The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980)

Omsk,

Als het een kwestie van glazuur is
dan zou ik je toch Ammonia Avenue willen aanraden.
Dat is hun meest radiovriendelijke pop/rock plaat
met de misschien wel gekende hit Don't Answer Me.

The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue (1984)

Ik kan me best voorstellen dat sommige progressive rock wat bombastisch overkomt zoals het album Excalibur van Michael Ernst (vreselijk) maar de thematische albums van APP hebben zowel muzikaal als inhoudelijk iets te vertellen. The Turn of a Friendly Card gaat over gokken. Eric Woolfson deed inspiratie op in de casino's van Monte Carlo: http://en.wikipedia.org/wiki/Snake_Eyes_(song)
Bovendien zijn songs als Games People Play, The Gold Bug, Time en Nothing Left to Loose toch niet bombastisch (?).

Vraagje: verwijst de naam Omsk naar het prachtige album van de Nits?

Niet in de eerste plaats, maar ik ben zeker gecharmeerd van de Nits. En dat album uit 1984 ga ik proberen.

Naar de eindbestemming van Drs. P's Dodenrit dan?

Ik denk eerlijk gezegd dat Omsk Ammonia Avenue ook niet veel aan vind, gelet op z'n top 10. Misschien kun je dan beter I Robot uit 1977 proberen?

Raak

Hihi, het eerste en laatste deel van de titeltrack zijn eigenlijk nog best leuk. Puntje erbij.

Mooi geformuleerd, maar juist in die categorie past deze plaat voor mij dus ook. Al speelt daar wel wat jeugdsentiment/emotie bij, eerlijk gezegd...

Ik vind games people play echt een fijn nummer.. En het vijfdelige nummer is natuurlijk ook echt goed

Evenwicht en balans zijn de termen die in me opkomen bij het beluisteren van dit album.

Bij The Alan Parsons Project moet ik aan het begin van een album in m'n hoofd altijd even een knop omzetten. Ik moet even wennen aan de gladgeplamuurde sound. Dat lukt me bij deze gelukkig vrij snel.

Met evenwicht en balans bedoel ik dat dit album nooit doorslaat in een uiterste. Het album is op momenten wild en rockend, maar het blijft beschaafd. De muziek wordt nooit te agressief. Dat geldt ook voor de melancholie. Het wordt nergens tenenkrullend, huilerig of nep, deze muzikanten wisten wanneer iets precies goed is.

Qua afzonderlijke nummers vind ik vooral de tweede helften van beide kanten erg sterk. Dat zijn: 'Time', 'I Don't Wanna Go Home', 'Nothing Left to Lose' en 'The Turn of A Friendly Card (Part Two)'. Maar eigenlijk vind ik geen enkel minder nummer op deze topplaat. De hoes als bonus is mooi meegenomen.

keurig verzorgde productie waarop weinig op is aan te merken wanneer je een beetje bekend bent met het oeuvre van Parsons. Alles keurig braaf binnen de lijnen, nergens een rauw randje, dat het bijna steriel wordt. Dit wordt voorkomen doordat hij selectief is bij het aantrekken van zijn sessiemuzikanten. Het had van mij wel iets pittiger mogen zijn.

Wellicht bij de volgende her uitgave Meat Loaf inschakelen om het wat ruwer te doen laten klinken. Ben nu al benieuwd naar de sound.

Gerard, dit is je droom. Zonet hebben een geheel nieuwe betekenis gegeven aan het begrip heruitgave. Hier gaan wij octrooi op aanvragen.

Hoewel er in de basis niets mis is met The turn of a friendly card, is het onmiskenbaar dat het geen Tales of mystery and Imagination meer is.

Die had een veel ruwere Alan Parsons project sound, daar is Meatloaf uiteraard niet voor nodig.

De keuze voor de wijziging was natuurlijk aan Parsons en Woolfson. Ik vraag mij alleen af of dit een bewuste was of dat er per project aparte keuzes werden gemaakt.

Want ik ben toch bang dat in de praktijk ook bleek dat hoe 'gladder' en risicolozer de plaat, hoe groter de verkopen werden. Tsja. Dan wordt er misschien al snel geredeneerd naar het grote publiek toe.

