menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van musician. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018

Heart - Dog & Butterfly (1978) 4,0

26 april 2017, 09:51 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

John Lennon - Imagine (1971) 3,5

26 april 2017, 09:50 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Doobie Brothers - One Step Closer (1980) 3,0

24 april 2017, 22:40 uur

Gun de Doobies het beste, maar kan weinig chocola maken van dit album. Mijn favoriet van One step closer is en blijft Real love.

Maar de overstap van interessante westcoast met Tom Johnston naar een soort van Steely Dan Light met zang van Michael McDonald doet zich nog steeds ongenadig voelen. En ondanks dat ik McDonald van harte een mooi solo album toedicht, volgespeeld door oude Doobie leden en zowaar met de aanwezigheid van Chris Thompson op No stoppin' us now, is het allemaal bepaald geen Long Train Runnin'.

Natuurlijk, Johnston was niet in staat tot spelen. En McDonald een zeer vaardig vervanger en kundig zanger met een sympathiek geluid. Geliefd door velen en enorme verkoophits voor de Doobies, met name in de VS.
En het alternatief voor de zieke Johnston zou zijn geweest stoppen. Dat is natuurlijk ook geen optie als je wilt spelen. Hoewel dat tijdelijk best zou hebben gekund, voor de man aan wie ze alles hadden te danken.

Maar het wordt na de omzetting in creativiteit en composities er allemaal niet beter op en One Step Closer is daarin voor mij geen uitzondering.

» details   » naar bericht  » reageer  

Deep Purple - Purpendicular (1996) 4,5

24 april 2017, 20:18 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Christopher Cross - Christopher Cross (1979) 2,5

23 april 2017, 08:33 uur

Ik moet Christopher Cross nageven, dat hij hier toch een vrij nieuwe sound neerzet, vrij eighties al, en als zodanig een interessant debuut.

Maar daarmee ook nog niet gelijk goed. Het was een periode, dat er vraag ontstond naar dergelijke muziek (zo moesten de Styx fans behoorlijk slikken bij het verschijnen van Babe). Maar het valt niet te ontkennen dat het in grote hoeveelheden werd verkocht.

Nu rockt Babe nog stevig in vergelijking met Christopher Cross, die, met een drietal uitzonderingen op dit album, vermoedelijk ook de geschiedenisboekjes in zal gaan als mr. sandman onder de rockartiesten.
En dan vind ik het debuut nog beter dan Another Page, zijn opvolger uit 1983 waar hele groepen mensen, moet gezegd, lyrisch over waren.

Ik heb trachten te achterhalen waar dat gevoel nu door zou komen. Maar ik kan er niets van maken, behalve dan dat het een hele tijdelijke opleving van het genre was, nieuw in geluid (waarover geen kritiek) maar waar binnen een paar jaar ook weer afscheid van is genomen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fame (1980) 1,5

22 april 2017, 12:23 uur

Je moet uiteraard eerst een album hebben beluisterd voor dat het is beoordeeld. En dat heeft even geduurd.
Weliswaar kon je van deze soundtrack al wat weten maar de film heb ik niet bekeken en de zoetsappige serie die er op was gebaseerd (liep van 1982 tot 1987) kwam vroeger tijdens ouderwets zappen wel eens voorbij maar werd meestal snel uitgezet.

En met reden. Ik zal mij hier beperken tot het muzikale deel.

Het heeft alles bij elkaar een veel te slap en liefdesdrama gehalte. De wijze waarop gezongen en gespeeld word, valt te scharen onder pop/musical en doet je het spreekwoordelijke glazuur van je tanden springen. Zelfs verantwoorde 2017 shows als The Voice Kids levert kinderen met meer pit op, al zijn ze nog zo kansloos.

Als de nummers op deze cd nog énige bite krijgen, zoals de titelsong en het door ene Linda Clifford gezongen Red Light, is het nog te doen.
Maar per saldo zou ik toch adviseren er van weg te blijven. Dromen zijn bedrog en het is zonde van de tijd.

» details   » naar bericht  » reageer  

R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996) 4,5

16 april 2017, 21:03 uur

stem geplaatst

» details  

Deep Purple - Infinite (2017) 5,0

11 april 2017, 20:14 uur

Ik geef het gewoon 5*****, net als Now What?! van een paar jaar geleden.

Met de aantekening, dat ik er wel voor wil opteren deze Mark zoveel van Deep Purple bovenaan mijn favoriete DP bezetting te zetten.

Volledig op elkaar ingespeeld, lol in het spel en goede composities. Bovendien geen momenten dat er wordt versaagd; het ultieme bewijs dat er ook boven de 70 gewoon kan worden doorgerocked. Het schrijverstalent etaleert zich nog net als in de begin jaren '70, als ik eerlijk ben denk ik wel zeker te weten dat Infinite in 1973 beter zou zijn ontvangen dan Who do we think we are.

