menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van RockAround. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022

Not a Citizen - 13189 (2021) 4,0

14 november 2021, 13:30 uur

In de muziek bestaan er geen grenzen. Not A Citizen is afkomstig uit Chili, verdeelt zijn tijd tussen Londen en Berlijn… en toch doet zijn geboortenaam, Cristóbal Jimenez Van Cauwelaert, Belgische roots vermoeden. Zo divers klinkt ook zijn muziek. Meteen vanaf het eerste nummer neemt hij ons mee op reis door de nachtelijke straten. Trams razen voorbij, uit een keldergat hoor je beats opstijgen waar rappers op tekeer kunnen gaan, in de bar ernaast bezweert een garagerockband het uitzinnige publiek, in de verte freestylet een jazztrio.

Niets bereidt je echter voor op Broke Again, een verschroeiende trip langs een straatmuzikant die het beste van zichzelf geeft op saxofoon, een jazzdrummer die in zijn eentje zit te oefenen, een jonge rocker die net een nieuwe gitaar aan het uitproberen is en een vervallen kapel waar een koor repeteert. En nergens mondt dit uit in een kakofonie, omdat Not A Citizen de touwtjes stevig in handen houdt.

Toch is het niet enkel het geraas van de wereldstad dat we hier voorgeschoteld krijgen. Sin Tus Ojos, Yo No Te Puedo Ver (een zin om op een kaartje voor je geliefde te schrijven) en Andes laten ons met heimwee dromen van Zuid-Amerika. Voor even dan toch, want met de jazzrock van Black And Blue Cheese ontwaken we weer uit het gemijmer. Het enige jammere is de al te gezapige en langdradige afsluiter The Last Dusk. Een plaat als deze verdient immers een gepastere coda. “Hey, that’s no way to say goodbye,” zou Leonard Cohen zeggen, maar misschien zegt Not A Citizen ons helemaal geen vaarwel. Misschien zegt hij gewoon tot gauw.

(Mijn recensie op Luminous Dash)

» details   » naar bericht  » reageer  

Catbug - Slapen Onder een Hunebed (2021) 3,5

12 november 2021, 16:20 uur

stem geplaatst

» details  

Meskerem Mees - Julius (2021) 4,0

12 november 2021, 10:50 uur

Het is echt nog maar een jaar geleden dat Meskerem Mees Humo’s Rock Rally won. Intussen was ze te zien op zowat elk podium en bracht ze vier singles uit. De inspiratie lijkt nog lang niet opgedroogd, want vandaag laat ze een dertien nummers tellend album op de wereld los. Dat is nog eens een manier om te debuteren.

In haar reiskoffer neemt Meskerem enkel haar stem, haar akoestische gitaar en celliste Febe Lazou mee. Niets wereldschokkends, zou je zeggen op het eerste gehoor. En toch schuilt er in die eenvoud van haar muziek iets wat niet makkelijk te ontleden is. Het zijn haar teksten. Meskerem Mees zingt geen liedjes, maar vertelt kortverhalen in drie minuten. Dat zeg ik niet enkel omdat één van de nummers op deze plaat toepasselijk The Writer heet, maar omdat ze daar in de huid kruipt van een schrijver die zijn eenzaamheid verwerkt in fictie en de waardering die hij daarvoor krijgt, dan maar aanziet voor liefde.

Hoewel ik destijds helemaal ondersteboven was van Joe, de single waarmee het allemaal begon (en die uiteraard niet ontbreekt op dit album), lijkt het alsof Meskerem nu lichtjaren verder staat in haar muzikale en lyrische ontwikkeling. Zeker wanneer ze dat verhaal over een prille verliefdheid laat voorafgaan door Man Of Manners, een ijzersterk vertelde protestballade over een broer die naar het front wordt gestuurd om te vechten en te doden, zoals het een beschaafd man betaamt.

Zo krijgen we nog meer perfect gesmede vertellingen voorgeschoteld. Parking Lot blikt bedrieglijk lieflijk terug op high worden met een uit het oog verloren jeugdvriend. Blue And White begint met meeuwen en een verloren gewaand celloconcerto, voor het uitmondt in een hemelse hymne. Where I’m From is een magisch-realistisch portret van het verre land waar Meskerem vandaan komt.

Enkel afsluiter How To Be Alone is voorbij voor het goed en wel begonnen is. Meskerem grijpt ons daar meteen bij ons nekvel met de regels “You’re going to have to learn to be alone / ‘cause where we are headed, you’ll be on your own,” verovert daarna ons hart met “When you hold my hand I can no longer feel the difference between your fingers and mine”, maar gaat dan plots verder met een slaapliedje dat een krachtig slotakkoord mist.

Julius bevat geen nummers die je elke dag op de radio zal horen. Je moet even gaan zitten om alles zorgvuldig te beluisteren. Meskerem laat immers elk liedje openbloeien als prille bloesem. En toch blijft ze altijd zichzelf. Want met de titel van dit album verwijst ze niet naar een Romeinse veroveraar, maar naar het gelijknamige ezeltje dat graast in de weide naast het huis van haar ouders.

(Mijn recensie op Luminous Dash)

» details   » naar bericht  » reageer