menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Kaaasgaaf. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022

Daniel Rossen - You Belong There (2022) 4,5

16 mei, 12:17 uur

Wat een wonderschoon optreden gisteren van deze sympathieke bard (en wat een prachtige plek ook zeg, dat Zonnehuis!). Ook al speelde hij alles in z'n uppie, toch klonken de nummers verrassend genoeg niet zo extreem anders dan op deze volgearrangeerde plaat. De essentie bleef bewaard. Bovendien deed het me goed om te zien dat hij zo in z'n element is, in zo'n setting. Want met Grizzly Bear, hoe mooi de concerten die ik van ze heb gezien ook waren, was er toch altijd een afstand. Nu kreeg je het gevoel bij hem op schoot te zitten. Om z'n fascinerend vingervlugge vingers (vooral op gitaar, een paar keer op piano) te mogen volgen. En wat blijft die stem toch heerlijk!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit album tot dusverre minder vaak beluisterd heb dan ik van tevoren - zie hier immers al tien jaar naar uit - had verwacht. Maar dat komt zéker niet omdat hij tegenvalt. Eerder speelt de niet bij te houden stroom aan prachtige releases van de laatste tijd een rol (ik begin dit steeds meer als het creatieve oogstjaar van de pandemie te beschouwen, iets om ver in de toekomst nog vol dankbaarheid (her)ontdekkingen uit te blijven putten) en daarnaast is dit ook wel het soort plaat dat nou juist de aandacht nodig heeft. Qua sound lijkt het naadloos aan te sluiten op die eepee van tien jaar gelee, maar die was toch een stuk toegankelijker, luchtiger. Kan ik eigenlijk altijd wel opzetten. Hier moet ik voor in de juiste stemming verkeren. Neigt op momenten naar de wat experimentelere kanten van DoE en GB (van beide bands speelde hij overigens gisteren ook een paar nummers), maar dan wat expressiever. Je kan wel horen dat hij hier tien jaar aan gesleuteld heeft, het maakt wel benieuwd naar een wat 'spontaner' vervolg. Lichte kost is dit album niet, maar wie zich er op het juiste moment aan overgeeft een meer dan meeslepende belevenis. Het is dan zalig verdwalen in het spinneweb aan wendingen en lagen die de nummers bevatten, maar die wonderlijk genoeg toch helemaal klopt (en per luisterbeurt meer op z'n plaats valt). En juist omdat hij zo consistent aan zijn herkenbare sound vasthoudt (die onwaarschijnlijke mix van jazzy en folky, van traditioneel troostrijk en avontuurlijk bevreemdend) maakt dat de afslagen die hij daarbinnen neemt des te spannender. Ook al geef ik deze plaat misschien nu niet de aandacht die het van mij verdient - al vermoed ik na het concert van gisteren, dat ik hem weer wat vaker uit de kast ga trekken - het is een verrukkelijke gedachte dat hij er is, om altijd in te kunnen verdwalen en nieuwe werelden in te ontdekken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kevin Morby - This Is a Photograph (2022) 4,5

14 mei, 18:06 uur

Ik vind Morby’s platen altijd heel fijn, hoewel tot dusverre Singing Saw de enige is die me van begin tot eind in z’n greep wist te houden. Had geen rekening meer gehouden op een album van zulke consistentie, laat staan een plaat die dat weet te overtreffen. Maar ik geloof dat deze dat toch wel doet. Mijn aandacht wordt momenteel iets teveel opgeslokt door The Smile om het naar behoren te kunnen beoordelen, maar op het eerste gehoor is dit Morby’s meest meeslepende en eigenzinnige plaat. Prachtige teksten en arrangementen, een gloedvol persoonlijk geheel. En ik geloof dat ik zijn stem met de jaren alleen nog maar mooier ga vinden, ook dat nog eens! Ik word gewoon duizelig van hoe goed dit muziekjaar wel niet is, het ene meesterwerkje na het andere komt als manna uit de lucht vallen en we zitten nog niet eens op de helft. De creatieve oogst van de pandemie zullen we maar zeggen, iets om in de toekomst vol dankbaarheid op terug te kijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Smile - A Light for Attracting Attention (2022) 5,0

