menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

HAEVN - Eyes Closed (2018)

2,5
Hier volgt een haat-liefde verhaaltje. Als liefhebber van dreampop en ambient luisterde ik wel eens naar het station 'SleepMusic' op YouTube om nieuwe muziek te ontdekken. Ruim een jaar geleden kwam daar opeens "Where the Heart Is" van HAEVN voorbij. Een pareltje dat niet ging vervelen, en nog steeds niet. De hand van Tim Bran (London Grammar) is duidelijk te horen: een steriele maar warme productie, het minimalistische gitaartje, de wijze waarop de zang geïntegreerd is. Enkele maanden geleden zocht ik HAEVN op en kwam ik erachter dat het een formatie uit eigen land betreft, dat hun nummers "Where the Heart Is" en "Finding Out More" enkele jaren geleden in TV-reclames van resp. Volvo en BMW gebruikt zijn en eind vorig jaar nog "Fortitude" in de Netflix-serie Riverdale. Geen van de andere singles haalt het niveau van "Where the Heart Is" als je het mij vraagt. HAEVN is me zelfs al tegen gaan staan: het artwork, de clips en decors ademen een kil zakelijk blauw, ik merk behoorlijk wat perfectionisme (ten koste van spontaniteit?) en vermoed dat deze muziek gedoemd is om uitgekauwde Sky Radio-muziek te gaan worden. Als het dat al niet is; ik weet dat niet want ik vang al jaren geen Sky Radio meer op. Snel terug mijn onwetende SleepMusic-tunnel in, naar de magie van "Where the Heart Is" zonder die commerciële en kil zakelijk blauwe beleving erbij. En wanneer het langverwachte album dan eindelijk uit is, het album snel nog even scannen op de aanwezigheid van andere pareltjes.

Hammock - Maybe They Will Sing for Us Tomorrow (2008)

4,5
Dit album is een zeer acceptabele opvolger van het zo schitterende Raising Your Voice. Van dat album werd ongeveer de helft van de nummers door drums begeleidt, wat indrukwekkende instrumentale dreampop opleverde. De andere helft van de nummers waren diepe ambient drones, zonder drums, ook prachtig. Over die laatste categorie gaat ook dit album. Elf betoverende atmosferische parels, die zeer vergelijkbaar zijn met en niet onder doen voor waar Stars of the Lid twee jaar geleden opzien mee baarde.

Behalve de laatste niet helemaal volwaardige track, zijn alle tracks ijzersterk. Licht favoriet was bij mij vanaf begin af aan al "Razorback Drug Town". Het nummer begint zo grauw en grimmig, als een smerige donkere mist waar geen lichtbundel zich doorheen kan wringen. Na ruim twee minuten lukt het echter wel, en ontstaat er een mooi samenspel tussen donker en licht. Mocht je willen weten hoe een regenboog zou klinken...

Hammock - Raising Your Voice... Trying to Stop an Echo (2006)

4,5
Harmonieuze soundscapes, wat anders zou je verwachten van een band die zich hangmat noemt. Dit album bevat zinderende instrumentale dreampop (Disappear Like The Morning), zoete doch betoverende ballads (Floating Away In Every Direction, Losing You to You) maar ook desperate drones (Passing Away en When The Sky Pours Down Like a Fountain). De gitaren galmen je heel wat lichtjaren de ruimte in, maar gelukkig is er ook voldoende postrockbodem present om niet helemaal te verdwijnen in het luchtledige. Het adembenemende openingsnummer had zo als openingsnummer op een nieuw Sigur Ros album gepast. De titelsong - die veel aan Slowdive in zijn Souvlaki-periode doet denken - verdient tevens een aparte vermelding, zoals éigenlijk elk nummer dat wel verdient. Het geheel straalt veel kracht en licht uit. Buitengewoon sterk album dat wel iets meer onder de aandacht van dreampop / shoegaze / ambient / postrock liefhebbers mag komen.

Harvey Summers - Feng Shui (1999)

Alternatieve titel: Passion

3,0
Met een onbevooroordeelde houding gaan luisteren toen een kennis ooit een driedubbel c.d. afdankte omdat dit niet zijn ding was. Zelf verder dan dit deel niet gekomen, hoewel 'ie af en toe wel eens opstaat omdat het op een bepaalde manier wel aanspreekt. Een instrumentaal new-age/electronica album dat voor op de achtergrond best lekker is, deze Britse interpretatie van Chinese muziek. De langere nummers worden mooi op- en afgebouwd. Over de hele lengte genomen een hoog wegdwaalgehalte. Getokkel en gefluit ondersteund door degelijke ritmes die ook twintig jaar naar dato nog prima klinken. Soms echt wel tegen het randje van kitscherigheid / steriliteit / over the top aan (zoals China kan zijn), maar op andere momenten betoverend mooi. Ik meen terugkerend een koto te horen, maar omdat Feng Shui Chinees is zal het instrument wel een guzheng zijn. Het niveau van het vierde nummer ontstijgt het niveau van de rest van het album een beetje omdat er voorzichtig (vooral het tweede deel van het nummer) invloeden uit triphop, progrock en psychedelica geïntegreerd worden waardoor het allemaal iets meer body krijgt.

