menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Kashmir - E.A.R (2013)

4,0
Album met een sprankelend geluid van een inmiddels gerespecteerde band die sinds de eeuwwisseling een beetje in het straatje van Radiohead meegaat en steeds fijne albums aflevert. Ook dit album heeft zo zijn raakvlakken met de moderne Radiohead. Opener Blood Beech, een experimentele lucide electro-intro, doet me snel die link leggen. Maar gelukkig pakt Kashmir daarna uit in hun eigen stijl die dit keer sprankelender en verfrissender dan ooit is. Piece of the Sun en Peace of the Heart zijn prachtig opgebouwde en afgewerkte songs geworden, met uitgesponnen instrumentale stukken aan het einde, daar houd ik altijd wel van. Seraphina, waar bas en gitaar in stereo samen een stevige melodie neerzetten is een uitstekende en aanstekende single met een een fijn onorthodox videoclipje. Broeierige, zweverige coupletten met een breekbare stem van Kasper afgewisseld door het lekker dik geproduceerde refrein. Milk for the Black Hearted, ietwat ingetogener, is ook lekker. Wel een beetje makkelijk om The Shins (luister naar Sleeping Lessons) te kopiëren. Trench, een soort van lang abstract intermezzo, gaat een beetje richting ambient / krautrock, geslaagd en passend experiment wat mij betreft.

Daarna verslapt mijn aandacht opeens even. Purple Heart, met een minimalistisch 80's disco-beat en dito sfeer is een experiment dat voor mij redelijk middelmaat uitpakt. Pedestals, met een soort van 'drone' als aanloop, gaat pas na vierenhalve minuut los. En hoe! Kashmir zoals ik ze graag hoor: sputterende drums, vette baslijntjes (à la Interpol), ruimtelijke gitaren, zenuwachtig orgeltje, heldere zang (niet te zeurderig), hier en daar wat pianoklanken. Maar daarna is de inspiratie ook zomaar weer opeens weg. This Love, This Love is het dieptepunt van het album en soms verdient 'ie een skip. Het refrein - dat sterk leunt op dat van hun eerdere single The Cynic (2005) - is gewoon zo lelijk ingezongen. Het einde bijna naderend is E.A.R. (wat het ook moge betekenen) ook semi vervelend, experimenteel maar te weinig body, niet zo aan mij besteed, de bom aan het einde is verlossend. De akoestische afsluiter waar opeens nog iets belangrijks gezegd moet worden is wat misplaatst in de context van het album, tenzij ik iets over het hoofd hoor. Track 2, 3, 4, 5, 6 en 8 brengen het tot een krappe 4,0*.

Khamla Thanyaporn - Rhythm of Lanna (2005)

Alternatieve titel: The Best Master Piece of Northern Thai Instrumental Music

4,0
Lanna is een voormalig koninkrijk in het noorden van Thailand. Er zijn een aantal verzamelaars te vinden waarop oorspronkelijke, 'naakte' muziekopnames uit deze regio te horen zijn. Dat zijn (voor mij althans) vaak moeilijk toegankelijke albums die nogal samengeraapt klinken. Dit is niet zo'n moeilijk album. Rhythm of Lanna is een toegankelijk studioalbum. Songstructuren die doen denken aan het Westen en een productie die ongekend goed is voor Zuidoost-Aziatische begrippen. Dit geheel instrumentale album klinkt (tropisch) warm, subtiel, opgetogen, sprankelend, zoet, organisch en naturel. De mooiste landschappen openbaren zich in het brein van de luisteraar. Het drum ensemble geeft op subtiele wijze ritme en bas aan het album. Alle nummers kennen een solide begeleidend akoestische gitaar. Geen mineur-akkoord te bekennen. In "Bucha Drum" hoor je de weldaad van twee akoestische slaggitaren. Over het hele album heen hoor je daar bovenop de verhalen van traditionele fluiten, gitaren en harmonica's, allemaal door niet de minste musici ingespeeld. Melodieën die bij een eerste luisterbeurt wat inwisselbaar klinken. Maar voor mij zit er kennelijk toch genoeg variatie in het geheel om het steeds weer eens op te zetten. Bij tracks zoals "Pin Pia", "Pin Pia Song", "Bucha Drum" druipt de oprechtheid er vanaf, weergaloos mooi.