13 mei, 19:55 uur

Toen op 21 mei vorig jaar werd aangekondigd dat die avond een nieuw project van Jonny Greenwood en Thom Yorke zou debuteren als onderdeel van een pandemieproof streamingevent van Glastonbury, kocht ik uiteraard meteen een kaartje. Sinds mijn dertiende volg ik deze heren immers in alles wat ze doen. En dit riep toch wel een hoop nieuwsgierigheid op: het zou de eerste keer zijn dat deze twee genieën buiten hun ‘moederschip’ de handen ineen zouden slaan. Ik ging ervan uit dat het wel een hoogst experimenteel, elektronisch of orkestraal gebeuren zou blijken. Of wellicht heel jazzy, al was het maar vanwege het derde bandlid: jazzdrummer Tom Skinner, afkomstig uit het mij toentertijd slechts vagelijk bekende Sons Of Kemet. Ik zat er helemaal klaar voor, maar de avond duurde lang. De rest van het Glastonbury-programma boeide mij niet zo, met uitzondering van een andere grote held: Damon Albarn, die nummers ten gehore bracht van zijn prachtige solo-album dat later dat jaar zou verschijnen. Er waren ook de nodige technische problemen, de stream viel regelmatig uit de lucht. Ik was zenuwachtig of het tijdig gefixt zou zijn. Af en toe schakelden we om de tijd te doden maar over naar het Songfestival, want dat was er ook nog eens die avond. Hoe dan ook: toen The Smile begon aan hun korte set, zat ik er gelukkig helemaal klaar voor en werkte alles naar behoren (hoewel ik later begreep dat dit voor veel kijkers niet het geval was, ik had dus blijkbaar geluk gehad). 



En hoe The Smile bleek te klinken was toch eigenlijk wel het láátste dat ik had verwacht. Dit side-project (toen nog onduidelijk of we het als een volwaardige band moesten beschouwen, wie weet bleek het een eenmalig iets te zijn) rockte zowaar dat het een aard had. Nu is het een wijdverspreide misvatting dat Jonny en Thom sinds Kid A hun gitaren volledig zouden hebben ingeruild voor abstracte electronica, mensen die dat beweren hebben blijkbaar nooit een 2+2=5, Bodysnatchers, Jigsaw of Burn The Witch gehoord. Maar de energie van dit Smile-optreden was rauwer en punkiër dan je van deze doordachte vijftigers zou verwachten. Heel in de verte riep het bij vlagen wel Radiohead in z’n begindagen op, maar als zo lang op elkaar ingespeeld vijftal zou een poging daarop terug te grijpen vast al snel gekunsteld aandoen. Terwijl in zo’n kleinere bezetting, zonder bovendien de juk van die Heilige Naam, en met de toegevoegde energie van een andersoortige muzikant, het aanzienlijk eenvoudiger zal zijn geweest zulke zogenaamde onbevangenheid op te roepen. Bovendien hoorde ik ook enige invloeden die niet (mathrock) of nauwelijks (Afropop) bij Radiohead naar voren zijn gekomen. Al met al kon ik de veelgehoorde reactie, dat The Smile wel het einde van Radiohead zou betekenen, niet zo goed plaatsen. Ook dat een van de gespeelde nummers een oud Radiohead-nummer is dat nooit op plaat verscheen, vond ik op zich een weinig belangwekkend teken. Immers, Thom heeft vaker nummers tussen zijn vele projecten laten switchen.



Op enkele Instragram-videos van repetities en Thoms solo-uitvoering op een festival van Free In The Knowledge (zowaar een kampvuurachtig nummer) na, zou het meer dan een half jaar duren voor we weer een teken van The Smile mochten vernemen. Dat was in januari van dit jaar, met de heerlijk sardonisch getitelde single You Will Never Work In Television Again. Dit nummer versterkte de vermoedens dat The Smile als behoorlijk opzichzelfstaand bandje beschouwd mag worden. De enige Radiohead-associatie die het ieder geval bij mij opriep was buitenbeentje Bangers + Mash van de In Rainbows-bonusdisc en Thom’s manier van zingen deed zowaar een piepklein beetje Pablo Honey-achtig aan. Maar de bevreemdende geluidenbrei (horen we daar een fluit?) in de bridge, toonde tegelijk dat ook als deze muzikanten voor zoiets simpel mogelijks lijken te gaan, er nog altijd wel iets uitdagends mee wordt gesmokkeld. Over een album kregen we nog niets te horen, wel de aankondiging voor een drietal nieuwe streamingconcerts (live vanuit Londen) later die maand. Het zou interessant zijn om te zien in hoeverre dit project (of: deze band, mochten we nu toch al wel voorzichtig zeggen) zich in de tussentijd verder ontwikkeld had.

