menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Laika & The Cosmonauts - Absurdistan (1997)

3,5
Laika & the Cosmonauts maken hier wat mij betreft stappen voorwaarts ten opzichte van de vorige albums. Ten eerste treden ze iets uit de gangbare surf-song structuren en springen ze in het diepe van de diversiteit, ten tweede klinken ze over het algemeen iets ruiger, ten derde horen we geen afgezaagde covers, en ten vierde is het geluid voller; de productie beter.

1. Disconnected - swingt, rockt, is spannend en opzwepend, geweldig samenspel, van de eerste tot laatste seconde interessant, ultieme chemie! Meteen de beste song van het album, 5,0*
2. Turquoise - typische drums uit de jaren '60 beatperiode en gitaarsound van The Shadows, toch origineel genoeg, 3,5*
3. Look! No Head! - lekker vuig nummer dat balanceert tussen surf en hardrock, zo horen we ze graag, 4.0*
4. The Hypno-Wheel - voor de afwisseling wat trager, een beetje anoniem 3,0*
5. Boris the Conductor - standaard kort en up-tempo surf-rock, 3,0*
6. Lands End - met een ritme en melodie die refereren naar The Tornado's, 3,0*
7. Circumstantial Evidence - leuke track waar surf-gitaren zich bewegen tegen een jaren '70 soul-achtergrond. 3,5*
8. The Freefaller - coupletten met orgel in rock 'n roll stijl versus Hawaii-blauwe refreinen. 3,5*
9. Syncophant - kan er weinig mee, vervelend deuntje. 2,0*
10. Silenzio - een trage opvuller die meteen ook vijf minuten duurt, skipmomentje 2,5*
11. Hi & Lo - rock die doet denken aan the Manic Street Preachers uit dezelfde periode. Maar dan de zang van James Dean Bradfield vervangen door de gitaar van Mikko Lankinen. Lekker! 4,0*
12. Nanaki - Eigenaardige track die me nieuwsgierig maakt naar wie of wat Nanaki is. Stiekem een favorietje. 4,5*
13. Rough Ground - rare track die me dan weer amper kan bekoren en misschien nog moet groeien 2,5*

Stappen voorwaarts dus, maar helaas ook een wisselvallig album met net wat te veel vullertjes en dingen die niet aanspreken, waardoor het moeilijk wordt het album in zijn geheel uit te zitten. Kies je favoriete tracks er tussen uit en je komt toch nog tot een 3,5*

Laika & The Cosmonauts - Local Warming (2004)

4,0
Dit laatste reguliere album van Laika & the Cosmonauts, die in 2008 na ruim twintig jaar stopten, is een volwassen en evenwichtig album. De instrumentale rock van deze band is beïnvloed door o.a. the Shadows and the Ventures, maar die twee behoren toch duidelijk tot de vorige generatie - want Laika klinkt behoorlijk van deze tijd. En de muziek biedt veel meer dan die twee genoemde bands. Laika swingt soms, groovet soms, rockt zeer regelmatig, raakt de gevoelige snaar soms, en Laika gaat soms een beetje op de psychedelische tour. De instrumentale rockstijl wordt in Finland "Rautalanka" genoemd. Een beetje verder naar het Westen heet het surf, maar dit is meer gebaseerd op Slavische volksdeuntjes dus heeft het recht op een eigen naam. Die typische deuntjes, de mix van stijlen, de veelzijdige instrumentatie, de diversiteit in songs, het mysterieuze karakter, de gebalanceerde productie, de afwerking, en dat het maar niet snel wil vervelen maakt het tot een 4,0* album dat bij de liefhebber van instrumentale rock wel iets meer onder de aandacht mag komen... Geen misser of vuller te vinden hier.

Laura - Twelve Hundred Times (2011)

Omdat ik hun debuut Mapping Your Dreams een prachtige plaat vind, deze maar eens opgezocht, wat nog niet zo gemakkelijk was. Beetje een vervelend album geworden. Qua productie zit het prima in elkaar, en opener Visitor heeft zijn lekkere momenten. Maar deze plaat toch halverwege afgezet. Waarom? Het gaat allemaal teveel van links naar rechts in plaats van de diepte in. Een beetje onbestemde dertien in een dozijn post-rock. Ondanks de noise waar je niet aan ontkomt, mis ik toch scherpe randjes, en mis ik spanningsopbouw en unieke elementen. Doet verder af en toe een beetje denken aan de atmosferische donkere rock van hun landgenoten The Church, vooral wanneer er zang bij komt. Het leunt bij vlagen zelfs sterk op Radiohead. Misschien wel een groeiplaat, maar om hem vaker te luisteren vind ik dat wat ik bij de eerste luisterbeurt hoor, te weinig boeiend. Ik onthoud me van een stem.

Limousine - Siam Roads (2014)

3,5
Verrassende symbiose die deze Franse instrumentale jazz/dub band weet op te wekken doordat ze tijdens een verblijf in Isan - het noordoosten van Thailand - besloten een nieuw album te maken, rijk aan invloeden en instrumenten uit de traditionele Isan folkmuziek. De melodieën van de 'phin' (een drie-snarige luit) komen terug in Ubon Train Station, ook de khaen (mondorgel) komt op eigenzinnige wijze terug in veel nummers. Het bekende Thaise nummer Luk Thung is een zonnige saxofoon-cover geworden. Lam Phutai is een bijzondere mix met Laotiaanse zang, Thong Sai Thabthanon een instrumentale bluessong. Een van de sterkste tracks is Yodh Song, dat een soort van dreigende post-rock uitademt maar tegelijkertijd vrolijke Thaise field-recordings laat doorschemeren. Hoewel het album gevarieerd is, is het over de hele breedte genomen misschien toch iets te statisch om het echt jazz te kunnen noemen. Creatief weliswaar, maar iets meer Thaise spontaniteit in plaats van Franse bureaucratie had het misschien naar een nog hoger plan getild.

Low - I Could Live in Hope (1994)

4,5
Na een broodnodige intensieve kennismaking met het Amerikaanse Low (van nul tot zeven albums in een paar weken), springt dit album er vooralsnog bovenuit. Alle nummers zijn goed, niets gaat vervelen: opvolgende albums zijn niet zo consistent.

Dit debuutalbum vind ik gek genoeg vrij Brits klinken. Zo heeft het (in mijn oren) een sterke bloedband met Pygmalion (Slowdive). Beide albums hebben behalve intieme en ietwat sombere trage dreampop, ook een kenmerkende samenzang van man en vrouw gemeen, begeleid door minimale maar groots uitpakkende atmosferische elektrische gitaren en slowcore ritmes. Een treffende vergelijking toch?

Zo'n nummer als Rope brengt me dan weer helemaal in een A Storm in Heaven (The Verve) mood. Dwalen in uitgesponnen heldere elekrische gitaren, waar een geheimzinnige maar beheerste spanning vanuit gaat. Opvallend is dat je af en toe naar zware nummers luistert, zonder dat er ook maar een vleugje distortion in de gitaren aan te pas komt. Misschien is dat dankzij de strakke donkere ritmesecties, die me veel doen denken aan Slint en Mogwai.

Prachtig album. Low meteen al volwassen. Oordeel: sowieso 4*.