menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

R.E.M. - Accelerate (2008)

2,5
geplaatst:
Voor de zoveelste keer in mijn leven beleef ik weer een R.E.M.-periode, en herinner ik me weer hoe fan ik was en ben. Nu ik zelf redelijk volwassen ben besef ik me pas hoe volwassen deze band vanaf het begin is geweest. Wars van roem, drugs, megalomanie, egotripperij, gewoon met beide benen op de grond. In de aanloop van deze release gaven ze aan Daily Mail een interview, ze hebben vanaf het begin als band enkele regels opgesteld wat klaarblijkelijk goed heeft uitgewerkt.

Voor de eerste keer in mijn leven een klein beetje in de ban van Accelerate, omdat het hun reguliere album is geweest dat ik het minst heb beluisterd. Vorige keren was het niet altijd gelukt de slechts 34 minuten uit te zitten. Zo monochroom als de cover is, zo klonk ook altijd de muziek en dat is nu nog steeds wel zo. Je hoort wel een band die lekker in zijn vel zit, zichzelf heeft teruggevonden. Ten tijde van Up mochten nummers juist niet te veel als R.E.M. klinken, maar die restrictie is hier duidelijk losgelaten. In songwriting en productie blinkt het album niet uit, en het grootste manco is wel het gemis van Bill Berry. Op Reveal en Around the Sun kon ik gek genoeg prima zonder zijn drumwerk, dat hadden de heren goed opgelost met drumcomputers e.d.. Elf jaar nadat Bill vertrokken is durft R.E.M. het aan terug te keren naar weer eens een uptempo gitaarrock album. Maar die drumpartijen zijn toch erg vlakjes, middelmatig, benedenmaats? Hoe had het geklonken als Berry had gedrumd? Wat zou Berry in gedachten hebben gehad toen hij dit album hoorde?

Een band die ik bewonder, die hier weer lekker in zijn vel zit en gewoon lekker muziek maakt, maar tamelijk ongeïnspireerd uit de hoek komt en nergens ook maar één magisch hoogtepunt bereikt. Alleen een sterretje bij het openingsnummer. Een beetje vergane glorie. Als ik erna dan bijv. wat Reckoning nummers beluister, wat een glorie.

R.E.M. - Reveal (2001)

4,0
geplaatst:
inmiddels 20 jaar geleden dat Reveal zich openbaarde. Nooit eerder zo bij stilgestaan hoe zomers dit album eigenlijk is. Nog steeds een fijn album, doorstaat de tand des tijds uitstekend. Iets minder moeilijk en grillig dan zijn voorganger Up. De drumcomputers die Bill Berry vervangen liggen iets beter in het gehoord dan op Up. Het gehavende R.E.M. van 1998 ten tijde van Up was toch in staat uitstekende songs te schrijven. Het songmateriaal is hier op Reveal, in de breedte genomen, iets minder.

The Lifting is ook twintig jaar later nog altijd mijn favoriet. die mysterieuze sfeer, die mooie opbouw, majestueus! Maar het hele album luistert prettig weg. Eigenlijk heb ik het meeste moeite met Imitation of Life, dat vind ik een tamelijk vervelend nummer geworden. Bijna een derde van de stemmers hier heeft dat nummer aangevinkt, het zal dus liggen aan mijn afwijkende R.E.M.-beleving.... dan vind ik bijv. Beat a Drum (bijna niet aangevinkt) fijner. Imitation of Life klinkt te veel als R.E.M., dus had er eigenlijk niet op gemogen!

Reyn - The Blithe, the Blend & The Bizarre (2007)

3,5
Een verzameling vrolijke Commodore64-tunes, geëvolueerd van driesporige C64-chiptuneliedjes tot verder uitgewerkte eigentijdse instrumentale (soft) rocknummers. Die taak is wel toevertrouwd aan multi-instrumentalist Reyn Ouwehand, die samen met Jeroen Tel behoord tot de inmiddels legendarische songwriters voor Commodore 64 computerspelletjes, de Nederlandse inbreng in die scene dan althans. Reyn was al op zijn vijftiende bij deze (uit de hand gelopen?) hobby betrokken. Tegenwoordig is hij behalve multi-instrumentalist (check zijn loop-station opnames op youtube), ook droomstudio-eigenaar en producer. (zie ook http://www.reyn.net/).

Dit album dan... iedereen die een Commodore 64 heeft gehad zal er titels tussen herkennen. Voor mij zijn dat Zeppelin, Ghosts 'N Goblins, Boulder Dash (favoriet), Skier en Garfield. En dat zijn allemaal prachtige bewerkingen geworden. De in de jaren '80 al zo fijn bedachte chiptune melodieën zijn heerlijk omgevormd tot gedreven rocknummers gekenmerkt door warme pianoklanken, aangevuld met uiteenlopende instrumenten (van klokkenspel tot hammond-orgels en harmoniums), soms een tikkeltje jazzy, soms een tikkeltje proggy, en alles in een heerlijke feel-good sfeer gebracht.

Ride - Going Blank Again (1992)

4,0
Met de ijzersterke nummers Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4 tapt Ride hierzo uit hetzelfde vaatje als op zijn essentiële voorganger Nowhere. Toch mag dit Going Blank Again daar niet aan tippen. De - in eerste instantie ontoegankelijke - muur van drums en gitaren van het vorige album hebben een wat toegankelijker geluid gekregen in de drie genoemde nummers. Nog steeds krachtig, je omver blazend, creatief. Maar de niet genoemde nummers zijn helaas wat minder omvattend, wat meer dertien uit een dozijn gitaarliedjes. De angel is er uit, de noise is weg, een verpletterende ritmische begeleiding ontbreekt, de diepgang is zomaar spoorloos, de verbeelding gestorven. Een aandoening die bij de albums hierna pijnlijk genoeg chronisch zou blijken. Als de mannen van Ride destijds geweten zouden hebben dat ze met Nowhere en in mindere mate deze Going Blank Again geschiedenis zouden schrijven als pionier in het interessante shoegaze-genre, zouden ze dan niet wat meer bij hun rumoerige oerkracht gebleven zijn? Waarom is deze band niet doorgegaan met het maken van betoverende noise? Voor degenen voor wie Nowhere te rauw op de maag is, luister eerst eens naar Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4.