menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jayasri - Peace (2006)

3,0
Sri Lanka, 2006. Een land waar de radio's uitpuilen van de traditionele zonnige liedjes, klagend over de liefde, of de familie een hart onder de riem stekend. In elke bus en elk winkeltje draaien deze liedjes wel. Liedjes bijna altijd aangevuld met (al dan niet overheerst door) goedkope keyboard melodietjes, dat het voor een Westerling eigenlijk te goedkoop is om aan te horen. Gitaren uit een synthesizer, en blaasinstrumenten van MIDI formaat. Hier mag je dus doorheen prikken. Het is en blijft hoe dan ook echter een ritmisch, melodieus en onschuldig volkje, dus genieten ervan kan ik zeker. Synthesizers, allerlei soorten bongo's en "surpina's" (een klein harmonium die je met de hand pompt) zijn populaire instrumenten. Wat betreft live-muziek zijn de bongo-party's (waar al dan niet versterkt gejamd wordt) het meest indrukwekkende.

Kom je bij een familie thuis: erg populair zijn er Engelse jaren '90 boybands zoals Backstreet Boys en Boyzone. In een op de twee huizen tref je er wel een karaoke cd-rom van aan, de Engelse kolonisatie is er in dat opzicht nog niet voorbij.

De westkust is meer dan alleen traditionele pop natuurlijk. Strand, palmbomen, ganja, en dus toeristen, dus ontkom je niet aan reggae. Bob Marley is er de volksheld nummer een. Tuc-tuc's zijn bestickerd met Boeddha of Shiva, of met Bob Marley. Zij zijn vrij inwisselbaar denk ik.

Nu, Jayasri is een van de weinige "bands" op Sri Lanka. Misschien met als definitie: een muzikale act waarvan meer dan één hoofd op een album prijkt. Ze worden gezien als een reggae band, maar de invloeden van de beschreven traditionele sound zijn groot. Het ligt voor de hand dat ze zingen over de politieke situatie in het land en over vrede. Jayasri is uniek en populair in Sri Lanka, ik denk het op "One Love" gebaseerde "Saamaya - Peace" en "Peace 'n Love" de hitgevoeligste nummers van dit album.

Na een reis van zes maanden Sri Lanka, was dit de enige muzikale souvenir die ik eraan over heb gehouden. Luister ik het nu, twee jaar later, dan hoor ik nog steeds dat er voor mij niet zoveel artistieke waarde in zit. Het is zeker een heel luisterbaar album, en vanwege het sentiment zal 'ie af en toe nog wel eens onder het stof vandaan komen. 3,0*

Joe Hisaishi - Tonari no Totoro (1988)

Alternatieve titel: My Neighbor Totoro

4,0
Op het eerste gehoor een eenvoudige, rechttoe rechtaan score, door het centrale deuntje dat zich op veel plekken aandient. Maar tussen die nadrukkelijk aanwezige hoofdmelodie schuilt toch een zeer rijk palet aan blazers, strijkers, ambient klanken, exotische instrumenten en de stem van Azumi Inoue. Identiteitsloos? Beperkt in emotie? Te weinig complexiteit? Ik vind van niet. De score kent geen verrassende wendingen of scherpe kantjes, maar er is genoeg afwisseling tussen introvert en extravert, en zeker de tracks halverwege het album (vanaf track 8 ) bieden veel moois. Zo voelt de tiende track, 'Totoro' - zo'n exotisch ambient stukje - als de 'onderbuik' van de score, compleet weg van welke oppervlakkigheid dan ook. De rijkdom van het begin van "The Huge Tree" (tot de inzet van het bekende deuntje dat de sfeer dan toch een beetje verpest), het speelse 'Catbus', Azumi op 'Mom' en 'A Lost Child' zijn ook enkele hoogtepunten. De twee Stroll-tracks aan het begin- en einde vormen een leuk voorafje / toetje die het geheel nog wat dynamischer maken. Deze score is alweer dertig jaar oud, je hoort het af en toe aan sommige synthesizerklanken, maar over het algemeen heeft het de tand des tijd goed doorstaan. Het staat thuis regelmatig op, een glimlach toverend op het gezicht van ouder en kind.

Joe Satriani - Flying in a Blue Dream (1989)

3,5
Na vele jaren weer eens beluisterd, en het heeft de tand des tijds niet echt doorstaan... Een wisselvallige cd, een tegenvallende productie, met een hoop matige tracks. Zelfs de openingstrack, hier het vaakst als favoriet aangevinkt (en ooit ook door mezelf), is maar zeer statisch, luister naar het inspiratieloze basschema en je begrijpt wat ik bedoel. Het is een beter geschreven nummer, maar zwak uitgewerkt... had veel meer kunnen en moeten swingen. "The Mystical Potato Head Groove Thing" swingt nog steeds wél, en is anno 2012 nog steeds een fijn nummer. Het behouden "I believe" en de gitaarbanjo op "The Feeling" doen het ook nog steeds goed hier, ook een enkele opzweper zoals "One Big Rush" kan ik nog van voor naar achter uitzitten. Voor de rest kent het album vooral veel skipmomenten.
Benieuwd hoe lang sommige latere albums van Joe Satriani in de toekomst overeind zullen blijven, daar heb ik wel iets meer verwachtingen van, vooral doelend op de periode 1995-2004 waarvan ik alle albums nog steeds regelmatig beluister. Flying in a Blue Dream valt hier nu dus door de mand, een beetje buiten de boot wat in mindere mate ook geldt voor The Extremist... ooit toch twee puike albums, of ben ik als luisteraar gewoon kritischer geworden.... 2,5*

Jon & The Nightriders - Surf Beat '80 (1980)

3,5
Begin jaren '60 ontstond er surf in California, in de 90's was er die nieuwe wereldwijde opleving; ook in ons eigen land - denk aan The Treble Spankers en The Apemen. Surften Jon & The Nightriders (onder aanvoering van John Blair) anno 1980 dan nog mee op die eerste golf, of zaten zij met hun plankjes al op de tweede golf? De prachtige hoes geeft het antwoord niet. Misschien hebben ze wel een belangrijk aandeel gehad in het in leven houden van surfmuziek tussen beide golven in. Geïnspireerd door Dick Dale en ook The Ventures leverden ze in ieder geval een degelijk debuutalbum op (er zouden nog vijf studioalbums volgen) met daarbij ook enkele covers zoals Kami Kaze en Mr. Moto. Een prima uitgebalanceerd album, dat echter ook nergens de bocht uit vliegt. Voor echte surfmania moet je dan ook in de 90's zijn.

Jon Hopkins - Opalescent (2000)

3,5
Uitstekend ambient album. Hoewel een tikkeltje dromerig en ingetogen, zeker niet slaapverwekkend. Down-tempo beats houden je wel wakker, de elektronische betovering houdt je scherp, en er is genoeg diversiteit en intensiteit, zodat het geen moment zal vervelen. Zo'n feel-good nummer als Fading Glow is werkelijk fenomenaal en niet kapot te krijgen. Liefhebbers van Helios zullen dit album zeker appreciëren.