menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Galaxie 500 - On Fire (1989)

4,5
Wanneer je dit voor het eerst luistert zul je misschien je schouders ophalen. De ene gitarist die drie majeur-akkoorden speelt met altijd dezelfde slag. De andere gitarist die (bij gebrek aan beter kunnen?) eenvoudiger dan eenvoudige solo's of anders dissonante lijnen speelt (of een combinatie van die twee). De drummer die zijn eigen aangegeven ritme soms nog maar nauwelijks bij kan benen. Een zanger zonder pretenties.

Groots. Oprecht. Hoopgevend. Krachtig geworteld. Bij tijden broeierig. Imposant. Ruimtelijk. Rechtdoorzee. Recht door het hart. Niet stuk te krijgen. Degelijkheid van de bovenste plank.

Ik wil mijn recensie schrijven overeen laten komen met dit album: kort maar krachtig. 4,5*

God Is an Astronaut - Age of the Fifth Sun (2010)

2,5
De betovering is zoek. God Is an Astronaut heeft zich sinds de albums All is Violent en Far from Refuge niet meer ontwikkeld. Dit is een vrij saai album zonder verrassingen geworden. Ik ontdek geen thema, geen ideeën... De instrumentatie en sound zijn ongewijzigd. We hebben het allemaal al gehoord. Geen sprake meer van dynamiek- of tempowisselingen in de nummers, noch van mooie opbouw en afbouw van nummers - waar ze toch een reputatie mee hadden opgebouwd. Geen sprake van sprankelende melodieën meer, het kabbelt maar wat voort. En de plakker post-rock kan ook definitief helemaal weg.

Zoals de vrouwelijke Celtic-sounds van Enya ook geen vernieuwing meer vonden na haar eerste albums, overkomt de mannelijke Celtic-rock van God Is an Astronaut hetzelfde. Zit er dan niet meer in het Keltische vat? 2,0*

God Is an Astronaut - Far from Refuge (2007)

4,0
Er is inderdaad geen band die zo klinkt als God Is an Astronaut. Dit album is iets minder dan zijn voorganger All is Violent, All is Bright die nog altijd de beste is van God Is an Astronaut. Aan de productie en instrumentbeheersing ligt het niet, die zijn dik in orde. Het 'song'-materiaal is gewoon iets minder. Afsluiter Beyond the Dying Light is echter de grote uitzondering, tilt het album naar 4,0*, ook 14 jaar na dato nog altijd een zeer fijne track

God Is an Astronaut - Helios | Erebus (2015)

3,0
Ook dit album is lang niet zo goed als All Is Violent, All Is Bright. Ten opzichte van de eerste albums heeft ook dit album ingeleverd aan vindingrijkheid, kleurrijke sferen, sprankelende melodieën en afwisselende ritmes, ook al klinkt God is an Astronaut tegenwoordig wel wat strakker en klinischer. Het is denk ik maar net waar je van houdt. Bij mij ligt een duidelijke voorkeur voor hun beginperiode.

Grails - Chalice Hymnal (2017)

4,0
Na het nog weer eens opnieuw geprobeerd te hebben valt er niets anders te concluderen dan dat dit album toch een beetje een tegenvaller is en anoniem aan je voorbij trekt. Ik heb Grails hoog in mijn persoonlijke lijstjes staan, dankzij sprankelende albums als Burning Off Impurities, Take Refuge en Deep Politics. Maar op dit album bekoren alleen Thorns II (en in iets mindere mate Deep Snow II) me. Het heilige vuur lijkt bijna gedoofd, alsof de nachtkaars bijna uit is, alsof we kennis nemen van de laatste stuiptrekkingen van een eerder zo productieve en geweldige band, alsof dat het thema van de plaat is. Het helpt ook absoluut niet dat we amper nieuwe dingen horen, terwijl er toch zes jaar verstreken zijn. Na het uiterst sterke Deep Politics had ik dit niet echt verwacht. Hopelijk weten ze zichzelf nog een keer opnieuw uit te vinden, ontbranden ze nog een keer, maar die hoop is ijdel.

Grails - Deep Politics (2011)

4,5
Temporary Residence.... tien jaar terug was ik in de ban van Explosions in the Sky. Sinds ik Burning Off Impurities ging luisteren eigenlijk meer van deze andere grote band op datzelfde label. En tot nu toe vind ik dit hun meest consistente album. Nummers stuk voor stuk prachtig opgebouwd. Geniale melodieën. Kraakhelder geproduceerd. Prachtig samenspel. Drums volwassener en genietbaarder dan ooit te voren. Prima bijrollen voor viool en piano. Maar vooral die lastig te omschrijven paradoxale sfeer die Grails als geen andere band weet neer te zetten. Spannend doch ontspannend, geheimzinnig doch vertrouwd, herkenbaar doch ondoorgrondelijk, grimmig doch zeer aangenaam.

Wat houdt me van het geven van de volle score af? Twee dingen: het matige Corridors of Power, en dat ik net dat extra tikkeltje duistere ongeliktheid mis dat op vorige albums iets meer te vinden was. De perfecte Grails-track blijft voor mij Take Refuge.

