menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van RoyDeSmet. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022, november 2022, december 2022

Orla Gartland - Woman on the Internet (2021)

28 augustus 2021, 19:31 uur

Het weekend van 20 tot en met 22 augustus had Orla Gartland (geb. 1995) moeten optreden op Lowlands. Dit festival ging niet door, maar op 20 augustus kwam wel het debuutalbum van de Ierse zangeres en songwriter uit.

Op Woman on the Internet bezingt Orla Gartland in elf liedjes thema’s als volwassen worden en het ontwikkelen van een eigen identiteit. Vanaf haar dertiende plaatste Orla al video’s op YouTube waarin ze op gitaar liedjes coverde. Ze wist nog niets van zangtechniek en probeerde op die manier feedback te krijgen. Terwijl jongeren constant op de gevaren van het internet worden gewezen, voelde Gartland zich er al vroeg comfortabel. De ‘woman on the internet’ die in twee liedjes en in de albumtitel voortkomt, ziet Gartland voor zich als een soort online ‘Wizard of Oz’-personage waar je naar toe gaat als je hulp nodig hebt, ook al besef je dat het niet de meest betrouwbare bron is: “Het is degene waar je naar toe kan, als je in je echte leven niemand weet waar je zo snel terecht kunt”.

Dat een groot deel van de internetcultuur vooral schone schijn is, bezingt Orla Gartland onder andere in ‘Pretending’ en ‘More Like You’. In gesprek met Nina Schaarschmidt van Atwood Magazine legt ze uit dat veel jongvolwassenen zich op sociale media als Instagram de kunst van het doen alsof hebben eigen gemaakt. Iedereen weet dat het niet echt is, maar toch roept het onzekerheid op wanneer je je aan dat beeld spiegelt. Deze gevoelens van onzekerheid ervaart ze zelf ook, en dat komt door het album heen steeds weer terug. Zoals ze in ‘More Like You’ het verhaal bezingt dat ze jaloers was op de andere vriendin van haar beste vriendin, gaat ‘Madison’ over hoe ze naar iemand opkijkt en haar als vriendin zou willen hebben om zich door haar steun beter te kunnen voelen.

De liedjes voor Woman on the Internet werden tijdens de coronapandemie geschreven. Toch wilde Orla Gartland absoluut niet dat het een verdrietig album zou worden of dat het later herinnerd zal worden als ‘lockdownalbum’. Omdat het leven op pauze stond en ze geen nieuwe inspiratie opdeed, luisterde ze oude spraakmemo’s af op zoek naar interessante, nog niet uitgewerkte ideeën. Ze hoopt dat het album een soundtrack voor een betere tijd zal zijn.

Haar kracht is dat ze graag schrijft over heel specifieke gevoelens. Ze noemt Phoebe BriWoman on the Internet legt Gartland haar onzekerheden en twijfels volledig bloot. ‘You’re Not Special Babe’ gaat over de verwarrende periode waarin twintigers zich niet zozeer anders voelen dan wanneer ze 19 waren, maar zich tegelijkertijd toch als volwassener beschouwen. Ze legt een arm om de schouder van de luisteraar die hetzelfde meemaakt: “If you could see yourself from above the sky, I think you’d say that you’re doing fine”, zingt ze in het eerste couplet. En in de brug: “Everyone has days where they don’t wanna wake up.” Toen Gartland de meeste liedjes voor het album had geschreven, merkte ze dat persoonlijke groei het centrale thema is. In de openingstrack, ‘Things I Learned’, leidt ze dit in met een soort opsomming van de kennis die ze heeft opgedaan en de groei die ze heeft doorgemaakt.

Stephen White van The Last Mixed Tape beschrijft Woman on the Internet als “een zelfportret van Gartland en een spiegel voor de luisteraar”. Het kan des te meer als zelfportret gezien worden omdat Gartland niet alleen alle nummers schreef, maar deze ook zelf produceerde. Hierdoor klinken alle nummers precies zoals Orla Gartland ze in gedachten had. Dit levert dansbare popsongs op waar af en toe de invloeden in doorklinken van de muziek waarmee zij opgroeide zoals Avril Lavigne en Regina Spektor. De pop-punk invloeden van Avril Lavigne klinken bijvoorbeeld door in ‘Over Your Head’ en ‘Codependency’ terwijl in de rustige pianoballade ‘Left Behind’ echo’s van Joni Mitchell doorklinken.

