, freakerige electronica en overcreatieve jazz door, is het terug kunnen grijpen naar de oerfolk op zo'n album als dit best wel een verademing.

Doves - Kingdom of Rust (2009)

4,0
Het minste album van Doves tot nu toe. Ze begonnen ooit met Lost Souls, een album met eenvoudig vormgegeven maar magische droomwerelden. The Last Broadcast was wat broeieriger en zwoeler, nog verder het surrealisme ingezogen. Een absoluut hoogtepunt! Some Cities blonk uit door een hele reeks pikante catchy songs, melodieuzer dan ooit tevoren.

Met Kingdom of Rust voegen ze naar mijn mening niet echt iets toe. Integendeel, zo'n nummer als Spellbound is als het kauwen van een al eerder uitgespuugd stuk kauwgom. Nummers als Jetstream en Compulsion wijzen op een ietwat gewijzigde koers, waar ruimte lijkt voor dance- en disco-invloeden. En zo'n nummer als The Greatest Denier wekt meteen U2/Coldplay stadionpop associaties op, ai, ook daar luister ik toch geen Doves voor!?

Doves moeten gewoon blijven doen waar ze de eerste drie albums goed mee bezig waren: eenvoudige dreampop bakken, eventueel op een catchy manier die in ieder geval niet afhangt van wat mainstream als catchy wordt beschouwd daar in Britteland. Blijf je eigen knusse kunstje doen!

Een notering voor de nummers Kingdom of Rust, Winter Hill en 10-03 en twijfel tussen een 3,0* en 3,5*. Het oog wil ook wat, het artwork maakt er 3,0 van. Een ietwat teleurgestelde Doves-bewonderaar.