Vandaag weer eens naar mijn nr. 1 in de top 10 geluisterd maar dan in de HDAD dvd-audio versie. Zie: The Alan Parsons Project-The Turn Of A Friendly Card-HDAD 2496 24192 | Acoustic Sounds - store.acousticsounds.com
Kristalhelder erg mooi geluid.

Blijft denk ik altijd wel mijn nummer 1 en heeft ooit ook in de MuMe Top 250 gestaan. Als ik de stem van wijlen Eric Woolfson op Time hoor dan denk ik aan de beste man. Triest dat hij eind 2009 is overleden want hij componeerde schitterende muziek. The Turn of a Friendly Card blijft een geniaal album.

Na aanleding van jou bericht (dynamo d) maar weer eens opgezet en ik werd gelijk weer verliefd op deze plaat. De vocalen, de muziek, het concept en de prachtige productie, maken deze plaat niet alleen de beste van The APP, maar tevens ook één van mijn persoonlijke favorieten.

Stem weer verhoogd naar de terechte 5.0*

@ dynamo d: de HDAD is er één voor op het verlanglijstje! En ik maar blij zijn met mijn geremasterde cd

'JouW bericht', Maartenn

Dank voor deze inhoudelijke reactie.

Vergeef mij mijn typefout 'oh groot taalorakel'!

Leuk Maartenn dat mijn berichtje leidde tot het opzetten van deze plaat. Daar doen we het voor op MuMe. Heb je zelf misschien nog een tip voor mij? Wellicht een album dat in dit genre is en dat ik nog niet ken.

deze plaat heeft ooit in MUME 250 gestaan! Bestaat er op het forum een topic waarbij van gedachten gewisseld kan worden over albums waarvan je beleefd dat deze in de Top 250 moeten staan of waarover je verbaasd bent dat deze in de Top 250 gestaan hebben. Ik verbaas mij een beetje over de notering van deze plaat, vindt het niet geheel onterecht maar had eerder "eye in the sky" verwacht.

Soms kijk je rond op zolder en vind je iets leuks, ik kwam deze CD tegen en de naam kwam me wel bekend voor. Alan Parsons is namelijk de producer van Dark Side of The Moon van Pink Floyd. Dus gelijk in de CD-speler gestopt.

Het album opent met best wel foute synths, maar daarna gaat het lekker verder met een heerlijk basloopje in May Be A Price To Pay. Maar dit nummer klinkt erg gedateerd, vind ik. De zang is wel erg sterk op dit nummer.

Daarna komt Games People Play, begint gelijk met dubbele zang. Daarna vind ik het nummer een beetje erg fout. Voor de rest wil ik hier niks over zeggen.

Dan komt het eerst echt goede nummer, namelijk Time. Time, is flowing like a river zingt Eric Woolfson. Voor de rest is dit nummer lekker rustig en zweeft lekker door.

I Don´t Wanna Go Home klinkt dan wel lekker met goede gitaar en lekkere basloopjes en drums. Voor de rest gebeurt er niet zo veel in het nummer.

The Gold Bug is instrumentaal. Begint weer erg lekker met een goed basloopje en daarna wat synths er over heen te laten spelen. Voor de rest kabbelt dit nummer een beetje door, maar het is wel goed.

Dan zijn we aangekomen bij het titelnummer The Turn of A Friendly Card van 16 minuten lang. Turn of A Friendly Card (Part 1) is gewoon goed om het nummer mee te openen, maar dan komt er een verrassende wending met Snake Eyes, wat erg lekker klinkt. Voor de rest blijft dat hetzelfde en er komt nog een goede gitaarsolo. Dan komt Nothing Left To Lose wat heel rustig begint en wordt gezongen door Eric Woolfson, hem vind ik de beste stem hebben op dit album. Ik zie dat de man jammer genoeg op 2 december 2009 is overleden. Ja hoor, weer heel goed. De stukken die hij zingt behoren tot de beste op het album. En rond de 12 minuten komt er ineens een reggaegitaarpartij (anders kan ik het niet zeggen) en gaat het weer terug naar een stuk van Snake Eyes met een heerlijke gitaarsolo, de beste van het album. En dan gaat het weer terug naar het begin, de stem van Chris Rainbow klinkt een beetje zeikerig, vooral als hij on the turn of a friendly card zingt.

