Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Erg goed album van Iron Maiden.
Alleen vind ik twee nummers beneden peil:
Judas be my Guide
Weekend Warrior

De titel track is een wereld nummer.
Alleen als je het een paar keer live hebt gehoord, vind ik de studio versie stukken minder

Weer een degelijk albumvan Iron Maiden. Ik vind hem een tikkie beter dan de voorganger, maar het haalt niet de status van de 80er jaren albums. De beste nummers: Afraid to Shoot Strangers, The Apparition, Weekend Warriors en Fear of the Dark. Wasted Love vind ik wat zwakjes.

Twee goeie nummers, Afraid To Shoot Strangers en de titeltrack. De rest is middelmatig tot ondermaats. Ok, ok, Wasting Love is in principe geen slechte ballad en Be Quick Or Be Dead is ook best een lekkere up-tempo opener, maar het kan zich helaas niet meten met de krakers uit hun gloriedagen.

Bruce heeft wel eens beter gezongen, lijkt erop dat het jarenlange touren zn sporen beginnen na te laten op mans stembanden.

Conclusie: Voorganger No Prayer For The Dying was al geen hoogvlieger, maar luisterde nog wel lekker weg. Dat lukt me met dit album helaas niet echt meer. Teveel nietszeggende nummers. De laffe (iele) productie draagt ook niet bepaald bij.

2,5*

Tsja, niks aan toe te voegen Nieuwstad...

Na Powerslave overgeslagen te hebben kocht ik destijds nog Somewhere in Time en toen hield ik het voor bekeken. Mijn voorkeur ging meer uit naar thrash en (in die tijd) obscuurdere progressieve dingen.

Dat No Prayer for the Dying en Fear of the Dark tegenvallers geweest moeten zijn na 7 ijzersterke Iron Maiden albums is begrijpelijk. Maar 20 jaar later speelt dat niet meer mee.

Volgens mij zijn beide albums heel degelijk en nog altijd een pak beter dan waar veel concurrenten de markt mee bestookten.

Onlangs mijn verzameling met deze maar eens compleet gemaakt en zeker geen spijt van. De albums verdienen hun plekje in het inmiddels omvangrijke oeuvre van deze Britten.

Judas Be My Guide is net één van de meest frisse nummers op dit album, samen met het al even fel ondergewaardeerde Childhood's End.
Eigenlijk vind ik enkel The Apparition ondermaats, ondanks het straffe baswerk.
Destijds was ik ook geen fan van Chains Of Misery, vooral het refrein stoorde me.
Maar de solo's maken veel goed.

Echt een album waar de meningen over verdeeld zullen blijven. Als de minste nummers worden aangeduid zie ik telkens weer andere songs voorbij komen. 1 ding staat als een paal boven water....Iedereen vindt "Fear of the dark " bij de sterkste songs van dit album horen... Maar wel met een kanttekening...Live is dit nummer volgens velen wel beter dan deze studioversie en ook ik kan dat niet onder stoelen of banken schuiven, want het is gewoon zo

Vandaag nog eens opgezet

Toch wel erg wisselvallig
pluspunten: Afraid to shoot strangers, Childhoods end, judas be my guide en fear of the dark
Minpunten: Fear is the key, The Fugitive en weekendwarrior
Twijfelgevalletjes: Wasting love, chains of misery. Waarom twijfelgevalletjes? Het is niet slecht, maar het hoort ook niet tot het beste Iron Maidenwerk. Ik vind ze iets te routineus klinken

Damn! Dat ik nu nog altijd bezig ben met Maiden albums ontdekken. Wel leuk eigenlijk.

Deze is dus veel beter dan ik dacht. Na de mindere voorganger heeft de band het rauwe dat daar teruggekeerd was behouden maar daarbij een pak betere nummers geschreven. Het beste van twee werelden dus.

Welke nummers vind je op dit album zo goed dan? Ik bedoel het niet cynisch ofzo maar ik vind het allemaal maar matig op Fear of the dark. Op een handvol nummers na; Be quick of be dead, Fear of the dark, Childhood's end, Afraid to shoot strangers en Fear is the key. En daarnaast vind ik The fugitive en Judas be my guide nog wel aardig. De rest vind ik voor Maiden begrippen erg zuinig.

Ik vind From Here to Eternity en Weekend Warrior wat ondermaats. De rest is wel volop genieten voor mij. Zoals Edwynn hier al ergens schreef, een verfrissend album.

Oké duidelijk. De beide songs die jij noemt vind ik ook erg matig. Plus nog een aantal andere nummers. Nee, tussen Fear of the dark en mij zal het nooit echt gaan klikken ben ik bang.

Vanmorgen nog weer even aanstaan. Voordat de kinderen uit bed kwamen. Ik bemerk veel parallellen tussen Fear Of The Dark en Tattoed Millionaire. Dat album was de eerste m.i. half gelukte solopoging van Dickinson. Het idee en het gevoel klopte. Met de collega's van Maiden is die sfeer goed uitgebouwd. En in de form van Fear Is The Key, Chains Of Misery en ook de ballade Wasting Love staat er toch een aantal uitstekende down to earthrockers op het album. De archetypische Maidennummers Judas My Guide en Fear Of The Dark zorgen voor de balans. Ook Afraid To Shoot Strangers is een nummer dat de typische Maidenmagie naar de nineties weet te tillen. Ik formuleer het als verantwoorde gitaarporno.
From Here To Eternity wordt gered door een knallende solo en Weekend Warrior heeft hetzelfde zouteloze karakter als Zulu Lulu en Hell On Wheels ofzo. Beetje Maiden, beetje Dickinson en een beetje AC/DC. Gelukkig spoelt de epische afsluiter die smaak snel weg.

