menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van musician. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018

Satellite Stories - Young Detectives (2017) 4,0

22 juni 2017, 21:53 uur

Leve de EU! Toch keurig dat je een album bestelt in Finland in euro's en dat het er dan ook binnen een paar dagen ligt.

Ik ben natuurlijk iemand van de oude stempel, iemand die iets in zijn handen wil hebben, vinyl, plastic als het maar iets tastbaars is van een geluidsdrager. Ze sturen het blijkbaar graag toe vanuit het moederland omdat alleen via deze wijze de cd is te krijgen. De grote vraag is (en blijft) of platenmaatschappij XYZ sowieso geen brood meer ziet in geluidsdragers als iets vanuit het verleden en dat ze alleen de kant op willen dat er alleen naar de huidige moderne middelen om muziek te luisteren wordt gegrepen.

Of dat de beperking alleen maar de Satellite Stories betreft. Dat zou wel een teken aan de wand zijn. Voor een aanstormende jonge band vind ik deze keuze in ieder geval maar vreemd.

Hoe dan ook, was de bestelling het uiteindelijk waard, is de vraag. Ik volg de band nu al vanaf het eerste album (2012), dit is het vierde album en jawel, de band is z'n wilde haren verloren.

De recente single Waiting for doet nog anders vermoeden. Maar de vermaarde gitaarsolo's zijn verdwenen, dan toch in ieder geval naar de achtergrond verdrongen. Vreemd genoeg klinken ze nog steeds wel als de Satellite Stories, maar wat er wordt gebracht zijn kant en klare songs. Goed gemaakt maar wel met een duidelijke overstap naar meer mainstream-achtige muziek.

Enigszins bedachtzaam, soms zelfs dromerig, maar in ieder geval ver weg van het geluid van de eerste twee albums. Na die eerstelingen vroeg ik mij af, welke volgende stappen de band zou nemen in de ontwikkeling. En, geïntroduceerd op het derde album, deze kant gaat het dus op.

Er valt niet te ontkennen, dat de mannen zich er niet gemakkelijk vanaf maken. Nieuwe geluiden, instrumenten worden niet geschuwd. En als zodanig zijn de composities helemaal niet slecht. Er is zelfs heel goed over nagedacht, te komen tot een smaakvol geheel.

Maar het heilige vuur van de eerste twee albums is verdwenen, de agressie, de testosteron van de opgeschoten jochies. Misschien is dat ook wel logisch, horen de dingen zo te gaan. Net zo goed als dat er ook weer albums komen waarin wordt getracht het oude geluid te doen herleven.

We wachten het af, het blijft in ieder geval boeiend ze te blijven volgen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kiefer Sutherland - Down in a Hole (2016) 4,0

18 juni 2017, 18:19 uur

Was een prima concert, het album uiteraard ook al weer enige weken in huis.
Lijkt me een hele geschikte acteur/muzikant, sympathieke man. Enthousiast op het podium.

Er volgt op korte termijn een tweede cd van Sutherland. Er werd nu heel veel van dit album gespeeld. Hij vermoedde (terecht) dat veel mensen veel van zijn laatste werk nog niet kennen.

Wat op zich jammer, de nummers van dit album werden allemaal enthousiast begroet.
Hoewel onmiskenbaar kwaliteiten, vind ik het album zelf wat onevenwichtig. Een beetje los zand. Maar het enthousiasme en de live vertolking vergoedt veel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rod Stewart - Every Beat of My Heart (1986) 2,0

18 juni 2017, 11:31 uur

Het is redelijk dramatisch wat Rod Stewart hier laat horen.
De jaren '80 zijn een zwarte bladzijde in zijn muzikale geschiedenis.

Met wat kleine uitzonderingen. Ik kan er alles bij elkaar een cd-tje van branden van 45 minuten. Voor dit album is dan alleen Every beat of my heart afgevaardigd.

De kritiek inzake het jaren '80 decennium gaat over ongeïnspireerd, gemakzuchtig, foute keuzes, slechte composities, slechte uitvoeringen, zelfgenoegzaam, misplaatste trendvolging en stuurloosheid.