Helios - Live at the Triple Door (2010)

3,0
Albums Eingya en Caesura worden hier regelmatig gedraaid en nog steeds erg sfeervol en goed bevonden. Maar hoe zou Helios live klinken? Nou, dus niet zo heel erg anders... De studio-tracks lijken gewoon opnieuw worden afgespeeld waarbij steeds de piano en gitaar om en om worden gemute en dan live worden ingespeeld. Bij de eerste nummers werkt dat enigszins verfrissend, maar bij het einde aangekomen het laatste nummer A Mountain of Ice wordt veel te druk door de echoënde elektrische live-gitaar. Gitaarspelen gaat Keith Kenniff live niet zo goed af. Het klinkt ernaar dat hij er te veel zijn best voor moet doen. Elk foutje voelt dan als een failure. Er ontbreekt de creativiteit en kunde om het net even anders te kunnen uitvoeren. Zo blijkt hij toch meer componist en producer te zijn dan live-artiest. Liever terug dus naar de studio-albums, waar alles subtiel en uitgebalanceerd is.

Helios - Yume (2015)

3,5
Weinig nieuws onder de zon. Bij de hier nog altijd zeer gewaardeerde voorgangers Eingya (2005) en Caesura (2008) is het ook lekker wegdromen geblazen, maar die albums hebben hier en daar nog eens een scherp randje of opvallende invalshoek. Die lijken hier wat te ontbreken. Ruim acht jaar na Caesura is er qua geluid niet heel veel veranderd, de composities zijn zelfs nog iets braver en minder ingenieus, zo lijkt het althans na de eerste luisterbeurten. Voorlopig 3,5*

Hendrik Weber - 429 Hz (2021)

Alternatieve titel: Formen von Stille

3,5
geplaatst:
Neem de lange, trage, beatloze nummers van Conference of Trees (onder zijn alias Pantha du Prince) en spin die nummers nog verder uit. Voor anderen zal het te saai of slaapverwekkend zijn, mij bevalt deze reprise wel. Het geweldige organische klankenpalet, de mooie structuren, de subtiele vibraties, de subtiele dissonanties, het ingetogen new-age sfeertje, etc.

Hollow Coves - Wanderlust (2017)

4,0
Ogenschijnlijk een EP met eenvoudige, harmonieuze folk-liedjes. Er is echter iets wat het album naar een hoger plan tilt, en dat is de uiterst subtiele en sfeervolle afwerking. Met name de laatste minuten van de laatste twee liedjes laten een perfecte ontspanning horen.

Husky - Forever So (2011)

4,0
For Emma, Forever Ago was een zeer aangename kennismaking met Bon Iver. Forever So is voor mij een vergelijkbare aangename kennismaking met Husky. Het verbaast me dat het debuut van Bon Iver op bijna duizend stemmen staat, terwijl het debuut van Husky hier slechts dertien stemmen heeft staan. Bon Iver en Husky zijn natuurlijk als appels en peren, maar het is allebei lekker, natuurlijk en gezond fruit. Het videoclipje van het mooiste nummer van het album, History's Door, doet het dan wel weer wat beter met ruim driehonderdduizend bezoekjes. Prachtige videoclip voor The Woods trouwens ook! Aanstaande woensdag spelen ze in Vera (Groningen), voor mij reden om dit enkele weken geleden opgepakt te hebben. Mijn conclusie is dat Husky een toegankelijk, gevarieerd en gebalanceerd album gemaakt, dat ergens tussen folk en indie inhangt. De band heeft een prettige natuurlijke uitstraling. Het blijkt eerder een groeiplaat te zijn dan een zoveelste folk-albumpje dat snel gaat vervelen. Als je het al muziekbehang wilt noemen, dan is het wel behang dat helemaal tot leven komt en tot de verbeelding spreekt.

Husky - Punchbuzz (2017)

4,5
Ook het derde keer album valt hier in de smaak en ook deze krijgt met gemak 4,0*. Punchbuzz is bij uitstek hun album met pakkende gitaarpopliedjes. Weer geen misser of vuller te bekennen. Het is werkelijk knap hoe ze steeds weer, netjes binnen de lijntjes kleurend, unieke popliedjes weten af te leveren. Binnen de lijntjes, want Husky zal nooit een toon van dissonantie laten horen, nooit een nummer afleveren dat geen traditionele opbouw heeft, nooit een experiment te ver doorvoeren, nooit een tempowisseling inzetten, nooit een onverwachte rauwe uitspatting laten horen. Dat binnen al die zelf opgelegde kaders nog zoveel nieuws en moois en zo'n rijk geluidspalet mogelijk is, bewijst Husky hier opnieuw.

Op hun eerste album was een vergelijking met Fleet Foxes snel gemaakt. Op een paar nummers na is het akoestische folk-karakter is echter zo goed als verdwenen. Mede dankzij de geraffineerde productie en melodieën die de 60's, 70's en 80's doen herbeleven, is de eerste referentie die ik bij dit album zou noemen: The Shins, die een beetje in hetzelfde hoekje opereren.

Hydroplane - Hope Against Hope (1999)

3,5
Slowdive bracht in 1995 met Pygmalion haar laatste album uit. Dit album hier is als twee druppels water. Drukkende ambient, echoënde gitaren, spaarzame drums, dromerig, tikkeltje melancholisch en ongemakkelijk aanvoelend hier en daar, en de stem van Kerrie Bolton die even verzachtend is als die van Rachel Goswell. Dit album van Hydroplane zou best een waardige opvolger voor Pygmalion kunnen zijn geweest. Of misschien beter om te zeggen: dit is een prima herhalingsoefening.