Little River Band - Sleeper Catcher (1978)

Reminiscing werd de grootste hit voor de Little River band in de VS. Sleeper Catcher (Platinum) legde uiteindelijk als nummer 2 de loper uit voor opvolger en het grootste succes van de Little River Band in de VS, het album First under the wire (eveneens platinum).

We hebben hier dan toch met een vrij gedenkwaardig album te maken, ook de single Lady wist de Top 10 in de VS te halen. Toch ligt het gemiddeld aantal sterren op musicmeter onder de drie en heeft er tot nu toe niemand de moeite willen nemen om iets te schrijven.

Het trio Shorrock. Gable, Birtles speelt hier zeer herkenbare LRB muziek op een behoorlijk niveau. Het eerste album was verschenen in 1975; meestal volgt dan een soort creatieve verfijning van de muziek door de nog jonge muzikanten (de oorspronkelijke oprichters) en wordt op dat soort momenten ook de grootste successen behaald. Het publiek heeft vaak al enige tijd kunnen wennen.

The Little River band voldoet volledig aan dat patroon en zou met First under the wire dus hun finest hour hebben.
Voorganger Sleeper catcher is naar mijn smaak wel iets minder omdat het ontdaan is van vrijwel elke verrassing en er bovendien is gekozen voor hele veilige mainstream.
Maar daarmee hoeft een plaat nog niet slecht te zijn, er zijn ook zeker wel wat stevigere momenten te vinden.

Ik begrijp eerlijk gezegd maar weinig van dat lage gemiddelde cijfer hier, het album net nog weer eens in zijn volle glorie gespeeld.

Vorige keer niet gemeld, maar het nummer Light of the day is zeer lovenswaardig.
Ik ken niet alle albums van de Little river band maar deze gooit ongetwijfeld hoge ogen m.b.t. een van de beste cd's van deze Australische rockers.

Even via youtube geluisterd naar "Light of days" en inderdaad een mooi sfeerstuk.
Deze LP was destijds aan mij voorbij gegaan. In 1978 waren er heel andere muziekjes in de picture en bij ons werd LRB nauwelijks gedraaid. In hou echter van veel muziekjes en dus ook hiervan. Op hun volgende LP ('79) staat "Mistress of mine" en "Cool change", waarvan ik ook altijd heb gehouden.

Dit album ken ik nou weer niet van LRB, wel First Under The Wire, Diamantina Cocktail, Time Exposure The Net en het live album Backstage Pass ( deze heb ik allen in de kast staan ).
Volgens mij is dit album lastig te verkrijgen.
Lady & Reminiscing ken ik van een verzamelaar en dat zijn fraaie nummers.
Ik ga toch maar eens achter deze plaat aan.

Bij WOWHD is hij verkrijgbaar als 2fer samen met First Under The Wire en op Bol.com samen met Time Exposure.

Dank voor de info Hendrik, ik heb First Under The Wire enkel op vinyl, eventueel bij WOWHD een dubbelslag maken.

Muzikaal beweegt dit album van LRB meer richting Journey en de latere Chicago. Het is allemaal wat meer gladgestreken. Edoch met de samenzang en muzikale ondersteuning is niet veel mis. Soepeltjes ga je door het album heen en dat is prima voor in de auto en iets minder om laid back in je stoel er van te genieten.

Deze samen met First Under The Wire als dubbel CD via bol.com te pakken gekregen. Dit is een mooie plaat maar niet zo sterk als voorganger Diamantina Cocktail of opvolger First Under The Wire. Ook hier laat LRB bij tijd en wijle een stevig geluid horen en zijn de harmony vocalen weer een genot voor het oor. Vind Glenn Shorrock ook een prima zanger. Prijsnummer vind ik overigens het 8 minuten durende Light Of Day.

Sleeper Catcher uit 78' begint al wat meer de tijdgeest van de jaren 80 te ademen, de keyboard wordt al meer in stelling gebracht zonder trouwens echt te domineren. Reminiscing is het prijsnummer, het funky karakter van de song geeft het iets onweerstaanbaars zonder echt op te vallen, een hele knappe song. Shut Down Turn Off en Red Headed Wildflower hebben niet veel om het lijf, hoewel de laatste wel een heerlijke gitaarsolo bevat. Light of Day is een song waarbij The Bee Gees achtige harmonieën de hoofdrol opeisen, hoewel de duur aan de lange kant is, het geheel dermate zoet is dat je hier wel voor in de stemming moet zijn, is het wel een fraaie compositie. Fall from Paradise vormt ook een ballad en telt een mooie opbouw en nestelt zich ook al vrij snel tussen de oren. Lady vind ik daarentegen wat flauw, het is niet slecht maar de tekst maakt het nog wat kinderachtiger. De laatste drie songs onderscheiden zich maar weinig van de overige nummers, klinken ook minder speciaal. Dat maakt dat de lijn van de voorgaande schijf net niet wordt doorgezet. Een voldoende vanwege Reminiscing, Light of Day en Fall From Paradise maar wederom wisselvalligheid troef.