De eis jaarlijks met een album te komen eist zijn tol. De spoeling wordt steeds dunner.
Omdat elk album wel weer altijd een hit herbergde, en de albums als zodanig daardoor altijd nog goed verkochten, lijkt de teneur nog mee te vallen. Stewart voelde het gemis aan richting dan ook niet direct in zijn portemonnee.

En zijn live acts bleven altijd geweldig.

In de jaren '90 krabbelde hij voor mij weer op. De jaren '00 staan in het kader van de fel bekritiseerde albums rond The Great American Songbook en hebben weinig met Stewarts carrière van de jaren '60 en '70 uit te staan. Hooguit dan misschien zijn roots.

Vanaf de jaren '10 kan alles dan weer probleemloos worden aangeschaft, zelfs zijn Kerstalbum.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rod Stewart - Camouflage (1984) 2,0

18 juni 2017, 11:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Rod Stewart - Body Wishes (1983) 2,5

18 juni 2017, 11:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Rod Stewart - Tonight I'm Yours (1981) 2,5

18 juni 2017, 11:29 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Vangelis - Greatest Hits (1981) 4,0

16 juni 2017, 21:54 uur

(reactie op ander bericht)


Het moet je dan deugd doen, dat in 1991 dezelfde Greatest Hits is uitgegeven, met dezelfde voorkant (alleen Greatest Hits staat nu onder Vangelis) en 13 tracks. En jawel, Beaubourg is weggelaten.

Nog even aanvullend het nummer via youtube beluisterd, maar ik kan mij de controverse over dit nummer voorstellen. Echt gemist op deze verzamelaar wordt het overigens niet. Erg afwijkend is het wel.

Verder uitstekende verzamelaar, waarbij onderling best nogal wat verschillen zitten. Ben zelf het meest gecharmeerd van Pulstar en Spiral.

Verder zal niet iedereen bekend zijn, dat Jon Anderson al eens een nummer met Vangelis zong in 1975 (So long ago, so clear), waar ze pas als duo bekend werden met Short stories (eind 1979).

» details   » naar bericht  » reageer  

10cc - Look Hear? (1980) 3,0

13 juni 2017, 08:33 uur

Er zijn van die albums die jarenlang in je platenkast staan, die aanvankelijk zijn beluisterd, maar daarna nooit meer zijn gedraaid. Daar kun je overigens een hele serie van maken en dan zit je nog jaren op musicmeter.

Eén van die albums is Look Hear van 10cc. Aangeschaft door velen na het grote succes van het hitalbum Bloody tourists waarop namelijk Dreadlock Holiday. Nu vind ik dat album al erg matig. Veel beter wordt het er met Look Hear niet op.

Aardige achtergrondmuziek met bekende muziek en vocalen.

Na het vertrek van Godley & Creme (1976) werd er door het duo Stewart/Gouldman nog 1 goed 10cc album gemaakt, Deceptive Bends (1977).

Ze slaagden er niet in, net als Godley & Creme na de split overigens, een album te maken dat méér is dan de som der delen van de vier artiesten/componisten. De competitie viel weg net als de artistieke samenwerkings verbanden en het creatieve vermogen.

Alles wat daarna verscheen krijgt dus hooguit het predicaat "aardig" maar af en toe komt het niveau daar ook nog onder.
En dat komt allemaal omdat het beluisteren van de eerste vier albums van 10cc juist wel als een lust voor het oor mag worden beschouwd. Het voor de compleetheid moedig aangeschafte vervolg, met uitzondering dan nog van Deceptive Bends, vult feitelijk alleen de platenkast.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lindsey Buckingham & Christine McVie - Lindsey Buckingham / Christine McVie (2017) 3,5

10 juni 2017, 12:17 uur

40 jaar geleden reed ik rond deze tijd naar de platenzaak om Rumours op te halen. Toen, vrij recent na de hitsingle Go your own Way en het binnenkomen in de Top 40 op 4 juni 1977 van Don't Stop.