Grails - Take Refuge in Clean Living (2008)

4,5
Iedere keer dat ik "Take Refuge" (het vierde nummer) beluister, al jaren een van mijn favoriete nummers ooit, lijkt het hier kennelijk om muziek te gaan die mij precies op het lijf geschreven is. Qua opbouw en compositie één van de beste instrumentale rocknummers die ik ken (een subgenre waar ik sowieso al dol op ben). De heerlijke drumpartijen (zeker in het tweede deel), de melodie, de psychedelische tintjes, de heerlijke drive die door de blaaspartijen op het einde nog wat extra meekrijgt, dit alles maakt het het nummer erg compleet. Door geen band overtroffen / te overtreffen?

Great Lake Swimmers - Bodies and Minds (2005)

4,5
Het album gaat van start met een nummer die me aan Audiotransparent ten tijde van Nevland doet denken. "Slowcore" met allerlei gitaargetokkel en een voorzichtig gekriebel van andere instrumenten, begeleid door melodieuze gitaarakkoorden en afgemaakt door de desolate stem van Tony Dekker zelf. Warme pianoklanken zetten voort in Let's Trade Skins, waarin het uitkijken is naar de dialoog tussen banjo en steel guitar tijdens de solo aan het eind, een ware opleving waarna Tony rustig in mineurstemming zijn kwetsbare opstelling een vervolg geeft. Het derde nummer dan, When It Flows, doet me denken aan R.E.M.'s songwriting op Automatic for the People. Geen plagiaat hoor, meer een toevallige benadering. Het tempo, de zanglijnen, de oerdegelijke band, de zelfreflectie, en de gevoelige snaar rakend. Various Stages zet die trend voort, om er daarna weer goed voor te gaan zitten: Bodies and Minds. Een bijna perfect nummer. Het refreintje is niet zo speciaal, maar de aanloop er naar toe is geweldig, je voelt de gitaar- en basgeluiden door je buik krioelen. Voor mij de climaxen in het nummer, ondanks de onhoudbare drang van het "don't wanna you wanna". To Leave It Behind is het volgende hoogtepunt. Hoe met alleen de gitaar en de stem het mooiste landschap wordt geschilderd. Het blijft in je herinnering plakken als een nummer met een heel orkest op de achtergrond (zoiets als je bij Nick Drake ook kunt ervaren), maar heus, het is is echt alleen maar gitaar en zang, met hier en daar een verdwaalde steel-guitar van Sandro Perri (aka Polmo Polpo). Het trage Falling in the Sky mag een beetje slaapverwekkend zijn, ondanks dat het behalve het achtergrondkoortje weinig nieuws brengt, is het toch ook hier weer Sandro Perri die leven brengt met een solo die alles zegt met geen toon teveel. Imaginary Bars is wat mij betreft net wat té eenvoudig, de aandacht verslapt hier net als op andere plekken aan het eind van het album wat, daarom ook geen 4,5*. Saw You in the Wild trekt het even weer helemaal recht. Zo'n prachtige naakte schoonheid in de tekst, en zo natuurlijk en warm gespeeld, prachtig gezongen. I Could Be Nothing is zo'n nummer dat live waarschijnlijk veel mooier is... hier op het album komt het niet helemaal uit zijn schulpje. Gek eigenlijk dat ik het laatste nummer amper ken, hoewel ik het album toch wel tientallen malen heb geluisterd, niet in zijn geheel dus.

Bodies & Minds is toegankelijker dan zijn voorganger, en ingetogener dan zijn opvolger. Bodies & Minds klinkt op momenten zelfs wat stijfjes, stoffig en gedateerd, vat het samen als een 'oud belegen' plaat. Maar dat komt de smaak zeker ten goede. Ik kijk uit naar het nieuwe album en het aangekondigde optreden in Vera over enkele maanden.

Great Lake Swimmers - The Waves, the Wake (2018)

3,5
Wat betreft hun geluid hebben The Great Lake Swimmers een welkome verandering ingezet. "Alone but Not Alone" is dan nog wel een folk-rocker van de oude stempel en ook is Tony's zalvende stemgebruik nog altijd hetzelfde. Maar verschillende nummers klinken minimalistischer en frisser dan we van de laatste albums gewend waren, met opener "The Talking Wind" als goed voorbeeld. De eerste kant van de plaat vind ik uiteindelijk toch iets minder spannend dan de tweede kant. Het a capella "Visions of a Different World", het prachtige "Holding Nothing Back" met zijn Zuidoost-Aziatische vibrafoons, het melancholieke "Mouth of Flames" (dat zich moeiteloos kan meten met het songmateriaal uit hun beginjaren) en de wat meer epische en hoopvolle afsluiter "The Open Sea" maken allemaal wel indruk. De tweede helft van de plaat doet me hetzelfde overweldigende gevoel oproepen als Tony Dekker's geslaagde soloplaat uit 2013. Die overweldiging zit hem telkens in de ingetogen, pure, introspectieve, dichtbij de natuur staande elementen die in de muziek zijn verweven. Maar dan is het gevoel eigenlijk nog niet goed in woorden gevangen. Ik ben benieuwd of 29 november de vibrafoon en de andere op deze plaat geïntroduceerde instrumenten ook meekomen naar Vera, het zal ongetwijfeld weer een mooi ingetogen spektakel worden!