Deze Aussies hebben toch een hoop mooie songs uitgebracht hoewel de platen wat wisselvallig zijn. Sleeper Catcher is mij in de loop van de jaren wat meer gaan bevallen. Dat zit hem niet in nummers als Shut Down Turn Off, een wat flauwe song volgestouwd met kinderachtige keyboardpartijen. Neen, de kracht van Little River Band heeft voor mijn gevoel altijd gezeten in de fraaie melodieën, waar ruimte is voor details en de heren hun 'kunnen' in dienst stellen van het nummer.

Het mooiste voorbeeld hiervan vormt; Light of Day, dit nummer bevat alle sterke ingrediënten waar Little River Band bekend mee is geworden; een fraaie maar lome groove, heerlijke samenzang en subtiele arrangementen. Halverwege de song krijgt het nummer een 'jamachtig' karakter, maar elk instrument heeft zijn aandeel en de wijze waarop de heren elkaar aanvullen is meesterlijk. Een van de beste songs uit het oeuvre van de band.

Uiteraard zijn ook songs als Fall From Paradise, Lady en Reminiscing vermeldenswaardig. Red Headed Wildflower, So Many Paths en Shut Down Turn Off zijn dan weer titels die mij helemaal niets doen. Kortom, een kleine herwaardering maar een topper vind ik Sleeper Catcher niet.

Bijzondere band blijft dit toch, ook dit relatief onbekende album is toch zeer de moeite waard en heeft een veel te lage score hier. Bij tijd en wijlen prachtige west coast plaat met uiteraard tophit Reminiscing (scoorde die in Nederland?) en verder een handvol prima songs met regelmatig hun prachtige close harmony sound. Geweldige muziek voor in de morgen, 4 sterren

In Nederland heeft dit nummer volgens mij nooit wat gedaan.
Het is wel een lekkere track maar op de een of andere manier heeft Little River Band nooit echt veel gedaan in Nederland.

Sleeper Catcher vind ik een degelijke schijf van de heren echter ook nergens opzienbarend te noemen.
De samenzang is weer tot in de puntjes verzorgd maar een aantal tracks kunnen mij maar matig bekoren.
Songs als het vluchtige Red Headed Wildflower, het wat eenvormige So Many Paths of het plichtmatig klinkende Shut Down, Turn Off doen mij heel weinig.

Daar staat dan wel weer het fraaie Fall From Paradise, Reminiscing en het stemmige Light of Day tegenover, nummers waarbij de kwaliteiten van de heren in mijn visie optimaal tot uiting komen.

Little River Band: voor mij een collectief wiens muziek ik met name vaker draai als een zwoele zomeravond zijn intrede doet, dampende ''barbecueluchten'' zich door de lucht verspreiden en het ritme op straat zich lijkt aan te passen aan de warmte.
Als ik dan een koude goudgele rakker opentrek en de relaxte klanken van Light of Day op mij laat inwerken weet ik; meer heeft een mens toch niet nodig!

Dat is dan ook de reden waarom deze band tegenwoordig bij de 'yacht rock' - een overigens pas in deze eeuw in zwang gekomen term - wordt ingedeeld. Het is muziek die het vooral goed doet op een warme, lome dag: zo'n dag die je zorgeloos laat genieten van zon, zee en een drankje.
Zou dat de reden zijn dat de LRB in Nederland nooit zo populair was als in de VS? Hier te lande hadden ze in de jaren 70 drie redelijke hits: It's a long way there, Help is on its way en Home on a monday. Alledrie klassiekertjes in dit genre, maar ik ben er dan ook een groot liefhebber van.

Latere singles die vooral in thuisland Australie en de VS aansloegen, deden hoegenaamd niets bij ons, afgezien van een enkele tipparade-notering. Van dit album was behalve Reminiscing ook Lady een top-10 hit in de States. Meer dan die Hollandse hits zijn dat van die lome zon-, zee- en cocktailnummers, die het kennelijk beter doen in landen waar het vaker mooier weer is dan hier. Of het is toch gewoon een kwestie van cultuurverschil. In Engeland bijvoorbeeld kreeg de LRB ook geen poot aan de grond.

Gek genoeg scoorden ze in 1995 toch nog een verlate hit in ons land met het toen al 10 jaar oude Forever blue - ook al zo'n yachtrockhit. Uitsluitend in Nederland, vooral omdat - naar ik meen - Rob Stenders 'm vaak op de radio draaide. De macht van een radio-dj...

Grappig dat LRB als 'west coast' wordt neergezet. Dat past muzikaal wel, maar geografisch niet echt. Melbourne ligt aan de zuidoostelijke kant van Australië.

Een boeiende these; zou de geografie van een land en het bijbehorende klimaat van invloed kunnen zijn op muzikale smaak?

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat juist die laidback nummers van Little River Band voor mij niet te versmaden zijn. It's a Long Way There, Reminiscing en Light of Day van dit album kan ik niet vaak genoeg horen.