Op Don't Stop is er natuurlijk de beroemde vocale afwisseling tussen Lindsey en Christine.

5 en 10 jaar later gebeurde iets vergelijkbaars, met de albums Mirage en Tango in the Night. Een ander duet met Lindsey en Christine (Hold me, 19 juni 1982) en de Buckingham single Big Love (25 april 1987).

Het is lang geleden, ik weet het. Je moet ook van behoorlijke leeftijd zijn om je dit nog allemaal te herinneren. Maar het is wat bizar dat je het vooral nog allemaal weet van 1 band in het bijzonder, net zo goed als dat ik in 1987 tegen een vriend zei dat Rumours ook al weer 10 jaar oud was. Ja ja.

Nog afgezien van ze volgen, is het een buitengewone meevaller dat het in ogenschijnlijk goede welzijn is gebeurd, met meer en minder periodes van activiteit en bizarre samenstellingen. De band is gewoon al die tijd aanwezig geweest, eigenlijk al vanaf 1967.

Dan ga ik niet meer vragen om verregaande vernieuwingen, Lindsey Buckingham is altijd redelijk met de tijd meegegaan en heeft daarin de rest van de band goed op sleeptouw genomen. Net zo goed, als dat dit ook nu weer is gebeurd.

De twee eerste luisterbeurten vallen mij alleszins mee, ik moet ook zeggen dat ik beluisteren vanaf cd of LP altijd een voller geluid vind geven dan Youtube en Spotify.
Afgezien van de geluidskwaliteit, vind ik de vocalen van Lindsey (die zichzelf goddank weinig galm heeft gegeven) en Christine bewonderenswaardig goed. McVie is net zo oud als Mick Jagger.

Er zit weinig gitaargeweld in, in de zin van lange solo's zoals we die kennen van het Say you will album nog met Stevie Nicks i.p.v. Christine McVie.
Maar ik vind dat op zich voldoende gecompenseerd met de alleraardigste songs die er op staan. Christine heeft een prima rocker met Too Far Gone, maar het rustige Game of Pretend had dan weer niet gehoeven.
De opener, Sleeping around the corner van Buckingham laat herinneren dat hij ook de man is van de eerste track op Rumours, Second hand news.

Er wordt nagenoeg geen aandacht besteed aan de aanwezigheid van Mick Fleetwood en John McVie. Geen foto's, alleen een droge naamsvermelding en Christine die beiden persoonlijk nog bedankt. De hoes van het album vind ik buitengewoon lelijk, met alle aandacht en fotosessies er om heen, had er toch ongetwijfeld wel iets beters van kunnen worden gemaakt.

Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk altijd om de inhoud. En daar kan de gemiddelde Fleetwood Mac fan geen enkel probleem mee hebben.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lindsey Buckingham - Go Insane (1984) 4,0

9 juni 2017, 08:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Elton John - The Fox (1981) 3,5

8 juni 2017, 22:32 uur

At random begonnen aan het draaien van albums die a) zeer geruime tijd niet meer gedraaid zijn en b) misschien daarom nog niet waren becijferd.

Boeiend daarbij is altijd de vraag waarom het album in geen jaren meer is gehoord waarbij tijdgebrek en teveel andere muziek geen rol mogen spelen.

Elton John is natuurlijk één van de meest verkochte artiesten aller tijden. Aan het begin alleen nog met wat moeite maar al snel (begin jaren '70) gingen de verkoopcijfers helemaal los, zowel in Engeland als de VS en Europa. In tegenstelling tot veel andere artiesten kende John geen writersblock of andere crises, behalve dan een tijdelijke scheiding van Bernie Taupin, zijn mede componist.

Dat betekende dus ook, dat de successen in de jaren '80 gewoon doorgingen. Artistiek werd het wel wat minder maar nog niet om de noodklokken te luiden. Hij had het vermogen, blijkt ook op The Fox, de invloeden van de tijd te verwerken. Dat hield hem bij de les en bij zijn luisteraars/kopers.

