menu

Hier kun je zien welke berichten Jan uit Berlijn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Adele - 21 (2011)

3,5
MatthijsBudding schreef:
Nee niet origineel maar recht uit het hart. De muziek daarentegen is wel origineel. Hoe vaak kom je een nummer als Rolling In The Deep tegen op de radio? Een bluesbeinvloed liedje met moderne twists, nou ik vind het bijzonder origineel. De break-up was dramatisch voor haar, dat maakt het speciaal. Zonder die breakup zou deze fantastische plaat niet zo fantastisch zijn.


De eerste 4 nummers vind ik wel goed, maar daarna vind ik dat het wel behoorlijk inkakt.
Desondanks ben ik wel benieuwd naar het nieuwe album. Eens kijken of er meer dan 4 goede nummers te produceren zijn. De dame heeft een behoorlijke stem. Op basis van de geluiden verwacht ik nu iets meer blues. Nog meer ellende.

Andy Cato - Times and Places (2013)

4,5
Ik vind het oudere werk van Groove Armada heerlijk. De latere albums iets minder. Andy Cato solo vind ik ook met dit album echt meer dan gemiddeld. Lekker relaxed. Je komt nat geregend thuis, douchen makkelijke kleren aan. En dan dit album.....wie dit mooi vind moet de dj-sets van hem eens luisteren.

Archive - The False Foundation (2016)

5,0
hahle001 schreef:
Fantastisch en ontroerend nieuw album. Waarom?: omdat ik het minstens drie keer moest draaien. Mijn ervaring is dat het dan ontdek-muziek blijkt. Iedere keer dat je het hoort ontdek je wat nieuws en geniet je intenser.
Dit album kent een muziekspreiding zonder weerga, is vrij toegankelijk en kan wel eens een doorbraak betekenen voor Archive. Nadeel daarvan is dat het grote publiek "ons" gaat ontdekken en ik vind het nou net zo gezellig om in een klein groepje pure muziekliefhebbers te genieten van Archive's eigenzinnige muziek.
Bij het nummer A Thousand Thoughts moest ik meteen denken aan de Beatles in de tijd van het album Magical Mystery Tour. The False Foundation ga je zelfs meezingen; stel je voor. Gelukkig dat in veel nummers weer spannende stiltes zitten opgesloten; daar houd ik zo van. Enige kleine minpuntje van dit album is dat ik Holly Martin mis met haar fantastische stem.
Zie erg uit naar het optreden in Haarlem donderdag 24 november en ben benieuwd naar jullie mening over dit nieuwe album.


Helemaal mee eens! Wat een streling voor het oor. Wat is 'the weight of the world' overigens een écht epos..... Ik heb dat nummer vandaag al zeker 10 keer beluisterd. Kippenvel. Moody Blues in the electronicworld. Een nummer zoals Stay Tribal viel bij mij niet meteen, maar is werkelijk goed. Voor mij (in een echt geweldig muziekjaar) echt hét hoogtepunt. Al ben ik dan als Archive-liefhebber niet echt objectief.

Archive - You All Look the Same to Me (2002)

5,0
Heeft Archive ooit een slecht album afgeleverd? Ze blijven zijn/waren en blijven fenomenaal. Zowel live als op een album. En Again is voor mij 1 van de beste nummertjes ooit. Hoort iemand in Goodbye ook een mix van John Lennon en Steve Harley?

Elbow - Little Fictions (2017)

4,5
Elbow!

Toen ik vanavond naar huis fietste moést ik uiteraard weer luisteren.
Mist. Net boven het vriespunt. En dan merk je dat Elbow gewoon weer een hoop warmte geeft. Zoals altijd. Guy, met z'n prachtige stem, is de lieve oom die je een whiskey inschenkt, knipoogt en zegt: cheers! Binnen de lijntjes? Ja. Lief en braaf? Ja. Kwaliteit? Zeker! Gewoon wederom een pareltje.