Aan het slot van het album herhaalt Orla Gartland in de laatste 40 seconden enkele keren “We never talk about difficult things”. In plaats van erover te praten, bezingt ze op Woman on the Internet de moeilijke dingen in het leven van een twintiger die opgroeit in de tijd van het internet. Orla Gartland bracht haar debuutalbum uit op haar eigen label, ‘New Friends’. Zoals ze dat wilde is het geen verdrietig album, maar een hoopvolle boodschap aan jonge mensen die hetzelfde doormaken als zijzelf. Door haar eigen onzekerheden zo te bezingen en tegelijkertijd actief haar plaats op te eisen als liedjesschrijver, producer en uitgever, is zij een krachtig voorbeeld voor haar luisteraars.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 28 augustus 2021 voor het eerst gepubliceerd: Orla Gartland – ‘Woman on the Internet’ - enClave

» details   » naar bericht  » reageer  

Lord Huron - Long Lost (2021) 4,0

10 augustus 2021, 16:50 uur

In 2018 zag ik Lord Huron in TivoliVredenburg. Dit optreden stond in het teken van de release van hun derde album, Vide Noir, drie maanden later. Ik had kaartjes gekocht omdat ik de dromerige americana-muziek van de twee eerdere albums goed vond, maar met de nieuwe nummers bleek de band een grote stap richting rockmuziek te hebben gezet. Vide Noir liet ik daarom links liggen, net als de maandelijkse streaming show van Lord Huron, die afgelopen december werd aangekondigd.

Toen in februari en maart 2021 twee nieuwe singles uitkwamen, werd ik toch nieuwsgierig. ‘Not Dead Yet’ en ‘Mine Forever’ klonken weer als vanouds. Akoestische gitaren, strijkers en een flinke dosis galm zorgden voor het warme geluid van de eerste twee albums. Daarom werd mijn interesse in het aanstaande vierde album, Long Lost, toch gewekt.

Op 21 mei 2021 kwam het album uit. Net als de vorige twee albums, nam Lord Huron dit nieuwe album op in Whispering Pines, de studio die zij in 2014 kochten. Op dat moment was de studio al vijfentwintig jaar verlaten. Volgens de leden van Lord Huron huizen er muzikale geesten in het pand die af en toe in de opnames doorklinken. De band heeft de geschiedenis van hun studio (nog) niet geheel boven water kunnen krijgen. Zo vertelde frontman Ben Schneider in 2014 nog dat ze uit een betrouwbare bron hadden vernomen dat de studio gebouwd zou zijn voor Sam Cooke die in 1964 werd vermoord voordat de studio werd opgeleverd. Tegenwoordig houden ze de vroege jaren ’70 aan als bouwdatum. Omdat het pand niet te vinden is in de oude stadsregisters van Los Angeles, heeft de band zelf een geschiedenis bedacht voor de Whispering Pines studio. Zo zou de studio het kloppend hart geweest zijn van een vroegere platenmaatschappij, Whispering Pines Records. Deze indrukwekkende mythevorming rond de studio en deze fictieve platenmaatschappij vormden de basis voor Long Lost.

Het idee is dat lang vergeten artiesten in de Whispering Pines studio hun albums opnamen, net als de soundtracks van “geliefde films als Gun Thunder en L’île Cosmique”. Met het verstrijken van de tijd zijn die artiesten en films echter in de vergetelheid geraakt. Daarom worden zij in de vierdelige streaming show Alive from Whispering Pines door de (fictieve) oprichter van Whispering Pines Records, Tubbs Tarbell, in herinnering geroepen. Alleen zijn deze herinneringen door de tijd vervaagd en zijn alle gezichten op de foto’s en in de video’s weggeveegd en van de albumhoezen weggesleten.

Alive from Whispering Pines bracht de fictieve geschiedenis naar de echte wereld. De nummers van de ‘lang verloren’ muzikanten van Whispering Pines Records, zijn de nummers van Long Lost. Over het openingslied van het album, ‘The Moon doesn’t Mind’, vertelt Lord Huron-frontman Ben Schneider aan Flood Magazine dat hij zich voorstelt dat het aan het eind van de Westernfilm Gun Thunder gespeeld wordt: “een droevig cowboydeuntje dat een tragisch verhaal bevat over tegenspoed in het Oude Westen”. Doordat dit lied klinkt alsof het op een oude bandrecorder is opgenomen, creëert het gelijk de nostalgische sfeer die past bij de mythevorming rond het oude Whispering Pines Records.

