menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Kaaasgaaf. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022, november 2022, december 2022, januari 2023

Beach House - Once Twice Melody (2022) 5,0

18 februari 2022, 14:50 uur

Nog geen week na het sublieme dubbelalbum van Big Thief, een minstens zo subliem dubbelalbum van Beach House. Waar hebben we het aan verdiend?! Ik krijg nu toch wel sterk het gevoel van dat we een bijzondere muzikale periode zijn ingegaan, het creatieve oogstseizoen van de pandemie. En grappig ook dat het fenomeen 'dubbelalbum' zo zijn a-modieusheid kwijt aan het raken is. Natuurlijk is méér niet altijd beter, maar juist omdat zulke weids opgezette werken wat in onbruik zijn geraakt, zal er wel echt een gedegen reden voor zijn als een band ervoor kiest ons hierin onder te dompelen. Waarbij dit soort platen wel verreweg het meest tot hun recht komt als ze verspreid over vier plaatkanten wordt beleefd, door het opstaan en het omdraaien verloopt de tijd zo anders dan domweg op 'play' drukken en op laten staan.

Op Beach House ben ik al zo'n vijftien jaar tomeloos verliefd, sinds ik voor de eerste keer het magnifieke Gila van hun tweede album hoorde. Toch had ik de ontwikkeling van deze band nooit kunnen voorspellen. Het zijn vaak subtiele toevoegingen aan hun muzikale pallet - hoewel in dit geval onderscheidender dan ooit van de rest van hun oeuvre, qua wulpse wellustige weelderigheid, vergelijk dat maar eens met de onderkoelde leegte van hun eerste paar platen - maar omdat ze hun 'essentie' nooit uit het oog verliezen, dat wat Beach House zo onomstotelijk Beach House maakt (en dat is duidelijk meer dan Victoria's unieke stem alleen) maakt dat de gestage uitdijing van hun universum des te spannender. Alsof je door ze bij de hand genomen wordt op hun ontdekkingstocht, die altijd zoveel meer is dan maar wat nieuws uitproberen, maar waar altijd een duidelijk noodzakelijke samenhang met hun identiteit in doorklinkt.

Gewoonlijk vind ik het zonde als een band zoveel nummers van hun albums van tevoren al 'weggeeft', er gaat dan het nodige van het verrassingseffect verloren. Ooit - nog niet eens zo heel lang geleden - vermeed ik dan ook krampachtig voorproefjes van albums waar ik naar uitzag. In dit geval vind ik het ritueel dat de plaat in stukjes aan ons 'onthuld' werd toch wel fraai bedacht, de band was zich er waarschijnlijk bewust van dat het anders teveel om te behappen zou zijn. Hoewel ik evengoed denk dat ze het bij die eerste twee EP's hadden moeten laten, zodat tenminste iets meer dan de helft nog 'nieuw' zou zijn, nu is het minder dan een derde. Maar gelukkig is het me wel gelukt, hoe moeilijk dat ook was, die tweede en derde EP slechts eenmaal te beluisteren. De eerste wel iets vaker, zeker het nummer Pink Funeral dat op mijn eindejaarscompilatie van '21 terechtkwam (ach, wat was het heerlijk frustrerend om tussen dat nummer en het al even geniale Superstar te moeten kiezen). En het 'staartje' van deze plaat (de laatste vijf tracks) blijkt gelukkig bepaald niet tegen te vallen. Allemaggies, dat slotnummer! Denk je alles wel gehad te hebben, krijg je dat nog eens als kosmische kers op de torenhoge taart. Maar uiteraard gaat het om het geheel, dat de komende tijd steeds meer zal kunnen 'landen', wanneer alle delen op hun plek vallen en we het geheel kunnen overzien. Vergeve mij het cliché, maar we kunnen toch wel al voorzichtig stellen dat dit geheel zoveel meer dan de som van die briljante delen is.