Zitten er fantastische meezingers tussen als 'Lippy Kids' en 'One Day Like This'? Nee niet echt. Is de lang uitgesponnen titeltrack net zo mooi als die op z'n voorganger? Nee. Staat er een epos op als 'The Birds'. Ook niet echt. Er zitten gewoon, naar mijn mening, geen echte uitschieters tussen, zowel naar boven niet als naar beneden. Gewoon een erg mooi album. Lieve kwaliteit. Zoals alleen Elbow dat kan en mag.

Faithless - Faithless 2.0 (2015)

3,0
Totaal overbodig. Geen enkele remix heeft enige toegevoegde waarde. Absoluut dieptepunt is de bewerking van Tiësto van God is a DJ. Het is hem gelukt om van 1 van de beste dancesongs ooit een waardeloos prul te maken. Nummer 1 t/m 15 (remixes) en daarna greatest hits.

James Blake - Assume Form (2019)

4,5
Ik vind dit album echt een groeibriljant.

Het openingsnummer en tevens titeltrack vanaf 2:17 zetten mijn arm- beenharen in erecte toestand. I'm touchable, reachable. In alle stilte. Verwijzend naar voorgaande ellende.

Nummer 2,3 en 8 zorgen ervoor, dat het album geen 5** krijgt.

Jean-Michel Jarre - Electronica 1: The Time Machine (2015)

3,5
CorvisChristi schreef:
(quote)


Dat mag misschien wel zo zijn, maar na "Stardust" aan een luisterbeurt te hebben onderworpen, kreeg ik zowaar dat oude Jarre-gevoel weer terug. Heel erg fijn nummer!!

"Zero Gravity" met Tangerine Dream is ook erg sterk trouwens!! Heel gaaf dat Jarre het voor elkaar kreeg om met Edgar Froese dit juweeltje op te nemen.

Als het niveau voor de rest van de nummers ook zo hoog geldt, zou dit wel eens een erg sterke Jarre-comeback kunnen betekenen!!


Nou, ik denk dat er wel sterkere nummers op staan. Op Stardust zou je dus kunnen horen door wie meneer van Buuren beïnvloed is.

De gastenlijst is verder behoorlijk indrukwekkend. Al denk ik dat the Who-fans rare kriebels krijgen.

Wat wel aardig aan het hele album is dat veel artiesten hun identiteit behouden. Zo vind ik Watching You met Massive Attack zalig.

Jeff Buckley - Live at Sin-é (1993)

5,0
Wat raar dat deze genialiteit maar nét boven de 4 sterretjes uitkomt. Een geweldige artiest (zoniet de beste ooit) in een kroeg met zijn gitaar. Alles wat hem uniek maakt kun je op de volledige versie horen. Zijn ongelooflijke elastische stem, zijn humor, spontaniteit. Goede muziek past bij een bepaalde stemming, maar dit? Als ik verdrietig, gelukkig, drukjes, relaxed ben...altijd!

Jeff Buckley - You and I (2016)

4,5
Dit zijn studio-opnames voordat hij beroemd werd. Vóór Grace dus. Dus m.i. zijn ze zeker van toegevoegde waarde. Het album is hoofdzakelijk gevuld met covers. Maar ik vind dat Jeff's uitvoeringen de originelen duidelijk overtreffen. Als ik zou moeten kiezen tussen de roestige, krakkemikkige stem van ene meneer Dylan en de fenomenale, elastische en veelzijdige stem van Jeff is de keuze zo gemaakt. Nee, voor mij is Jeff Buckley het grootste talent uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Vele malen groter dan Frank Sinatra (bah!), Michael Jackson (té commercieel), Elvis Presley (kom op zeg.....) of wie dan ook.

Maar mss ben ik niet objectief

Massive Attack - Ritual Spirit (2016)

4,0
buizen schreef:
Ben benieuwd hoe die lui live zijn. Schat in dat het een fantastische belevenis is om eens een concert van ze bij te wonen. Moet het geluid wel goed zijn en er een geïnspireerde band on stage staan die gewoon minimaal 2 uur speelt.
Want dat laatste wil er nog wel eens aan ontbreken bij bands van tegenwoordig.