Het album Tattoed Millionaire ken ik niet. Gisteren nog eens alle eerdere albums van Iron Maiden met Bruce beluisterd, behalve No Prayer, en dan is deze natuurlijk wel duidelijk de minste.

Fear Is the Key doet mij sterk denken aan Deep Purple en dan vooral aan het nummer Perfect Strangers.

Dat hoor ik er ook wel in.

Hm opzich wel leuk, die parallellen tussen Fear of the dark en Tattooed millionaire maar ik hoor toch echt liever laatstgenoemde. Waarschijnlijk omdat ik die andere benadering (anders dan we tot dan toe bij Maiden gewend waren) wel kan waarderen op een Dickinson album maar minder op een regulier Maiden album. Kortzichtig of bekrompen van mijn kant? Tsja, zou zomaar kunnen. Maar het is een gevoel dat ik moeilijk los kan (of wil) laten...

Op Fear Of The Dark zijn in tegenstelling tot Tattooed Millionaire wel die typische Maidenelementen te bespeuren. Ik vind het een verfrissende combi. No Prayer had die sobere houding ook al wel, maar is compositorisch gezien toch iets minder geslaagd. Ofschoon ik dat ook geen vervelend album vind.
Tattooed Millionaire heeft zijn momentjes, maar heeft helaas ook een hele zwik songs aan boord waar ik niets mee kan.

In dat opzicht zitten beide albums dus wel op één lijn; ze bevatten beide een aantal songs waar we niks tot weinig mee kunnen. Voor jou geldt dat voor Tattooed millionaire, voor mij voor Fear of the dark.

Treffende gelijkenis met voorganger No Prayer for the Dying, de snelle opener gevolgd door het ultra-meezingbare zeiknummer dat aanduidt hoe laag een topgroep kan vallen en, geloof me, ze hebben nog slechtere nummers gemaakt. Oneindig veel betere ook, trouwens.

Voor nummers als From Here to Eternity heb ik een theorie ontwikkelend, misschien win ik er een Nobelprijs mee. Lange versie eerst. Een groep groeit van zaaloptredens naar festivals, naar zaaloptredens gaan de fans met kennis van zaken, naar festivals gaat een divers publiek waaronder een deel dat niet volledig bekend is met je nummers. Dus wat doe je? Je maakt een aantal van die songs waar zelfs de grootse Iron Maiden agnosticus mee weg kan na een lange dag op de weide met twintig pinten in zijn karkas. Het toont twee dingen aan, dat de groep soms nodeloos toegeeft aan de grootste gemene deler en dat sommige mensen niet tegen twintig pinten kunnen. Korte versie van hetzelfde idee. Met alle respect voor hem, zet “Er staat een paard in de gang” van André van Duin op Metalgitaren en je krijgt hetzelfde effect.

Afraid to Shoot Strangers, Judas Be My Guide en Fear of the Dark zijn drie schaarse lichtpuntjes op dit album. De rest kan zelfs de meest rabiate boeddhist op stang jagen en zal nog duizenden keren mogen proberen om bij mij in de gunst te vallen. Ik ga eerder de lotto winnen, denk ik.

Hmm, Sir Spamalot....ik vrees voor de punten voor X Factor en Virtual XI
Wel een mooie beschrijving, maar wel een lage waardering vind ik persoonlijk.

Be quick or be dead (mits beter ingezongen) wasting love en chains of misery vind ik ook niet verkeerd maar de rest.....nee is beneden Maiden niveau.

Dat van die meezinger gaat eigenlijk op voor elk Maiden album. Ga maar na; Running free, Wrathchild, Run to the hills, Flight of Icarus, 2 minutes to midnight, Wasted years en Can I play with madness. Mij stoort het geenszins al vind ik From here to eternity wel verreweg het minst van die meezingers.

Het grote verschil is dat de nummers die je nu noemt écht catchy nummers zijn en From Here To Eternity pretendeert dat te zijn. Qua songmateriaal was sowieso schraalhansch keukenmeester op dit album. Alleen het titelnummer haalt het oude vertrouwde niveau. En ok.. Afraid To Shoot Strangers is ook wel erg mooi natuurlijk.

Mee eens!

Ik snap eigenlijk niet dat deze fotd hoger scoort dan no prayer for the dying. Was de vorige nog een lekkere rock plaat, komt dit me wat geforceerd over. Veel refrein herhalingen en nergens echt memorabel. Voor de bang in het donker tour stond de band voor de ijselhallen gepland. Echter toen bruce zijn afscheid had aangekondigd alsnog naar de grotere brabanthallen verplaatst.

Was dat laatste optreden met Bruce niet in de Rijnhal in Arnhem?

Oh, het kan ook van de rijnhal naar de brabanthallen zijn verplaatst, daar wil ik vanaf zijn. Op a real live one is van dat afscheidsconcert can i play with madness uit denbosch opgenomen. Als je goed luistert kun je me nog horen meezingen (och wat flauw)

Het ultieme meezingnummer staat toch echt hier op. Fear Of The Dark

Helemaal mee eens. No Prayer rockt veel meer, dat rauwe doet in sommige nummers zelfs weer wat denken aan het Dianno tijdperk. Op Fear Of The Dark was de rek er echter aardig uit. Vreemd idd dat deze een hogere score heeft.