menu

Hier kun je zien welke berichten Jean-Maurice als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Projection - Framework (2017)

Alternatieve titel: Proj 2 Rec STLM

Deze band heeft wel wat raakvlakken met The Danse Society en The Sound vind ik. Hun albums zijn heel goed geproduceerd maar ik zou deze band graag eens live zien. Hier is hun progressie duidelijk te horen als je het vergelijkt met hun debuut 'Exit'. Op hun eerste album was het geluid weliswaar verfrissend maar nog wat zoekende en hoorde je er teveel bands in terug. Hier is het geluid een stuk consistenter en lijken ze hun eigen sound gevonden te hebben. Alle liedjes zijn aanstekelijk melodieus, liggen goed in het gehoor en blijven gemakkelijk 'hangen'. Op plaat zeker een van de betere new-wave/postpunk bands van deze tijd. Een band met de nodige potentie en ik ben heel benieuwd naar een vervolg.

Abecedarians - Eureka (1986)

Wat is deze remaster goed zeg! De originele EP is geweldig maar de bonustracks maken dit album helemaal af. Twee instrumentale tracks die ook niet vervelen maar waar de band hun exceptionele muzikale kunsten vertoont. In de jaren 80 voor mij volslagen onbekend anders waren ze toen al een favoriet geweest. Het experiment spreekt me hier erg aan, de synths, de zang en het gitaarwerk. Muziek met een hoog 'chill' gehalte die uiteraard helemaal in mijn straatje past. Hoewel de top 10 voor mij een momentopname is (er zijn zoveel goede albums) voorlopig zeker een verdiende plek.

Anne Clark - R.S.V.P. (1988)

Alternatieve titel: Live at the Music Centrum, Utrecht Holland

Ik hoorde Anne Clark voor het eerst toen ik een jaar of 18 was en nog steeds weet haar poëzie en muziek me te raken. Zij kon als geen ander de moderne tijdgeest vangen in een gedicht. Met haar 'Spoken Word' op muziek was zij een pionier en in die zin vernieuwend. Ik heb dit prachtige live-album nog maar eens opgezet en niets wat er op staat klinkt gedateerd!

Anne Clark - Cane Hill - YouTube

Asylum Party - The Grey Years Vol. 1 (2006)

Eigenlijk de eerste darkwave/coldwave band wat mij betreft. Met overdadige synths, te harde drummachine, een alom aanwezige diepe bas en op de achtergrond een zelden schreeuwende ingetogen zang met uitwaaierende gitaren die als climax op de voorgrond treden. Dit is geen gemakkelijke 'luistert lekker weg' muziek en dat maakte dit Franse trio voor die tijd ook wel uniek. De nummers zijn op het eerste gehoor monotoon en veel te lang maar als je ze een paar keer hebt geluisterd dan ontdek je de knappe structuur van de liedjes. Op de eerste cd staat hun eerste mini LP 'Picture One' en hun langspeler 'Borderline'. Op de tweede vreemd genoeg als eerste song het laatste nummer van 'Borderline' (waarom niet op de eerste cd gezet?) en een serie aanstekelijke ongepolijste demo's plus een instrumentaal en live nummer. Dat deze band altijd underground is gebleven behoeft natuurlijk geen uitleg hoewel sommige liedjes hier en daar flirten met pop. Nadrukkelijk gebaseerd op de postpunk/new wave van de 'grote bands' deden zij het net even iets anders. Ze worden nu gezien als een van de grondleggers van de latere darkwave. Deze dubbelaar uit 2006 werd opnieuw uitgebracht en geremasterd in 2016.