menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van RoyDeSmet. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022, november 2022, december 2022

Paul Bond - Sunset Blues (2021) 4,0

22 november 2021, 08:41 uur

Na een EP en twee albums met zijn band Dandelion, bracht Paul Bond op donderdag 18 november Sunset Blues uit. Dit mini-album is het solodebuut van de singer-songwriter die een voorliefde heeft voor Amerikaanse songwriters uit de jaren ’70 als Stephen Stills en Judee Sill, en daarnaast ook voor de swingende pianomuziek uit New Orleans! James Booker is een belangrijk voorbeeld voor Paul op pianogebied. In 2019 schreef hij een artikel over dit excentrieke pianogenie in cultureel opinieblad 2Rewind. Ik ken Paul als singer-songwriter al sinds 2010 en was verrast dat er behalve nieuwe nummers ook twee nummers op Sunset Blues staan die Bond in 2013 al speelde: ‘Season of the Acorn’ en ‘Goodbye my Love’.

Deze solo-release geeft Paul Bond de vrijheid om zich als singer-songwriter te presenteren. Voor Dandelion schreef hij ook alle teksten, maar liedjes die te klein of te persoonlijk waren voor de band, vinden een perfect podium op Sunset Blues. Zo verhaalt de titeltrack van het mini-album over het moment dat Paul te horen kreeg dat hij vader zou gaan worden, en over de gevoelens die dat bij hem losmaakte. Een couplet als “And now your head is in the clouds and your mother’s oh so proud, but I’m not sure if I’m ready for this yet” is het meest openhartige dat ik van Bond ken. De teksten van Paul werken vaak op meerdere niveaus. Zo is de verhaallijn gemakkelijk te volgen maar zitten er talloze verwijzingen in de teksten waarbij je dagen kan nadenken over de mogelijke betekenis ervan. ‘Season of the Acorn’ gaat op het eerste gehoor over de najaarsdepressies van de singer-songwriter, maar de beelden van een goederentrein die munitie vervoert, een geweerschot en de herfstbladeren die de ontspoorde treinwrakken bedekken, roepen het idee op van een oorlog. Gebruikt Bond hier het beeld van de op handen zijnde Eerste Wereldoorlog om zijn herfstdip meer kracht bij te zetten? Muzikaal wordt dit ondersteund door de drum die een marsritme slaat.
De Eerste Wereldoorlog werd in bepaalde kunstenaarskringen met enthousiasme ontvangen als oorlog die alle verdere oorlogen voor eens en altijd overbodig zou maken. Uiteindelijk liet het de wereld alleen maar gedesillusioneerd achter. Het was deze desillusie waardoor Amerikaanse schrijvers als F. Scott Fitzgerald (o.a. The Great Gatsby) en Ernest Hemingway (o.a. A Farewell to Arms en For Whom the Bell Tolls) na de Eerste Wereldoorlog naar Parijs verhuisden. Zij werden door schrijfster Gertrude Stein (1874-1946) vervolgens als ‘de Verloren Generatie’ aangeduid. Deze drie schrijvers worden door Bond in ‘Same Song, Different Groove’ aangehaald als zijn gelijkgestemden. Net als bij de naald van een platenspeler die blijft hangen in een versleten groef op een lp – en zo eindeloos hetzelfde stukje herhaalt – vervallen we als mens steeds in dezelfde patronen: “Dit nummer gaat over het leven in een tijd waarin iedereen weet wat er moet gebeuren, maar niemand daarnaar handelt.” De schrijvers waar Bond zo’n verwantschap mee voelt, bevinden zich in een andere groef in de tijd. Het is aan Bond om in deze tijd op zijn eigen wijze uiting te geven aan de ideeën die hij heeft.

Dat het hier om een solo-release gaat, betekent niet dat er geen andere muzikanten te horen zijn. Naast Bond zelf, op piano en gitaar, speelt Danny van Tiggele basgitaar en Robin Buijs drums en percussie. Met eerstgenoemde werkt Bond al langer samen. Samen spelen zij in de begeleidingsband van Yorick van Norden en eerder dit jaar verscheen het album La Belle Époque, Volume 1 waaraan Bond bijdroeg door samen met Van Tiggele het lied ‘Stretched Along the Line’ te schrijven. Hun hechte samenwerking resulteert op Sunset Blues in een gelijkwaardige rolverdeling. De melodieuze baspartijen van Van Tiggele ondersteunen de gitaar- of pianopartijen van Bond en treden af en toe zelfs op de voorgrond. Met name op ‘Sweet Marie’ en ‘The Young and Cheap’ vervult de basgitaar de rol die vaak door een leadgitaar ingevuld zou worden. De keuze voor de subtielere klank van een basgitaar zorgt ervoor dat het mini-album blijft klinken als het werk van een soloartiest in plaats van dat van een volledige band. Ook de drums worden over het algemeen klein en strak gehouden. Robin Buijs – net als Paul Bond een geboren Volendammer – voegt kleur aan het ritme toe met behulp van verschillende percussie-instrumenten als shakers, beatring en claves. Zo versterkt de ratel die in ‘Sweet Marie’ te horen is het luchtige, ietwat komische refrein van het lied.