Kiln - Ampday (2000)

4,5
Dit album combineert verschillende muziekstijlen (met name binnen het rockgenre) tot een nieuwe cross-over formule die ik nog niet kende. We kennen Kiln vooral als een formatie die electronische ambient rockscapes produceert, zo niet abstracte kleurvolle drones zoals op het laatste album.
Op dit album zijn echter ook sterke post-rock invloeden aanwezig (in "Swung Rusted Open" bijvoorbeeld), terwijl de mooiste tracks ("Blackberry Soldiers", "Rayed") verrassend genoeg geënt zijn op een rauw jaren '60 psychedelic rock geluid. Of wat te denken van "Printemps", een dream-pop instrumental met de voor Kiln zo kenmerkende roodgloeiende electrische piano klanken.

Geen absolute klassieker of hoogdraver, maar een kort feel-good plaatje met veel afwisseling en kleur en wederom lekker vol geproduceerd. De moeite waard voor de instrumentale optimist!

Kiln - Dusker (2007)

3,5
Kiln, drie samenwerkende mannen die eind jaren '90 de prachtigste dingen maakten, getuige de eerdere releases Holo, Ampday en de verzamelaar Thermals. Op dit laatste album is ook weer gedetailleerde gevarieerde ambient in unieke Kiln-stijl terug te horen. Uit dit interview blijkt dat de mannen ten tijde van dit Dusker vooral hun eigen leven leiden en voornamelijk samenwerken op afstand via het internet. Verdwijnt daarmee de synergie een beetje? Ik vind van wel, er is een evolutie hoorbaar, maar eentje richting wat meer klinische elektronica - terwijl juist dat 'organische' ietwat rauwe karakter en rock-invloeden van weleer zo lekker wegluisterden. Dusker valt hier dus wat minder in de smaak, hoewel Airplaneshadows en Flycatcher wel op een best-of-Kiln komen die ik ooit nog ga samenstellen. Kiln is altijd klein en anoniem gebleven (met name doordat ze geen publiciteit zochten en sporadisch optraden), maar desalniettemin maken ze grootse dingen. Had het album Airplaneshadows genoemd en een andere hoes gegeven, dan had het misschien wat meer tot de verbeelding gesproken die spreekt uit de muziek zelf.

Kiln - Holo (1998)

4,5
Een dromerig instrumentaal ambient/rock album met een fenomenale klankkast. Met de overtuigende opener "Sienna" en het loungy "Kekker" heeft het album twee schitterende rock instrumentals aan boord die erg subtiel worden opgebouwd. De eerste is afgelopen jaar al 63 keer door mijn last.fm geregistreerd, en als je dit nummer luistert begrijp je wellicht waarom. De beide sunsculputures zijn krachtige drones die hun naam wel eer aan doen. Overige nummers zijn ook pareltjes, die niet volledig aan de drone- of rockcategorie toe te kennen zijn, maar ergens tussen (industrial) ambient, new age en dream pop thuishoren. Hiervan vind ik het broeierige "Dodecatheon" de fijnste.
Een afwisselend en kraakhelder geproduceerd album met veel kwaliteit en schoon in zich, een raadsel waarom dit album en deze band zo onbekend en achterwege is gebleven.

Kiln - Meadow:watt (2013)

2,5
Na zes jaar stilte komt Kiln weer eens op de proppen met een nieuw album. Zo goed als in hun beginperiode vind ik ze al een tijd niet meer. Ik blijf altijd teruggrijpen op hun twee eerste albums Holo en Ampday. Toch altijd weer benieuwd hoe nieuw materiaal klinkt. Bij deze plaat is er qua geluid niet zoveel veranderd t.o.v. Dusker. De rauwe randjes (zoals van het gitaarwerk op Ampday) waren er al langer vanaf, in plaats daarvan een compilatie met een overvloed aan geraffineerde samples met een vol geluid, veelal in een soort van staccato IDM-flow verpakt. De sound is onmiskenbaar Kiln, maar naar mijn smaak kabbelt het allemaal wat te veel voort, mis ik de spanning en betovering van weleer en is het wat te netjes geproduceerd. Ze kunnen veel beter...