menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van RockAround. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021

Sara Bug - Sara Bug (2021) 3,5

14 mei, 13:18 uur

Mijn bespreking op Luminous Dash:

Geboren in Mississippi, opgegroeid in Louisiana, blijven plakken in Nashville: als je jezelf zo omschrijft, heb je meteen mijn aandacht. Sara Bug heeft de perfecte snik in haar stem en brengt een soort americana die als een film voor je ogen ontvouwt.

Southern kitsch, zo noemt Sara het zelf. Wanneer je debuutplaat begint met de woorden “My whole life through, I want to die with you” en je dat nummer dan nog eens lardeert met strijkers, schurk je inderdaad tegen de kitsch aan. Toch vliegt Sara nergens uit de bocht. Daarvoor zijn haar emoties te oprecht, haar stem te verfijnd en haar teksten te vakkundig gesmeed.

In Rosebank neemt ze je mee achterop de motorfiets, een wilde rit over bochtige wegen waar Sara gek genoeg helemaal van tot rust komt. Andere hoogtepunten zijn Lotta Pride, Ride on Sundys en de maffe musical Back in Nashville, waarmee de plaat eindigt.

Niet elk nummer is even prachtig. Zo had Lost Track ook echt verloren mogen gaan. Ook Purgatory is wat te gezapig. Dat vergeef je Sara wanneer je de rest van dit album hoort. Of alleen al de vertederende manier waarop ze in Doo Doo Song zingt “Lately I’ve been sleeping in your sweater.”

Sara Bugs eerste album is als een tocht door dat broeierige zuiden van de VS, of toch zoals ik me dat voorstel: eindeloze wegen, slaperige stadjes tussen kronkelende rivieren en her en der diners waar de serveerster droomt van een bestaan als superster terwijl ze je koffie bijschenkt. Met deze plaat komt die droom voor Sara Bug alvast heel dichtbij.

» details   » naar bericht  » reageer  

Meis - Een (2021) 3,5

7 mei, 08:56 uur

Mijn bespreking op Luminous Dash:

Als eigen liedjes zingen altijd een beetje jezelf blootgeven is, dan is zingen in het Nederlands dat toch nog net iets meer. Er is minder om je achter te verstoppen. Elk woord voelt zoveel directer aan. Zinnen die mank lopen, vallen meteen op. Meis is echter onbevreesd: met zeven Nederlandstalige nummers over grote verwachtingen en kleine overwinningen levert ze een debuut-ep af om jaloers op te zijn.

Met Wacht begint het allemaal rustig en mijmerend. En net wanneer je denkt dat het gaat kabbelen, schudt Meis een prachtig refrein uit haar mouw. Met evenveel naturel glijdt het muzikaal van tintelende synths over dromerige snaren naar weemoedige blazers. In Alsof schildert Meis dan weer een stilleven of knutselt ze een kijkdoos, enkel met haar woorden: “De ruimte is smal, de kamer valt naar binnen / alsof het zonlicht vergat dat dat zijn taak was”. Hier is iemand aan het werk die weet welke kant ze uit wil.

Er bestaat zo’n spreekwoord over een appel en een boom. Meis heet eigenlijk Aysha de Groot en mag opa zeggen tegen de man die ons Testament, Verdronken Vlinder en Avond leerde kennen. Toch zou het oneerlijk zijn om Meis’ nummers met die van haar illustere grootvader te vergelijken. Ze is jong in andere tijden, grasduint in eigen thema’s en timmert aan haar eigen weg, stijl en stem.

Met Zee heeft ze alvast een instantklassieker gepend. “Ik ben heus niet bang voor water, ik weet alleen niet wat eronder zit”: kijk, met zo’n intrigerende openingsregel heb je onmiddellijk onze aandacht. Het diepe water waar Meis in het donker door waadt, is een metafoor voor al onze angsten en onzekerheden. En toch kneedt ze er een geruststellend lied van dat nog lang blijft nazinderen.

Waarom we meteen daarna Zee nog eens te horen krijgen, maar dan in een rustige akoestische versie, is niet helemaal duidelijk. Van een sterk nummer krijg je nu eenmaal nooit genoeg, maar deze versie sleept net te veel. Met Bram krijgt de ep echter wel een mooie, hypnotiserende afsluiter.

Meis blijft uiterst intiem en ingetogen op haar debuut. Live bewees ze echter al dat snedige rock haar ook als gegoten zit. Een gezapig nummer als Veel hadden we dan ook graag omgeruild voor wat stevigers. Hopelijk horen we Meis in de toekomst ook die kant van zichzelf meer verkennen, om haar muziek nog rijper en kleurrijker te maken.

» details   » naar bericht  » reageer