Sunset Blues is een rijk mini-album, zowel qua muzikale productie als tekstueel. Ingetogen gitaarliedjes worden afgewisseld met swingende pianonummers. Er is zelfs ruimte voor een 42-seconden durend piano-intermezzo dat klassiek geïnspireerd is: ‘Night Shift’. Dit intermezzo volgt op ‘Sweet Marie’ waarin Bond de vrolijke verliefdheid bezingt. ‘Night Shift’ roept het beeld op van Bond die ’s avonds laat alleen thuis zit omdat zijn vrouw een nachtdienst draait. Hij begint te spelen op zijn piano. Eerst een langzaam walsje in mineur maar steeds wat vrolijker en vlotter dat uiteindelijk uitmondt in ‘The Young and Cheap’. Bond werkt al een tijd als fulltime muzikant, maar stuit op een cultuur waarin ervoor jonge, nog minder bekende muzikanten vaak slechts lage gages beschikbaar zijn. Zijn kritiek op deze demotiverende cultuur schrijft hij met een knipoog van zich af: “But if you lack the conviction to pay ‘em fair and square, then the young and cheap won’t be around next year.” De liedjes op Sunset Blues gaan ergens over. De coupletten over het aankomende vaderschap, winterdepressies en de dysfunctionele muziekcultuur worden afgewisseld met pakkende refreinen en verpakt in heerlijke americana-popsongs. Sinds 18 november is Sunset Blues te koop op 10” vinyl en CD.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar november voor het eerst gepubliceerd: Paul Bond - Sunset Blues - enClave

» details   » naar bericht  » reageer  

The Roseline - Constancy (2021) 4,0

14 november 2021, 17:46 uur

Op 5 november 2021 kwam Constancy uit, het nieuwe album van The Roseline. Het is het zevende album van deze alt-countryband uit Lawrence, Kanses (USA) en na Blood (2017) en G O O D / G R I E F (2020) is dit het derde dat in de Benelux door King Forward Records wordt uitgegeven. De combinatie van kwalitatief goede muziek en songteksten met zeggingskracht, sluit perfect aan bij de niche waarin het Volendamse label actief is. Toch is het geen muziek voor een nichepubliek. Je kan The Roseline prima opnemen in de afspeellijst voor de volgende keer dat je familie op bezoek komt.

Frontman en songschrijver Colin Halliburton wordt net als op het vorige album ondersteund door Bradley McKellip op gitaar en mandoline, Colin Jones op basgitaar, Jim Piller op drums en Heidi Gluck op toetsen. Een tweede toetsenist is aan de bezetting toegevoegd in de persoon van Chase Horseman. Daar de band grotendeels hetzelfde is gebleven, is het in lijn met de verwachting dat het geluid van Constancy een voortzetting is van het geluid van het vorige album. Toch klinkt de band beter op elkaar ingespeeld en volgt het album meer één lijn. Dat gaat niet ten koste van de variatie op Constancy. De americanamuziek van de band bewandelt de lijn tussen rustige indiefolknummers als ‘Catalpa’ en ‘All Nighter’ en nummers als ‘Seven Hundred Second Chances’ en ‘Joy’ waarin overstuurde elektrische gitaren doen denken aan The Jayhawks en Wilco. Vooral op het gebied van productie is ­Constancy een stap verder dan de voorganger uit 2020. Vergeleken met vorige albums zijn dromerige gitaareffecten en het warme geluid van orgels en analoge synthesizers wat meer naar voren geschoven. Als een tapijt dat onder alle nummers op het album ligt, zorgen deze voor meer samenhang tussen de verschillende invloeden en vormen zo de constante factor op Constancy.

Tekstueel is The Roseline onderscheidend door de subtiele, soms sarcastische, humor waarmee zwaardere onderwerpen worden geadresseerd. Zo is het lied ‘Hunker Down’ doorspekt met visuele beschrijvingen van het wilde leven dat de zanger leefde “not long before I met my wife”: “Some denominations call it sinning. I’d end up spinning in bed with one foot on the floor”. Het contrast met het refrein is groot. Daarin zingt Halliburton dat tegenwoordig “all I wanna do is mostly nothing. Hunker down with you, the cats and the babe”. Halliburton heeft een scherp oog voor de kleine dingen in het alledaagse leven en vangt deze treffend in de tien nummers op dit nieuwe album. In het openingsnummer, ‘Goldie’, hebben een goudvis en een kat een existentieel gesprek over de plaats die zij in het leven, de natuur en het gezin hebben. Hiermee creëert The Roseline een opening om in de volgende nummers op de kenmerkende humoristische manier dieper in te gaan op de aard van de hedendaagse mens. Nadat in 2018 voormalig toetsenist van de band, Ehren Starks, op 35-jarige leeftijd plotseling overleed, reflecteert Halliburton (39) op Constancy op de moeilijkheden die horen bij het volwassen leven maar ook op de mooie kanten daarvan. Bij elke luisterbeurt openbaren zich nieuwe details in de verhalen van deze nummers.

“There’s something to be said for stubborn perseverance. I think good things can come from the simple act of just showing up over and over again. It can be applied to your day job, your love life, your children, your side hustle, your hobbies, and beyond.”

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar november voor het eerst gepubliceerd: The Roseline - Constancy - enClave

» details   » naar bericht  » reageer