menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van RockAround. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022

Ndugu - Ndugu (2020) 3,5

31 januari 2021, 14:50 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

Er gebeurt iets magisch wanneer een bende energieke muzikanten elementen uit verschillende stijlen samenvoegt en er volledig hun eigen weg mee uitgaat. Neem de kracht en het ritme van hiphop, maar vergeet de samples en de synthesizers: Ndugu brengt haar eigen instrumenten mee én haar Afrikaanse melodieën. Akoestisch, maar daarom niet minder funky en opzwepend.

Opener Idwil kregen we eerder al als single voorgeschoteld. Hoewel de zomer al lang gaan liggen is, blijft dit een ongelooflijk zonnig nummer dat je meteen de plaat in katapulteert. We zijn vertrokken voor een wonderlijke reis door het universum van Ndugu, want ook het tweede nummer, Mad, staat je geen seconde toe stil te zitten.

De naam van de groep betekent ‘broer’ in het Swahili en Ndugu klinkt dan ook als een groepje broers, of toch zeker vrienden, die samen aan het musiceren slaan. “Snakes are sneaking through the grass, if you don’t know, they’ll bite your ass” horen we aldoor op Snakes. Het aanstekelijke plezier dat de bandleden beleven spat uit de luidsprekers. Op Moon zorgt Témé Tan mee voor een heerlijk mysterieuze sfeer. “Papa was the sun and mama was the moon”, fluistert de groep. Alsof we in een sprookje of een eeuwenoude Afrikaanse mythe beland zijn.

Ook Ylls kregen we al eerder te horen. Na al dat geweld is het even wennen aan dit ontspannen nummertje, dat zelfs een tikje melancholisch aanvoelt. “You look like someone who looks like you”, klinkt het in dit verhaal over vriendschap, over iemand die je zo hard mist dat je die overal op straat ziet opduiken. De volgende nummers verkennen verder muzikale horizonten. River klinkt als rauwe oerblues, op Time worden jazzsferen opgezocht en krijgen we uitstapjes naar spoken word, al haalt dat laatste de vaart er wat uit.

Enkel afsluiter Ill, waar de Belgisch-Boliviaanse producer en multi-instrumentalist Susobrino nóg meer kleur komt toevoegen, valt wat uit de toon. Het meer dan acht minuten durende nummer zit boordevol spannende, opwindende, fascinerende klanken, maar weet er nergens een geheel van te smeden. Live levert dit misschien vuurwerk op en als filmmuziek zou het perfect zijn, maar op dit album loopt het wat verloren. Al blijft het lovenswaardig dat Ndugu zo het experiment opzoekt.

Met hun eerste album laat Ndugu een frisse wind door het Belgische hiphoplandschap waaien, en meteen ook door de hele Belgische muziekwereld. Onweerstaanbaar en onnavolgbaar, hier kunnen horden artiesten wat van leren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Patches - Hot Enough (2020) 3,5

31 januari 2021, 11:23 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

Iemand met meer verstand van hoe ons brein werkt, moet zich maar eens over deze vraag buigen: hoe komt het dat sommige muziek zo verslavend is? Neem nu Patches: er schuilt iets in de chemie van haar melodieën, zang en klankkleur waar ik maar geen genoeg van krijg.

Hot Enough is het nummer waarmee het allemaal begon voor Patches en nog steeds klinkt het even verleidelijk. De ideale sirene dus die je naar deze ep lokt. Adults gaat a capella van start, waarna de toetsen subtiel invallen en zich langzaamaan een hijgend r&b-nummer ontpopt.

“I never get to that place where it’s safe to fail”, horen we op Ex. Patches begrijpt de kunst om openhartige teksten te schrijven zonder sentimenteel over te komen. Een ander onmisbaar onderdeel van de magie is de haarfijne productie van Aram Santy. De strijkers die we op Ex al horen, komen op Younger tot volledige rijping. Daar klinkt ook Patches’ stem alsof een heel koor haar bijstaat, terwijl er maar één iemand kan zingen als zij.

Van het vijfde nummer, (And Then), is het precieze nut niet meteen duidelijk. Het instrumentale snippertje (een patch, misschien?) is enkel de aanloop naar de ideale afsluiter, Bye Bye Bye. Geen episch ontploffende finale, maar een ingetogen en weemoedige afscheidsbrief waarmee Patches ons vaarwel wuift. Hopelijk maar voor even, want wij junkies kunnen nooit lang zonder haar muziek.

» details   » naar bericht  » reageer  

Whilla Whisper - Whilla Whisper (2020) 3,5

31 januari 2021, 11:23 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

Het is al iets meer dan een jaar geleden dat we voor het eerst van Whilla Whisper hoorden. Haar Little Days greep me meteen bij de kraag: die prachtige stem terwijl de gitaar knispert en klatert, daar mag je een mens al eens voor wakker maken, op kleine en grote dagen. Nu is dat nummer de opener van Whilla’s eerste ep. Met slagwerk dat binnenvalt als een zonneharp klinkt het nog mooier.