Die lui zijn live meer dan behoorlijk hoor. Ze staan rond deze tijd op de planken. Komende woensdag mag ik . Overigens vind ik MA niet echt een band van tegenwoordig als je nog bijna 10 jaar in de vorige eeuw bezig bent geweest. Live altijd spannend. Ik heb door de jaren heen MA een keer of 3 gezien en vind ze altijd geïnspireerd.

Dit album staat hier overigens onder de 'albums', terwijl het m.i. echt een EP is. Géén absolute hoogvlieger, maar zonder meer weer een stukje kwaliteit. met genoeg afwisseling. En dat met 4 nummers.

Passenger - Young as the Morning Old as the Sea (2016)

4,0
Tegenwoordig zijn mannen met baarden of hip of fout. Deze lieve man is dus duidelijk hip. Ik blijf gewoon een zwak houden voor deze lieve 'modern Folk-zinger'. Wederom een heerlijk album. En ja. Anywhere is duidelijk geïnspireerd door Graceland (van Paul Simon uiteraard). Somebody's Love komt werkelijk uit het hart. De liefde van een ander. Niet zijne, denk ik..... In de na-zomer mag deze meneer bij een kampvuurtje spelen. Als het straks wat kouder wordt bij de open haard.

Als Passenger in je stad komt, ga naar het centrum. De kans is groot dat hij en zijn gitaar aanwezig zijn. Straatmuziek .

Paul Kalkbrenner - 7 (2015)

4,5
Ondanks het feit dat ik niet helemaal objectief ben vind ik het een zalig album. Je moet dit album in het juiste perspectief zien. Hij is net vader geworden (voor het eerst). Daarnaast is het een release die opeens op een groot label verschijnt (Sony, of weet ik veel hoe die ratten allemaal heten ). Het is een album dat niet echt commercieel is. Er zit een duidelijke boodschap in, die in mijn ogen behoorlijk vertederend is. Kijk op Utube maar naar de trilogy. En tenenkrommend vind ik Feed your head absoluut niet. Er zouden meer techno-producers zo respectvol om moeten gaan met verhaaltjes uit het verleden .

Sam Baker - Land of Doubt (2017)

4,5
Op 1 of andere lullige manier kun je voelen of iets écht uit het hart komt of niet. Of iets door marketingtrollen in de markt wordt gezet of werkelijk met liefde gemaakt is. Dat laatste is in dit geval zonneklaar lijkt me.

Hoor ik in het 1e nummer een mix van Damien Rice en Chris Rea? Of ben ik het weekend te heftig begonnen? Bij het 2e nummer verdwijnt dat gevoel overigens totaal.

Santana - Santana IV (2016)

4,5
E-Clect-Eddy schreef:
De single Anywhere You Want to Go klinkt nog het meest zoals ik mij Santana van die eerste albums herinner maar ik heb al lang niet meer naar die albums geluisterd. Klinkt ook meer als een band dan het vorige album Corazón, Carlos' gitaar klinkt niet zo dominerend, vaak genoeg ook bijna op de achtergrond zoals in de tweede single Blues Magic

Benieuwd of ik deze meer dan circa 10-12x ga luisteren, tot daar ging het met Corazón


Ik denk dat je dit album dan vaker gaat luisteren. Sterker nog, als je Corazon al meer dan 10x heb beluisterd.......Ik vond het een gedrocht. Dit is scheurende gitaren, gierende Hammond, megavette percussie. Vocalen als toen (Rolie). Die 2 met Isley vallen me tot nu toe (4x luisteren) nogal tegen.
Hoogtepunten voor mij zijn:
Shake It. Zeker in het 2e deel zeer geïnspireerd gitaarspel. Iets wat ik sinds Milagro (1992) niet meer heb gehoord.
Fillmore East: Eigenlijk past dit nummer niet zo in deze tijd. Of is het daarom zo goed?
All Aboard: Waarom zooooo kort???
Blues Magic: Ik denk dat dit, zeker door de vocalen, nog het meest in de buurt komt van het beginwerk.
You and I: Net als je begint te denken dat het te zoet is, gaat het tempo omhoog.
Come as you are: Ik krijg nu wel erg veel zin in een vakantie op de Caraïben of Cuba. Losss met die heupjes. Simpele melodie, maar wel raak.

