Beach House - Once Twice Melody (2022)

Nog geen week na het sublieme dubbelalbum van Big Thief, een minstens zo subliem dubbelalbum van Beach House. Waar hebben we het aan verdiend?! Ik krijg nu toch wel sterk het gevoel van dat we een bijzondere muzikale periode zijn ingegaan, het creatieve oogstseizoen van de pandemie. En grappig ook dat het fenomeen 'dubbelalbum' zo zijn a-modieusheid kwijt aan het raken is. Natuurlijk is méér niet altijd beter, maar juist omdat zulke weids opgezette werken wat in onbruik zijn geraakt, zal er wel echt een gedegen reden voor zijn als een band ervoor kiest ons hierin onder te dompelen. Waarbij dit soort platen wel verreweg het meest tot hun recht komt als ze verspreid over vier plaatkanten wordt beleefd, door het opstaan en het omdraaien verloopt de tijd zo anders dan domweg op 'play' drukken en op laten staan.

Op Beach House ben ik al zo'n vijftien jaar tomeloos verliefd, sinds ik voor de eerste keer het magnifieke Gila van hun tweede album hoorde. Toch had ik de ontwikkeling van deze band nooit kunnen voorspellen. Het zijn vaak subtiele toevoegingen aan hun muzikale pallet - hoewel in dit geval onderscheidender dan ooit van de rest van hun oeuvre, qua wulpse wellustige weelderigheid, vergelijk dat maar eens met de onderkoelde leegte van hun eerste paar platen - maar omdat ze hun 'essentie' nooit uit het oog verliezen, dat wat Beach House zo onomstotelijk Beach House maakt (en dat is duidelijk meer dan Victoria's unieke stem alleen) maakt dat de gestage uitdijing van hun universum des te spannender. Alsof je door ze bij de hand genomen wordt op hun ontdekkingstocht, die altijd zoveel meer is dan maar wat nieuws uitproberen, maar waar altijd een duidelijk noodzakelijke samenhang met hun identiteit in doorklinkt.

Gewoonlijk vind ik het zonde als een band zoveel nummers van hun albums van tevoren al 'weggeeft', er gaat dan het nodige van het verrassingseffect verloren. Ooit - nog niet eens zo heel lang geleden - vermeed ik dan ook krampachtig voorproefjes van albums waar ik naar uitzag. In dit geval vind ik het ritueel dat de plaat in stukjes aan ons 'onthuld' werd toch wel fraai bedacht, de band was zich er waarschijnlijk bewust van dat het anders teveel om te behappen zou zijn. Hoewel ik evengoed denk dat ze het bij die eerste twee EP's hadden moeten laten, zodat tenminste iets meer dan de helft nog 'nieuw' zou zijn, nu is het minder dan een derde. Maar gelukkig is het me wel gelukt, hoe moeilijk dat ook was, die tweede en derde EP slechts eenmaal te beluisteren. De eerste wel iets vaker, zeker het nummer Pink Funeral dat op mijn eindejaarscompilatie van '21 terechtkwam (ach, wat was het heerlijk frustrerend om tussen dat nummer en het al even geniale Superstar te moeten kiezen). En het 'staartje' van deze plaat (de laatste vijf tracks) blijkt gelukkig bepaald niet tegen te vallen. Allemaggies, dat slotnummer! Denk je alles wel gehad te hebben, krijg je dat nog eens als kosmische kers op de torenhoge taart. Maar uiteraard gaat het om het geheel, dat de komende tijd steeds meer zal kunnen 'landen', wanneer alle delen op hun plek vallen en we het geheel kunnen overzien. Vergeve mij het cliché, maar we kunnen toch wel al voorzichtig stellen dat dit geheel zoveel meer dan de som van die briljante delen is.