Daarna volgt Narrow: pure kwaliteitsdroompop met een meeslepende tekst over een relatie die op de klippen loopt terwijl er nog zoveel liefde over is. Raging Wars gaat op dat thema verder. Met “We could fall apart and fall back together” krijgen we een zin om in te kaderen. Waar Whilla in het refrein van Narrow haar duivels ontbindt, houdt ze het hier sereen tot de laatste noot.

Black And White zoekt opnieuw het theatrale op, terwijl een rockende gitaar het tempo opdrijft. The House is niet zo beklijvend als de eerste drie nummers, maar biedt een rustige afsluiter van een mooie debuut-ep. Want ook voor haar luisteraars heeft Whilla Whisper nog heel veel liefde over.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ellis North - Ellis North (2019) 3,5

31 januari 2021, 11:23 uur

stem geplaatst

» details  

Mirek Coutigny​ - The Further We Ventured (2020) 4,0

30 januari 2021, 10:19 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

Klankkleur, het blijft een vreemd concept. Maar als Mirek Coutigny een schilder was, dan zou hij droomlandschappen in weelderige, levendige kleuren borstelen, vol subtiele schakeringen en ontroerende details. Is dit jazz of hedendaagse klassieke muziek? Niemand die het weet, misschien moeten we het houden op de soundtrack van een ingebeelde film.

De beelden mogen we zelf verzinnen als we onze ogen sluiten en ons laten meeslepen door de wonderlijke, sfeervolle klanken die Mirek en zijn muzikanten hier uit hun instrumenten toveren. Een epische actiefilm zal dit bij niemand opleveren, daarvoor is de plaat bij momenten te rustig, te meditatief. Een roadmovie vol melancholie des te meer.

Enkel The Stairs valt uit de toon. Dit soort vredevolle pianomuziek met weinig franjes hebben we simpelweg al te vaak gehoord en speelt te veel op veilig om echt te verrassen. The Further We Ventured onderscheidt zich net wanneer toetsen, elektronische klanken, strijkers en percussie samen een geheel smeden dat ons meeneemt in de avondzon.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dan Sartain - Join Dan Sartain (2006) 3,0

28 januari 2021, 14:27 uur

stem geplaatst

» details  

Paul Simon - Graceland (1986) 4,5

28 januari 2021, 12:21 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Schroothoop - Klein Gevaarlijk Afval (2020) 3,5

24 januari 2021, 16:39 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

De toekomst van de muziek is er één van recycleren, wordt al jaren georakeld. Ik dacht altijd dat die zin verwees naar de eindeloze samplewoede van veel artiesten. Het Brusselse trio Schroothoop interpreteert dat net iets anders en ging aan de slag met de inhoud van vuilnisbakken, tuinhokken en containerparken om hun instrumenten te recycleren. Ja: ze knutselden klarinetten uit pvc-buizen, duimpiano’s uit stangen van een tuinhark en hihats uit conservenblikken. Het aloude punkadagium ‘do it yourself’ krijgt plots een volledig nieuwe betekenis.

Ook muzikaal pikten de drie alles op wat ze maar konden gebruiken. Ze leerden elkaar kennen bij een Brusselse fanfare, spelen elk in meerdere jazz-, folk- en popgroepen, en sowieso is onze hoofdstad een smeltkroes waar je op straathoeken al eens Marokkaanse chaabi, Balkanritmes en oosterse melodieën tegemoet waaien. Het unieke genre dat hieruit voortkwam, doopten ze toepasselijk ‘junkjazz’. Maar levert het ook goede muziek op?

Opener Obsolescence Programmée is het ideale visitekaartje voor Schroothoop. Mysterieus, swingend, funky, meeslepend: ongelooflijk dat je dit kan maken met dingen die andere mensen weggooien. De vingerafdruk van postproducer Dijf Sanders is duidelijk te horen: hij kreeg carte blanche om de muziek nog kleurrijker en voller te laten klinken. Mammoettanker is helaas lichtjes vervelend: de snerpende geluiden trekken te veel de aandacht, in negatieve zin. Gelukkig gaat Magnetron weer de richting uit die het eerste nummer was ingeslagen.