Kort samengevat. Voor mij een toppertje. Geïnspireerd, sinds lange tijd...1992 ofzo. Geen gastgeneuzel. Ja Isley. Die 2 nummers zijn vooralsnog de minpuntjes voor mij. Maar misschien verandert dat nog. Misschien is het zo goed, omdat meneer Clive Davis er met zijn commerciële vingertjes vanaf is gebleven .

The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

5,0
Dank je Vinck. Prachtige recensie.

Wat ook prachtig is zijn de controverses. Wat de één suf of saai noemt, noem ik meeslepend. Ik vind het een meesterwerk. Mooi lang, prachtige melodieën, roerende teksten, zalig gitaar- en toetsenwerk en niet te vergeten de vocalen van meneer Granduciel, die m.i. met vlagen een verbeterde versie lijken van Bob Dylan. Heel goed te horen in You don't have to go vanaf 3 minuten.

Volgens mijn bescheiden mening is dit gelaagder, emotioneler en zeker instrumentaal een trap hoger dan Lost in a dream. Wat ik wél jammer vind is dat het blaaswerk, wat zeker live een extra dimensie geeft, een minder prominente rol heeft op dit album.

Underworld - Barbara Barbara, We Face a Shining Future (2016)

4,5
Ponty Mython schreef:
Slechts zeven nummers, maar toch een degelijk album. Zoals Eric al zei mist het album een echte knaller. Het is een beetje een allegaartje van verschillende Underworld albums geworden. De eerste drie tracks bevallen me het beste en grijpen duidelijk terug naar de jaren '90 periode. Santiago Cuatro is een instrumentaal ambient nummer dat rustig voortkabbelt. Motorhome is een ballad, Underworld style. Ova Nova lijkt op een afgeschreven nummer van Barking en is tevens het slechtste wat dit album te bieden heeft. Nylon Strung ben ik nog niet helemaal over uit wat ik daar nou precies van vind. Aan de ene kant lijkt het, net zoals Ova Nova, op iets van Barking, maar het brengt tevens een lichte euforie te weeg... Hmm.


Wat Ova Nova betreft ben ik het helemaal met je eens. Dat het een allegaartje is klopt mss wel. Maar daarom is het ook wel een toppertje voor mij.
I Exhale is verassend.
If Rah vind ik persoonlijk zalig. Doet me denken aan Ring Road. De meesten vonden dit nummer irritant, terwijl ik het juist een toppertje en tekstueel sterk vind.
Low Burn is gewoon heerlijk mellow, up-tempo.
Santiagio Cuatro is lekker multi-culti. Zoals de hele wereld zou moeten zijn.
Motorhome is wat mij betreft het hoogtepunt. Wederom wereldse invloeden. Lekker ogen dicht en genieten.
Ova Nova is voor mij de minste. Herhaling van zetten.
Nylon Strong (ze bedoelen echt wel 'string') klinkt op het eerste oor vrij matig, maar meerdere keren luisteren maken het nummer steeds boeiender. Doordat de vocalen die bij Underworld niet altijd het beste van het geheel zijn en toch....?

En dat er geen knallers op staan heeft volgens mij te maken met feit dat de mannen al rond of tegen de 60 zijn. Alhoewel ze op het podium nog wél knallen. Kittens (live) blijft voor mij wat Underworld betreft toch écht een knaller. Zo opzwepend!