Over het tweede lied op het album, ‘Mine Forever’, vertelde Ben Schneider bij de The Late Late Show with James Corden, dat het is geschreven vanuit het perspectief van iemand die waanvoorstellingen heeft met betrekking tot een relatie waarvan hij weigert te accepteren dat die voorbij is. Dat neemt behoorlijk obsessieve vormen aan. Vertaald in het Nederlands luidt de brug van het lied: “Ik kan niet slapen zonder jou. Misschien kan ik over je dromen als ik in mijn graf lig. […] Ik wil niet sterven, maar ik kan niet zonder jou leven. Ik ben te jong om te sterven! […] We zullen altijd samen zijn. In gedachten ben je eeuwig de mijne”. Op het album herinnert Tubbs Tarbell ons na dit nummer in een gesproken interlude eraan dat Long Lost gezien moet worden als een bloemlezing van de artiesten die vroeger in de Whispering Pines studio hebben opgenomen: “Now folks, from what I hear this young fella comin’ up next is one helluva performer. So without any further delay, let’s see what he can do!”.

Van meerdere passages op het album kan ik me voorstellen dat ze je een contactverbod zouden opleveren wanneer je ze direct tegen iemand zegt in plaats zingt. Zeker bij de volgende twee nummers, ‘Love Me Like You Used To’ en ‘Meet me in the City’, bekruipt mij het gevoel alsof ik naar de Amerikaanse Tino Martin of Nielson aan het luisteren ben. Net als in ‘Jij Liet me Vallen’ (Tino Martin) en ‘IJskoud’ (Nielson) lijken de ik-personen in deze nummers namelijk niet te willen beseffen dat de mening en de gevoelens van de ander er in een relatie ook nog toe doen. In het tweede couplet van ‘Love Me Like You Used To’ geeft de zanger toe fouten gemaakt te hebben, maar bezweert hij te zijn veranderd. Ze heeft hem nog niet eens binnengelaten, of hij vraagt al: “Will you let me lay beside you? Will you grant me my request?”. Ook het refrein heeft iets disfunctioneels: “Love me like you used to and I’ll praise you like I should. Love me if you choose to, though you say that I’m no good”. In ‘Meet me in the City’ draagt hij ‘zijn liefste’ letterlijk op haar partner te verlaten en hem in de stad te ontmoeten. Gelukkig is het allemaal ‘niet echt’.

Na een nieuwe interlude van Tubbs (“Alright, and what would you like to sing for us tonight?”) volgen vijf nummers waarin rijkelijk wordt verwezen naar liedjes, personages en verhalen van de eerdere Lord Huron-albums. De pastorale beschrijvingen van een leven in de vrije natuur op titeltrack ‘Long Lost’ wekken herinneringen op aan de dromerige sfeer van de eerste twee albums. Een verwijzing die het fictieve Lord Huron-universum ontstijgt maar juist verwijst naar de band zelf, is wanneer in ‘Where Did the Time Go’ wordt gezongen “May you learn the reasons why. May you live until you die.” Lord Huron werd in 2017 namelijk plots wereldwijd geliefd nadat hun lied “The Night we Met” een belangrijke rol speelde in het eerste seizoen van de Netflix-serie 13 Reasons Why. In ‘Meet me in the City’ werd deze verwijzing al voorbereid in het eerste couplet met de zin “Put on the dress you wore the night we met”.

“May you live until you die” is de zin waar Tubbs Tarbell elke aflevering van Alive from Whispering Pines mee afsloot. De oorspronkelijke artiesten van Whispering Pines Records zijn inmiddels overleden of in ieder geval vergeten, maar Lord Huron is ‘Not Dead Yet’. Long Lost is meer dan een album. Het geeft een inkijkje in een alternatieve dimensie. Het wordt afgesloten met ‘Time’s Blur’, een 14-minuten durende soundscape die is opgebouwd uit de geïsoleerde sporen van de strijkinstrumenten en koorstemmen welke met een analoge bandrecorder sterk zijn vertraagd. Dit sluitstuk stelt de vervaging voor die de verstrijkende tijd met zich meebrengt, zoals in de grafische uitingen alle gezichten door de tijd zijn uitgeveegd. Lord Huron geeft met Long Lost opnieuw een gezicht aan Whispering Pines zodat deze geschiedenis niet vergeten wordt. May you live until you die!

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 3 augustus 2021 voor het eerst gepubliceerd: Lord Huron – ‘Long Lost‘ - enClave

» details   » naar bericht  » reageer