Op Rostfrei lijken we verkouden strijkers te horen. Is dat de street-i-varius die Schroothoop bricoleerde uit bezemstelen en vislijnen? De hypnotiserende percussie van Sluikstort, de razende melodie van Plastic Is Burning en de zonnige coda Asbest In Huis maken het geheel helemaal af. Klein Gevaarlijk Afval is een album zoals je nog nooit gehoord hebt, volkomen geschift en overlopend van creativiteit en goesting. Heel even lijkt de groeiende afvalberg geen bedreiging, maar een wondere wereld vol mogelijkheden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nicholas Lens / Nick Cave - L.I.T.A.N.I.E.S (2020) 4,0

24 januari 2021, 13:11 uur

Mijn recensie op Luminous Dash:

“Een bescheiden kameropera van slapende dromen”, zo doopt de Brusselse componist Nicholas Lens zijn verzameling breek- en kostbare liederen waarvoor hij samenwerkte met Nick Cave. Kan je de grandeur van opera in de intimiteit van een kamer vatten? Dit verbluffende kunststuk bewijst het met verve.

Als kind van de Westhoek groeide Lens op tussen de graven van duizenden en duizenden soldaten. Een fascinatie die in 2014 uitmondde in de opera Shell Shock, waarin de stemloze slachtoffers van de oorlog een stem krijgen: de soldaat, de verpleegster, de weeskinderen, de eenzame moeder. Voor het libretto, de tekst dus, klopte hij verrassend genoeg aan bij Nick Cave. Zes jaar na hun huzarenstukje hebben de twee nu een nieuwe samenwerking uit. Cave tekende voor de teksten en Lens voor de muziek, maar in de praktijk ontstond een wonderlijke synergie.

Toch horen we Cave hier nergens zingen. Nicholas Lens’ diepe stem doet je wel wat aan de Australische bard denken, maar de grote ontdekking is Lens’ dochter Clara-Lane. Haar kristallen stem maakt van Litany Of The Forsaken het hoogtepunt van dit album. De titel voorspelt weinig opbeurends, maar wie eenmaal die fonkelende diamant heeft beluisterd, wil dat alleen maar nog eens doen. Voor wie niet vertrouwd is met opera, zullen nummers als Litany Of Fragmentation wat meer moeite vergen.

Maar die moeite wordt beloond. Caves teksten zijn als vanouds duizelingwekkend sterk (“I constructed a strange mask from the pieces of me” krijgen we nooit meer uit ons hoofd) en Lens borstelt daar composities van in een weelderige klankkleur. Omwille van de afstandsregels moest elke instrumentalist zijn bijdrage afzonderlijk komen opnemen, maar daar valt niets van te merken. De muziek is verweven tot een naadloos geheel.

De dagen zijn kort, de straten kil, maar in een wereld die enkel nog uit kamers lijkt te bestaan, biedt de kameropera van L.I.T.A.N.I.E.S. de troost die we nodig hebben.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Zooropa (1993) 2,0

18 januari 2021, 10:28 uur

stem geplaatst

» details  

Jonny Polonsky - Hi My Name Is Jonny (1996) 3,5

12 januari 2021, 09:31 uur

Een schrijnende, maar tegelijk prachtige documentaire is dat. Als 18-jarige hoorde Otto-Jan Ham dit album in een Brusselse platenzaak en was meteen verkocht. Vierentwintig jaar later slaagt hij erin Jonny Polonsky naar België te halen en een aantal optredens voor hem te regelen. Maar het publiek kent Jonny niet of niet meer, en bij de man zelf is de fut er duidelijk ook uit.

En dat is jammer, want Hi My Name Is Jonny is zeker geen slecht album, dat je verbazingwekkend genoeg zelfs op Spotify vindt (al komt dat niet helemaal overeen met de tracklijst hierboven: It's Good to Sleep en I Don't Know What to Dream at Night zijn omgewisseld, Uh-Oh ontbreekt en I'm Incontinent is toegevoegd). Het heeft rammelende rockers van een typisch jaren negentig-kaliber, zoals de eerste drie nummers. Er is maffe humor over incontinentie. Maar net zo goed vind je hier het Nirvana-achtige Half Mind terug, dat met heerlijk gitaarwerk in je hoofd blijft rondspoken. Of het zonnigere Gone Away, met een ritme dat iets Zuid-Amerikaans heeft waar ik de vinger niet kan opleggen. En dat allemaal gespeeld met jeugdige branie en onversneden enthousiasme.

Ik ging naar de eerste kleuterklas in 1996. Ik was er dus niet bij toen Jonny Polonsky heel even aan het venster kwam piepen en meteen weer uit de schijnwerpers verdween. Waarom maakt de ene artiest het waar en de andere niet? Waarom moet Jonny vierentwintig jaar na zijn debuut spelen voor anderhalf man en een paardenkop in een tochtige Limburgse kelder en een smoezelige Amsterdamse kroeg? Ik heb geen idee. De wereld is al even raar als Jonny Polonsky zelf.

» details   » naar bericht  » reageer