Ik zou Once Twice Melody als een misleidend gedurfde plaat willen omschrijven. Het gedurfde zit hem erin, dat er steeds zoveel meer gebeurt (qua opbouw, qua sound, qua alles eigenlijk) dan strikt zou hoeven voor iedere melodie die in zichzelf al zo wonderschoon is (perfecte titel dus ook) . Daarmee wordt het risico genomen dat de nummers niet alleen elkaar maar ook zichzelf ondersneeuwen, dat de vorm de inhoud (als je zulke zaken per se zou willen onderscheiden, waar ik geen voorstander van ben) ondergraaft. Maar de band omarmt hier haar eigen keizerlijke grootsheid met volstrekt gerechtvaardigde bravoure. Het misleidende is namelijk dat Alex en Victoria het allemaal zo volstrekt vanzelfsprekend laten klinken, geen moment vliegen de nummers ook maar een beetje uit de bocht. Ze vliegen alleen maar hoger en hoger en dan nog een stukje hoger, en wij mogen mee.

» details   » naar bericht  » reageer  

Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022) 5,0

11 februari 2022, 22:56 uur

Ik zal maar eerlijk zijn: ik was een beetje bang voor dit album. Niks wat deze band uitbracht (inclusief Adrianne's solowerk) vind ik minder dan fantastisch, en ik vond ze eigenlijk alleen maar beter worden. Hun concert in Paradiso was mijn laatste concert voor de lockdown, waardoor ik sindsdien nog eens extra warme emoties koester bij de muziek (hoewel het solo-optreden van Adrianne in de Tolhuistuin een jaar eerder nóg mooier was, ik denk wel in de top drie concerten die ik ooit zag!). Maar van al die eerder uitgebrachte nummers van dit album (steeds weer nam ik me voor niet te luisteren, steeds weer won de nieuwsgierigheid het toch) vond ik slechts een stuk of twee van hun vertrouwde niveau. De rest klonk aardig, vermakelijk, schattig, interessant, maar drong niet door tot m'n ziel zoals ik van ze gewend was. Ze voelden teveel als losse flarden. Stiekem hoopte ik dat die nummers in de albumcontext op hun plek zouden vallen, en goddank, dat doen ze ook. En hóe! Juist de nummers die ik het minste vond, springen er nu voor mij uit. Grappig toch hoe die dingen kunnen werken.

Het album is in al z'n licht-desoriënterende semi-spontane whitealbumesque potpourriheid aan stijlen, sferen en emoties, toch werkelijk een onontkoombaar en indrukwekkend beklijvend geheel. Alles achter elkaar op Spotify (zonde dat ze hem daar niet doormidden hebben gehakt) is wel een érg lange zit. Maar op elpee klopt-ie helemaal. Is in principe natuurlijk een even lange zit, maar door het opstaan en omdraaien is het toch alsof je steeds omslaat naar een volgend hoofdstuk in een boek. En dit is een boek om in te verdwijnen. Met prachtige teksten (ook daar weer volop contrast: van pastorale prenten naar dagelijkse beslommeringen), klanken die indringende bevreemding laten bestaan naast haast koddige maar toch zo welgemeend liefdevolle traditionaliteit, en melodieën die altijd al bestaan lijken te hebben zonder dat iemand ze ooit hoorde. Wat een eervol genot om dit viertal te mogen volgen op alle eigenzinnige kronkelwegen dat ze inslaan zonder zichzelf ooit uit het oog te raken.

Voor een volgende plaat zal ik niet meer bang zijn, mijn vertrouwen in Big Thief is krachtiger dan ooit. Dit album is een onwaarschijnlijk universumpje om dankbaar diep in weg te zakken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Animal Collective - Time Skiffs (2022) 4,5

5 februari 2022, 20:07 uur

Moeilijk te zeggen wat er mis was met die vorige rits platen, ze klonken niet per se radicaal anders dan waar deze band groot mee werd. En toch voelden ze wat mat, een beetje zielloos zelfs, en wisten bepaald niet te beklijven. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik mijn interesse in dit gezelschap wat kwijt aan het raken was. Dat is niet erg, zo gaan die dingen. Op een plaat als deze had ik ieder geval zeker niet meer gerekend. Hier hoor ik weer hoe zij mij ooit zo wisten te betoveren, omdat ze dat doodleuk weer eens helemaal flikken. Ik ben opnieuw volledig in de ban van dat bizarre maar heerlijke geluidenpallet. Het klinkt zowel spannend als ontspannend, het klopt van geen kant en toch klopt het helemaal. En het is vertrouwd, maar wel fris. Ze doen waar ze ooit zo goed in waren, maar net een tikkie anders. Dit album mag dan ‘typisch anco’ klinken, het staat toch echt op zichzelf. Hier zal ik voorlopig niet uitgeluisterd op raken!

» details   » naar bericht  » reageer