Wel een goed album, maar het klinkt zwaar gedateerd en te overgeproduceerd. Hoogtepunten van het album zijn het titelnummer en Time. Minder vond ik Games People Play en The Gold Bug. Zou het titelnummer er niet opstaan, werd het 2,5 ster, maar nu wordt het 3 sterren dankzij The Turn of A Friendly Card.

Moet het titelnummer niet gewoon één geheel zijn, bij mij is het op de CD gewoon één nummer en daarvoor wil ik het als favoriet markeren, dat kan nu dus niet.

Uw zonden zijn u vergeven, mijn zoon.
Now let us all listen to The Alan Parsons Project, and be friends again



@ Don

Op de originele plaat werd het titelnummer uitgebracht als één song.
Later werd door Alan Parson beslist om het titelnummer op te delen, en de cd's die zouden heruitgebracht worden zodanig ook te wijzigen...
Denk ik ...

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Toplijsten (centraal topic)

Kant B is werkelijk fenomenaal.

Een van de betere APP's, vind ik.
Mijn favorieten zijn May Be A Price To Pay, Games People Play, The Gold Bug en het titelnummer. Bijna allemaal topnummers, alleen het drakerige Time is een zekere skip. Desondanks 4,5*

Op 24 september 2010 verscheen van SONY MUSIC de box ORIGINAL CLASSIC ALBUMS met daarin de 5 volgende cd's van THE ALAN PARSONS PROJECT : Pyramid, Eve, Stereotomy, Gaudi and The turn of a friendly card.Kost via Amazon.de om en bij de 20 euro ... Van steeds meer artiesten worden deze "goedkope" verzamelboxen uitgebracht, via de ene verkoper (www.Play.com, www.amazon.de, www.amazon.co.uk) al duurder/goedkoper dan de andere ...

Na I Robot en Pyramid beluisterd te hebben, vind ik deze wat tegenvallen. Vooral kant A, heeft een wat gladde productie en weet minder te begeesteren als eerder genoemde albums, ook de zang, vind ik minder passen bij de muziek als op diezelfde albums.
Kant B, maakt i.i.g. voor mij veel goed en trekt het gemiddelde omhoog. Het concept wordt weer eens goed uitgewerkt en de zang sluit er goed bij aan, wat voor mijn gevoel een belangrijk aspect is bij die nummers waarin er tekst bij komt kijken. Colin Blunstone blijft voor mij het best er bij passen maar Chris Rainbow weet ook wel iets van de 'middeleeuwse magie' op te wekken.
En idd. kant B is zoals muismat aangeeft fenomenaal, dat maakt het wat vlakke van kant A, juist wat teleurstellender.

Zeer prettig album, fijne sfeer.
Alleen het nr. Time kan ik niet uitstaan, wat een vreselijke oorwurm.

3,5*

Mijn eerste kennismaking destijds met The Alan Parsons Project. Ik heb dit altijd een mooie plaat gevonden: prachtige, krachtige opening met Maybe A Price To Pay, daarna gaan we heerlijk verder met Games People Play, het rustigere Time en later nog het mooie The Gold Bug. I Don't Wanna Go Home vond ik altijd de mindere van de plaat, maar dat vond ik meestal van de nummers die door Lenny Zakatek worden gezongen. Ik vond dit nummer altijd onlosmakelijk verbonden met Let Me Go Home van Ammonia Avenue... om één of andere reden.

Het titelnummer was altijd magistraal, alleen heb ik nooit gesnapt waarom het 1 nummer was. Voor mijn gevoel was het 1 concept, maar duidelijk vijf verschillende nummers. Hier op MuMe staat het allemaal aangegeven als aparte nummers, maar mijn CD versie geeft echt maar 1 nummer weer. Is dit "verbetert" bij de remaster of waarom doet MuMe het anders zo?

MuMe geeft het origineel aan als het goed is.

De Nederlandse wikipedia geeft het als één nummer: The Turn of a Friendly Card (album) - Wikipedia - nl.wikipedia.org
De Engelse wikipedia geeft het als meerdere nummers: The Turn of a Friendly Card - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Maar die zegt wel: Note - when it was first released on CD, tracks 6-10 were one track.

De originele LP was opgesplitst:
The original LP had a side-long title piece, which was broken up into five tracks (as were the CD versions except the West German pressing), with the five sub-tracks having their names listed with sub-numberings - a la an outline numbering system..