Waar anderen op leeftijd nog wel eens willen gaan fluisteren, kraaien of hees de microfoon in blazen, is Ian Gillan opmerkelijk goed bij stem en nog net zo herkenbaar als 45 jaar geleden. Zijn stem heeft niets te lijden gehad van al die jaren zang voor een hardrockband. Geen spoortje ouderdom lijken er bij Ian Paice, Roger Glover achtergebleven, als je alleen de cd afluistert. De angst voor Huize Avondrood luidruchtig van hen afgespeeld.

De mannen zijn niet bang om zich opnieuw "In Rock" te laten graveren op de binnenhoes achter de cd. Een staaltje bravoure richting het verleden, waar menig artiest van hun generatie zich niet aan zou durven branden. Maar het mag voor een band met zo'n nieuw album als dit, die zich nergens voor hoeft te schamen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Steve Hackett - The Night Siren (2017) 4,5

11 april 2017, 08:09 uur

Kan mij niet anders dan daar bij aansluiten.
Misschien wat aan de lange kant.

Maar geen mindere momenten, het is een bonte verzameling aan Hackett-stijlen.Voor mij de enige man die nog op juiste wijze op de nalatenschap van het gedachtegoed en de muziek van de oude Genesis beheert (en beheerst).

Ditmaal geen herbewerkingen van oude Genesis songs maar weer een eigen album. Opnieuw gemaakt met een tomeloze inzet en creativiteit. In deze eeuw, en toch eigenlijk ook in zijn nadagen, nog nauwelijks op mindere muziek te betrappen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Heart - Beautiful Broken (2016) 4,5

10 april 2017, 21:23 uur

stem geplaatst

» details  

Deep Purple - Rapture of the Deep (2005) 4,5

7 april 2017, 07:19 uur

stem geplaatst

» details  

Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987) 4,0

5 april 2017, 07:52 uur

30 jaar heeft het geduurd, voordat Tango in the Night een digitale remaster kreeg.
Het album verscheen (na lang wachten, 5 jaar) ook nagenoeg 30 jaar geleden, echt pal in de periode dat de cd speler voor iedereen haalbaar werd.

Tango in the Night werd in de periode 1985-1987 met de modernste technieken opgenomen, ook helemaal geschikt voor cd. Een digitale remaster werd lange tijd niet nodig geacht.

Voor veel kopers werd Tango in the Night dan ook één van de eerste cd's die werd aangeschaft (het prijsje op mijn exemplaar geeft fl. 40,95).

Het was 10 jaar na Rumours en zal vermoedelijk het laatste studio album blijven waarop het legendarische vijftal samen één album maakten. Bijna nieuw uitgebracht werk (2017) zal een album zijn zonder Stevie Nicks, het vorige, Say you will, was zonder Christine McVie.

Ondanks onmiskenbare kwaliteiten, was Tango in the Night ook niet het album van Nicks. Ze opereert onwennig, traag, ongeïnteresseerd en zal vermoedelijk sterk onder invloed van drugs hebben gestaan.
Haar dus niet zulke memorabele bijdragen beslaan dan ook slechts 2,5 nummer (When I see you again wordt afgemaakt door Lindsey Buckingham) en wat harmonieën.
De kenmerkende emotionele vonken die normaal heen en weer vlogen zijn afwezig.

Waar Buckingham en Christine McVie professioneel en creatief omgaan met de nieuwe kansen die werden geboden, elkaar naadloos aanvullen en muzikaal ondersteunen. De singles van McVie zijn legendarisch geworden en zelfs grote hits: Everywhere, Little Lies en Isn't it Midnight.
Wat dat betreft kan een nieuw album met vertrouwen tegemoet worden gezien.

Voor mij zijn de mooiere klanken van de nieuwe digitale remaster prachtig maar gaat het mij vooral ook om de 2e cd, met demo's, alternates & B-sides, waar een hele keur aan (extra) muziek staat, vroeger alleen als b-kantje van een single te krijgen of helemaal niet.

De openingstrack Down Endless Street van Lindsey is er een mooi voorbeeld van, het kan gewoon worden geschaard onder verloren gegaan en als nieuwe track weer gevonden.
Geldt ook voor Ricky dat als b-kant van Little Lies fungeerde en daarna uit het beeld verdween.

Ook de demo's, zoals een vroege tape van de titelsong, zijn buitengewoon interessant en alleraardigst. Al met al is dus de toevoeging van 2 cd versie van Tango in the Night nu al een rechtvaardiging van de aanschaf van de expanded version van het album.

Voor de diehards is er natuurlijk nog de uitbreiding met de vele 12" versies en de vinyle exemplaren.
En dan kunnen we later dit jaar horen hoe ver het duo Buckingham en McVie inmiddels is gevorderd.....

» details   » naar bericht  » reageer