 De sfeer van deze concerten was behoorlijk anders dan die van het Glastonbury-optreden. Minder rauw, meer gedetailleerd. Wonderlijk dat slechts drie muzikanten zo’n weids geluid neer kunnen zetten, al bespeelde eeuwig wonderkind Jonny regelmatig twee instrumenten tegelijk (hem met z’n ene hand piano en met z’n andere harp zien spelen, in mijn pyjama vanaf de eerste rij die mijn bankstel was, is een belevenis die me wel altijd bij zal blijven). En de nummers die we nog niet kenden (of half kenden, zoals een tweede onuitgebracht Radiohead-oudje) waren minder basaal rockend, eerder spacey bezwerend. Je zou het moeilijk anders kunnen omschrijven dan… Radiohead-esque. Voor het eerst diende zich bij mij nu ook de gedachte aan of The Smile dat andere bandje zo niet een beetje overbodig zou maken. Zeker met oudgediende Nigel Godrich achter de knoppen, waardoor het in de studio vast alleen nog maar gelaagder zou worden.



Er zouden maar liefst nog een vijftal singles volgen, die ik elk van mezelf niet vaker dan twee keer mocht beluisteren. Een paar jaar geleden zou ik waarschijnlijk wel geprobeerd hebben al die voorproefjes krampachtig te negeren, daar ik als verstokt albumfanaat weinig op vind wegen tegen de sensatie dat een plaat waar ik zo naar uitzie bij een eerste beluistering nog zo nieuw mogelijk is. Maar ach, tegenwoordig maak ik het mezelf toch net iets minder moeilijk. De singles bevestigden ieder geval mijn vermoeden dat The Smile niet zozeer een totaal andere kant van Thom en Jonny laat zien, maar een logische voortzetting is van hun dertigjaarlange samenwerking. The Smile lijkt net iets losser en luchtiger, funkiër misschien wel, te klinken dan Radiohead doorgaans doet, wat hem niet zozeer zit in de nummers zelf (waarvan het merendeel in andere vorm ook prima op een Radiohead-plaat zouden passen), maar eerder het samenspel van zo’n kleinere bezetting (met regelmatige toevoeging van blazers en strijkers, die natuurlijk bij Radiohead ook een steeds prominentere plek hebben gekregen, en die voor Jonny met zijn vele soundtracks en klassieke composities inmiddels even kenmerkend zijn als zijn gitaarspel). Bovendien lieten deze vijf nummers horen, dat dit wel eens het meest veelzijdige Radiohead-gerelateerde album sinds Hail To The Thief zou kunnen blijken (en naar nu blijkt ook hun langste). 

En dan kwam er eindelijk de aankondiging van concerten en... Het Album.

Dat album is er nu dan eindelijk, en het bijzonder is dat hoewel mijn anticipatie ziekelijke vormpjes begon aan te nemen, het nog vele malen beter blijkt dan ik me had kunnen indenken. Ook al kende ik een groot deel van de nummers al, klinken ze toch nieuw. Zoals op elk Radiohead-album sinds The Bends (en bij elke plaat verder geperfectioneerd) lijkt er zo ontzettend bizar goed nagedacht over de volgorde, waardoor elke track een gewicht krijgt door het contrast met het nummer ervoor. Een cliché van jewelste, maar de som is zoveel meer dan de delen. En ook al bevat elke track grotendeels herkenbare elementen van wat Thom en Jonny zowel binnen als buiten Radiohead in al hun veelzijdigheid hebben gedaan, staat deze plaat toch volledig op zichzelf. Elk nummer heeft weer andere elementen om je mee te slepen en te hypnotiseren. Het is alsof je bij elke track een nieuwe kamer binnenstapt van een kasteel om in rond te blijven dwalen. Tovenaars zijn het.

Veel mensen zijn van mening dat A Moon Shaped Pool Radioheads zwanenzang zal blijken te zijn en dat The Smile een teken is dat dat vermoeden bevestigt. Ik denk dat Radiohead nog niet is uitgespeeld en juist een projecten zoals dit ervoor zorgt dat de band zo lang kan blijven voortbestaan. Zonder The Eraser geloof ik niet dat In Rainbows er was gekomen, zonder de soundtracks van Jonny geen A Moon Shaped Pool. Het gaat er niet alleen om dat Radiohead, als band die nooit stil kan staan, injecties nodig heeft van zulke buitenechtelijke experimenten. Experimenten die zo goed werken juist omdat ze de loden last van die heilige bandnaam niet hoeven te dragen. Het verrassende van dit experiment is dat het voornamelijk een experiment met conventies betreft: wellicht te speels, te direct en op momenten te ongeremd mooi voor een volgend Radiohead-album. Maar tegelijk vol van die typische betoverende Radiohead-gelaagdheid. Het mooiste buitenechtelijke kindje denkbaar.

