Getypt in de album top 100 van...:

Na al een aantal noisy lofi-albums gemaakt te hebben kwam U.S. Girls (het alias van Meghan Remy) in 2015 opeens met het mooi geproduceerde Half Free op de proppen. Op het 4AD-label, waar het geluid ook helemaal bij past.
Zodra ik deze plaat leerde kennen was ik geïntrigeerd: een aparte (wellicht voor sommigen irritante) stem, ongebruikelijke melodieën en popsongs met flarden dub, psychedelica, electro en 60ies-meidenpop á la Ronnie Spector. Het eindresultaat is als het luisteren naar een beetje eng golden-oldiesstation. Meg beschikt over de gave om elke track als een eigen apart avontuur te doen klinken, en tegelijk een plaat maken die een eenheid is. De zeer ongemakkelijke skit Telephone Play No. 1 versterkt het gevoel dat je naar iets heel bijzonders aan het luisteren bent.

Aangekruist als favoriet:
1. Damn That Valley
2. New Age Thriller

Getypt in de album top 100 van...

Totale mafklapperband met een geweldige uit vijf platen bestaande discografie. Ze zijn me allemaal even lief maar Acre Thrills heeft nét dat extra. Wat horen we hier? Gebruiker Coma Cat omschrijft het mooi: 
Een hese, lispelende zanger, cleane gitaren die wat pielen, drums all over the place, nummers die continu over zichzelf struikelen, lukraak lijken te beginnen en eindigen, met horten en stoten voortploegen, het klinkt allemaal niet als een aanbeveling. Na een eerste luisterbeurt heb je iets van "wáár heb ik net naar geluisterd ?!?
Maar tijdens de tweede keer krijgen allerlei weerhaakjes grip op je hersens en na een x aantal keer is het allemaal superlogisch: georganiseerde chaos inderdaad. En superverslavend. En vermoed ik dat dit supervirtuoze muzikanten zijn die hun uiterste best doen om dat te verbergen.

Aangekruist als favoriet:
Het is één grote gedeconstrueerde bende, veel succes met hier een favoriet aanwijzen.

Geschreven in de album top 100 van...:

Unsane is een heel erg New Yorkse noiseband die bestaat uit Chris Spencer (zijn broer kwamen we al eerder tegen), Pete Shore en Charlie Ondras. Deze verzamelaar bevat alle singles met die laatste, want hij overleed aan een overdosis in 1992. Wat hierover te zeggen... de muziek klink als de hoes, die net als bij hun andere vroege platen lekker vies is: zang alsof iemand in een slachthuis met zijn arm in een vleesmolen vastzit, gitaren die klinken als apparaten en drums als vuilnisbakken. De noise werd op latere platen een stuk helderder geproduceerd, maar deze vroege lofi-singles vind ik toch echt het hoogtepunt van Unsane: helemaal passend bij de zieke sfeer van de muziek.

Aangekruist als favoriet:
1. My Right
2. Urge To Kill
3. This Town

Eigenlijk was de debuutplaat van Unwound al opgenomen. Maar vlak voor het uitbrengen ervan verliet drummer Brandt Sandeno de band. Hierna werd besloten de plaat niet uit te brengen (later is deze alsnog uitgebracht). En is de hele Sandeno-periode voorbeeldig gedocumenteerd op Unwound - Kid Is Gone (2013).

Een vervangster werd gevonden in Sara Lund en met haar inbreng veranderde de sound van Unwound van een gedreven maar weinig onderscheidend post-hardcore geluid naar iets veel diepers en originelers. De klassieke unwound-sound was geboren met hele open, geometrische drums- en baspatronen, daarover een hele hermetische gitaar met een bijna continu feedbackend geluid en de zang heeeel diep begraven onder dit alles. En dit standaard (op de laatste plaat na) opgenomen door Steve Fisk, die hierdoor eigenlijk het vierde bandlid was.

Fake Train is een volwassen klinkende debuutplaat met beangstigende en claustrofobsiche songs. Met name het midden van de plaat, met Nervous energy - Valentine Card/ Kantina/Were, Are and Was Or Is (3 nummers als één track uitgebracht) - Honourosis zijn beresterk en misschien wel het beste wat deze band ooit heeft uitgebracht.
Drie korte punky nummertjes (Lucky Acid, Gravity Slips en Ratbite) lijken nog uit het tijdperk hiervoor te stammen en passen niet helemaal bij de rest.
De hoes is overigens gebaseerd op die van deze plaat.

Maar wát een beresterk debuut van mijn favoriete band ooit. De opmaat naar nog veel meer sterke platen.

Leesvoer voor iedereen die meer wil weten over de opkomst en teloorgang van de band

Geschreven in De album Top 100 van...:

Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Metr New Plastic Ideas als hoogtepunt.

Aangekruist als favoriet:
1. All Souls Day
2. Envelope