menu

Hier kun je zien welke berichten BrotherJohn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

3,5
Met Moscow Underground opent het album echt ijzersterk. Het swingt en het golft, hun oude synthesizerklanken terug, vrije energie, het nummer beweegt zichzelf en heeft een lange instrumentale outro, en bovenal een aangename wat mysterieuze sfeer en superieure productie. De combinatie van deze kwaliteiten worden helaas niet vastgehouden in de daarop volgende nummers. We glijden met Rockets naar beneden in de categorie van wat kleurloze gewonere pop, met een dieptepunt bij Light Travels. De flair en magie van de openingstrack keert in Blood Type O en This Is It weer wat terug. Knap dat je na een geflopt cover-album een regulier album nog eens met een cover durft op te vullen... Uiteindelijk vind ik Black&White van een consistenter en hoger niveau, Graffiti Soul wat wisselvalliger.

Slowdive - Slowdive (2017)

5,0
In 2004 had ik 's nachts eens een heldere droom die zich afspeelde in een weids surrealistisch landschap. Er was niets of niemand, totdat ik mezelf in derde persoon tegenkwam. Die andere versie van mezelf was gekleed in een t-shirt met daarop de tekst: Slowdive. Ik volgde de jongen en vroeg wie of wat Slowdive was, maar die ander wou alleen gelaten worden, de situatie was ongrijpbaar. De volgende ochtend heb ik Slowdive gegoogeld en kwam ik er achter dat het een Britse band was geweest. Al snel raakte ik verknocht en verslaafd aan het album Souvlaki. Daarna aan Pygmalion, het album dat de sfeer van de droom nog wat beter opriep. De muziek van Slowdive is voor mij erg wezenlijk / spiritueel, het raakt erg dicht aan mezelf.

En pas nu mijn eerste bericht bij dit album. In 2014 verschenen uit het niets opeens die video's op YouTube waar ze live op het Pitchfork Music Festival stonden. (Neil Halstead met een The Stooges t-shirt, wat wil dat dan zeggen?). Wat een gigantische comeback! Ik werd omvergeblazen, en nog steeds als ik die video's zie, onovertroffen. Meer had ik niet nodig, er was dan ook niet direct een behoefte om dit album vanaf de verschijningsdatum te moeten overconsumeren. De afgelopen jaren langzaam laten groeien en binnenkomen. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe zichzelf opnieuw hebben uitgevonden en overtroffen en zo'n constant spannend niveau weten te halen.

Spirit of Talk Talk (2012)

4,0
Post-rock, jazz, avant-garde, new-wave, pop... Talk Talk was een veelzijdige band, en deze dubbelaar bevestigt hoe veelzijdig het Talk Talk repertoire is. Maar ook welke (moeilijk te beschrijven) verwantschap er is tussen de verschillende nummers, hoe divers ze ook geschreven en uitgevoerd zijn.

Spirit of Talk Talk is een bijzonder geslaagd experiment en coherent geheel, waar de 'spirit' van een van de meest invloedrijke bands van de jaren '80 nog eens een keer vol tot bloei komt. Ik weet niet hoe dit project tot stand is gekomen, maar de opdrachtgever lijkt duidelijk één voorwaarde mee te hebben gegeven aan alle hier eerbetoon biedende artiesten, iets van: hou de nummers herkenbaar en houd vooral die typische Talk Talk spirit erin. Die voorwaarde heeft absoluut niet ingeboet aan creativiteit en kwaliteit.

Natuurlijk staan er op deze uitgebreide compilatie favorieten en skipmomentjes. Favorieten hier zijn de bijdragen van Do Make Say Think, The Lovetones, Zelienople, The Last Dinosaur, S. Carey, The TenFiveSixty, Matthias Vigt Trio, Alaska/Halloween en The Acorn.

Stephanie Struijk - Fijn Zo (2021)

4,0
De vorige plaat (geschreven met Daniël Lohues tijdens een roadtrip door Amerika) was alweer vijf jaar geleden. Toen ik mijn gesigneerde versie laatst weer eens opzette merkte ik dat er opeens een diepe lange mysterieuze kras op kantje A van het vinyl zat. Ik had juist zo'n mooie band met die plaat opgebouwd en nu was het opeens uit met die plaat, zeg maar gerust het gevoel van een licht gebroken hart. Gelukkig zingt Stephanie op deze nieuwe plaat ook over hartzeer en komen we er samen wel weer uit. Uitgezonderd trouwens het liedje 'Fijn zo', dat juist gaat over een gemoedstoestand waarin alles goed is zoals het is, zulke opgeruimde liedjes zouden er wel wat meer gemaakt mogen worden.

Het vorige album was meer country/folk georiënteerd. De laatste song op dit album ('Later Wel', op zich een prima song) had precies op die vorige plaat gepast. Het is op dit nieuwe album dan ook een vreemde eend in de bijt. Na twaalf geraffineerde fijngevoelige popliedjes had het album afgelopen moeten zijn. Wellicht had 'Later Wel' later wel op een andere plaat gepast?

Fijn zo, Alsof Je Hier Nog Bent en Onderweg aangevinkt als mooiste liedjes.

Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

3,0
Steven Wilson staat in mijn top 10 artiesten, dat komt mede door zijn aandeel in PT waar ik erg veel naar geluisterd heb. In zijn solocarrière vind ik Hand Cannot Erase het hoogtepunt, waar eigenlijk van alles samenkomt. Het concert in De Oosterpoort waar Hand Cannot Erase integraal werd gespeeld was verbluffend goed, toen niet vermoedend dat het daarna minder zou worden. Ik heb erg moeten wennen aan opvolger To the Bone, maar die is me uiteindelijk toch goed gaan bevallen ondanks dat het een wisselvallige plaat met enkele uitschieters blijft. The Future Bites (met nog lelijkere hoes dan TtB) nu een stuk of 7 keer geluisterd, normaal gesproken genoeg om verliefd te worden, voorkeuren voor nummers te hebben, met dubbele aandacht stukken te herbeluisteren, emotioneel geraakt te worden. Eigenlijk niets van dat alles. De eerste minuten van het album klinken wel veelbelovend. Maar ik mis vervolgens de climaxen en anticlimaxen, de progressieve kantjes, goede drums, het melancholische gevoel, wat complexiteit hier en daar en mijn onderbewustzijn wordt gewoon niet zo getriggerd als bij vorige albums. En dat terwijl Wilson op een meer commerciële pop-elektronische toer best goed voor me had kunnen uitpakken, Perfect Life en Happy Returns bijv. vind ik erg mooi. Vind dit als geheel wat kleurloos en vlakjes. Mijn stem is hier al vaak gewisseld in het bereik van 2,5*, 3,0* en 3,5*, denk dat ik er voorlopig even niet meer aan kom en hem op 3,0* laat staan. Als ik dan HCE of The Raven... hoor, dan mag TFB eigenlijk nog niet eens in de schaduw staan.