Ik had verwacht dat het tegen zou vallen, maar The Fox valt me juist mee. Ik heb nog zo'n hele oude krasloze "Printed in West Germany" cd, zo'n exemplaar waar sommige mensen wild van zijn. Het betekent dat er nog niet geremasterd is en dus alleen nog AAD kwaliteit. Sommigen zweren er bij, omdat er feitelijk alleen maar een 1 op 1 overzetting heeft plaatsgevonden en dus het originele geluid daarmee het dichtst wordt benaderd. De cd met doosje weegt, met al die Duitse degelijkheid, een kilo.

Hoe dan ook, Elton John beweegt zich soepeltjes door een negental nummers, met eigentijdse geluiden die passen bij 1981, zonder te versagen. Zonder zwaarmoedigheid ook en het ademt een niet-veel-aan-de-hand sfeer.

Prima voor de time being, een sterke opener en een uitstekende single met Nobody wins. Maar het is net even teveel minder serieus en ook compositorisch begint John wat achter te lopen bij albums als Goodbye yellow brick road, toen van een jaar of 8 eerder.

En dat betekent heel concreet, dat er eerder naar een van de vele andere albums van Elton John wordt gegrepen dan The Fox, als er toch moet worden gekozen uit de kast met de cd's. En daarom ook al jaren niet meer gedraaid. Maar goed dat er dan toch nog weer eens een keer (verplicht) aandacht aan wordt besteed, voordat je het weet is het definitief vergeten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017) 4,5

8 juni 2017, 07:45 uur

Het is bijzonder hoeveel mensen het woord "vernieuwend" in de mond nemen bij Roger Waters. Hij heeft blijkbaar de naam, maar waar dat (inmiddels) op is gebaseerd mij een raadsel. Vermoedelijk een kwestie van nawauwelen.

Als we heel eerlijk zijn, stopte bij Waters' band Pink Floyd de "vernieuwing" eigenlijk bij The Dark Side of the Moon (1973). De ontwikkeling tussen het debuut The Piper at the gates of Dawn en TDSOTM was een boeiende. Daarna vlakte het vernieuwende volledig af.

Destijds kwam dergelijke kritiek al op bij Wish you were here (1975) waarbij vernieuwing belangrijker werd geacht dan een mogelijke verregaande verdieping binnen de bandbreedte van de muziek die door Pink Floyd werd gemaakt.

In 2017 ligt er voor Waters nog steeds dezelfde kritiek: echt vernieuwend is het allemaal niet!
Een beetje flauw en inmiddels heeft het allemaal een baard van hier tot Tokyo. Maar blijkbaar zit Waters bij velen in hun systeem: er moet bij hem nog even worden gezegd dat het niet vernieuwend is!

Waters heeft een schat aan muziek aangeleverd die sinds The Dark Side of the Moon binnen de bandbreedte van Pink Floyd past en wie de verdieping daar, binnen dat spectrum, kan waarderen en de uitstapjes van Waters kan volgen, heeft ook nu weer een prima onderhoudend album met Is this the life we really want?

Er wordt vaak en passant niet genoemd, dat Pink Floyd acteerde op het allerhoogste niveau. Door menig muzikant wordt dat niet gehaald. Voor wie er in slaagt om dat vast te houden en daar binnen te blijven opereren, mag best enige waardering worden uitgesproken.

Vrolijk zijn z'n teksten niet (nooit geweest) maar ik kan zijn kritiek en somberheid heel goed delen. En muzikaal is hij op eenzame hoogte volledig binnen de bandbreedte van zijn kunnen gebleven. Van een 73-jarige mag/kan niet meer worden verwacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Steven Wilson - Insurgentes (2008) 5,0

3 juni 2017, 12:35 uur

Prachtig album ook weer, van Steven Wilson.
Het kent een voor Wilson bovengemiddelde hoeveelheid aan melancholie.
Melancholie gebracht in buitengewone schoonheid.

Voor het overige ligt er natuurlijk een fraaie basis voor zijn huidige muzikale paden.

» details   » naar bericht  » reageer