Ik heb sterk het vermoeden dat Jonny de initiatiefnemer en stuwende kracht is van deze band. Niet alleen omdat hij nu steeds het woord voert in alle updates (normaal doet Thom dat), maar ook omdat ik hem een tijd terug in een interview zichzelf zag beschrijven als de minst perfectionistische van Radiohead, de meest ongeduldige. Hij zei dat hij liever had gehad dat Radiohead veel vaker muziek uitbracht, die dan maar ietsje minder ‘goed’ is. Misschien is dat dan wel de belangrijkste reden achter The Smile, dat Jonny nou eens zijn zin heeft doorgezet, om dit tot verfrissend resultaat te laten leiden.

Dat ik deze helden van mij - die ik acht keer in steeds grotere zalen heb gezien - binnenkort in het voor hen zo intieme Paradiso zal meemaken, kan ik nauwelijks bevatten. Ik ben benieuwd of ze alleen nummers van deze prachtige plaat gaan spelen, of meer verrassingen in petto hebben. Bijzonder zal het hoe dan ook worden. Tot die tijd zal ik A Light… vast steeds dieper in mijn hart sluiten, en er vermoedelijk ook daarna niet op uitgeluisterd raken. Het is wellicht nog een beetje vroeg voor dit soort uitspraken, maar ik heb toch wel sterk het gevoel dat dit het zoveelste iconische werk van deze heren is dat een zalig onderdeel van mijn leven uit zal blijven maken, iets om te allen tijde naar terug te kunnen keren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Belle and Sebastian - A Bit of Previous (2022) 4,0

12 mei, 22:14 uur

Wat een verrassend consistent album is dit! Had ik niet meer verwacht van deze band. Op voorgaande platen stonden steeds een aantal lichtpuntjes om ons eraan te herinneren wat een fantastische songschrijvers dit zijn, maar ook een hoop ergerlijke middelmaat. En hoewel het me niet meer zo kan raken als het vroege werk (daarvoor klinkt het toch allemaal wat te doordacht), vind ik elk liedje op deze plaat meer dan fijn en ook nog eens per luisterbeurt beter worden! Hartverwarmende teksten, aanstekelijke melodieën en lekker afwisselende sound. Laat die zomer nu maar komen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Arcade Fire - WE (2022) 3,5

8 mei, 14:30 uur

Ik geloof dat ik een stuk enthousiaster over deze plaat ben dan de meesten hier, maar ja, mijn verwachtingen waren dan ook wel écht heel laag. Maar zowaar: ik vind het denk ik wel hun meest consistente plaat sinds The Suburbs. Reflektor kende weliswaar duidelijkere hoogtepunten, waar de hoogtepunten van dit album niet de schaduw van mogen staan. Maar er stonden ook enkele ergerlijke nummers tussen, om van Everything Now (één brok ergerlijkheid) nog maar te zwijgen. Gezien de songtitels en het hele (zelfs voor hun doen, dat zegt wel wat!) pompeuze concept, had ik me erop ingesteld me aan WE (die kapitalen alleen al) weer een heerlijk potje te gaan zitten ergeren. Maar de pretenties ervaar ik ditmaal eerder als ontwapenend en de muziek als gefocust en meeslepend. Ze ballen in veertig minuten (het geklaag hier over die lengte begrijp ik niet zo, vind dat nu juist krachtig) alle kanten van hun oeuvre samen en vernieuwend is dat dus niet bepaald, maar het weet mij toch wel echt in z'n greep te houden en mijn hartje te verwarmen. Op momenten heerlijk sardonisch over-the-top, maar vaak genoeg ook vol oprechte bezieling. En mede dankzij de (voor Godrichs doen verrassend subtiele) productie, gehuld in een aparte gloed die, ondanks het gebrek aan vernieuwingen, WE toch een duidelijk opzichzelfstaande eenheid laat zijn. Nee, in de algehele consensus dat deze band z'n beste dagen definitief achter zich heeft liggen, kan ik me zeker wel vinden - maar ach, de meeste bands komen nu eenmaal op zeker moment op zo'n punt - maar als het albums als dit op blijft leveren, valt er wat mij betreft toch echt niet al teveel te klagen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rolling Blackouts Coastal Fever - Endless Rooms (2022) 4,5

7 mei, 19:16 uur

Dit vind ik toch wel overduidelijk hun beste album tot dusverre. Op de vorige platen stonden een paar verslavende uitschieters en de rest was ‘gewoon’ bijzonder aangenaam, maar hier vind ik elk liedje van hetzelfde hoge niveau. Blijft knap van deze band dat ze zo lekker achteloos weten te klinken, terwijl hun nummers uiterst ingenieus in elkaar steken. In dat contrast zit denk ik wel het verslavende voor mij.

» details   » naar bericht  » reageer