Ik zou Once Twice Melody als een misleidend gedurfde plaat willen omschrijven. Het gedurfde zit hem erin, dat er steeds zoveel meer gebeurt (qua opbouw, qua sound, qua alles eigenlijk) dan strikt zou hoeven voor iedere melodie die in zichzelf al zo wonderschoon is (perfecte titel dus ook) . Daarmee wordt het risico genomen dat de nummers niet alleen elkaar maar ook zichzelf ondersneeuwen, dat de vorm de inhoud (als je zulke zaken per se zou willen onderscheiden, waar ik geen voorstander van ben) ondergraaft. Maar de band omarmt hier haar eigen keizerlijke grootsheid met volstrekt gerechtvaardigde bravoure. Het misleidende is namelijk dat Alex en Victoria het allemaal zo volstrekt vanzelfsprekend laten klinken, geen moment vliegen de nummers ook maar een beetje uit de bocht. Ze vliegen alleen maar hoger en hoger en dan nog een stukje hoger, en wij mogen mee.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Once Twice Melody - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beach House - Once Twice Melody
Beach House heeft lang gewerkt aan haar achtste album, maar nu Once Twice Melody er eindelijk helemaal is, kunnen we concluderen dat dit dubbelalbum een verrijking is voor het bijzondere oeuvre van het tweetal

Het is alweer zestien jaar geleden dat het debuut van het Frans/Amerikaanse duo Beach House verscheen en met het deze week verschenen Once Twice Melody staat de teller inmiddels op acht albums. Victoria Legrand en Alex Scally hebben een uit duizenden herkenbaar geluid, maar ook Once Twice Melody laat weer ontwikkeling horen. Het album klinkt voller en dromeriger en ook net wat zwoeler en verleidelijker. In de volle klankentapijten is ook dit keer veel moois te ontdekken en ook de wat onderkoelde zang van Victoria Legrand is weer prachtig. Once Twice Melody brengt je bijna anderhalf uur naar dromenland met betoverende klanken, die maar niet verslappen.

Op het moment dat ik deze recensie typ raast de storm Eunice over het land. De woeste stormvlagen rond het huis staan in schril contrast met de muziek die uit de speakers komt, want het nieuwe album van Beach House is hooguit goed voor een zwoel briesje. Once Twice Melody is vandaag dan eindelijk compleet te beluisteren (en de komende twee maanden helaas alleen digitaal), maar de afgelopen drie maanden waren de meeste tracks op het album al beschikbaar via de streaming media diensten.

In december besprak ik al eens de eerste helft van Once Twice Melody en daarover was ik zeer te spreken. Ook mijn oordeel over het complete album is zeer positief. Na het in de lente van 2018 verschenen 7 heeft het achtste album van het Frans/Amerikaanse duo bijna vier jaar op zich laten wachten, maar dit wachten wordt beloond met 18 songs en bijna anderhalf uur muziek.

Ik heb al sinds het debuut van Beach House een enorm zwak voor de muziek van Victoria Legrand en Alex Scally en koester alle albums van de band, met hooguit een hele lichte voorkeur voor Teen Dream uit 2010. Once Twice Melody sluit keurig aan op de vorige albums van het tweetal uit Baltimore, Maryland, want direct vanaf de eerste noten is het weer typisch Beach House.

Ook Once Twice Melody valt weer op door het zo herkenbare en grotendeels elektronische klankentapijt van Alex Scally en de even verleidelijke als onderkoelde zang van Victoria Legrand. Het tweetal huurde voor de afwisseling eens geen producer in voor haar nieuwe album, maar tekende zelf voor de productie van Once Twice Melody.

Op voorhand had ik op basis van deze informatie een wat meer ingetogen geluid verwacht, maar Once Twice Melody klinkt juist voller, grootser en meeslepender dan de vorige albums van Beach House. Dat het album fantastisch klinkt is overigens ook de verdienste van ervaren topkrachten als Alan Moulder en Dave Fridmann, die een bont en overweldigend klankentapijt uit de speakers laten komen.

Bijna anderhalf uur muziek is normaal gesproken een lange zit, maar op de anderhalf uur op het nieuwe album van Beach House is het heerlijk wegdromen. De muziek van Beach House past ook niet voor niets in het hokje dreampop, al flirt Once Twice Melody ook veelvuldig met psychedelica en waan je je ook meer dan eens op de set van een zwoele Franse (softporno) film, zeker wanneer de dit keer soms rijkelijk toegevoegde strijkers aanzwellen.

En hoewel ook het achtste album van Victoria Legrand en Alex Scally direct vanaf de eerste noten onmiskenbaar klinkt als Beach House, voelt Once Twice Melody voor mij niet aan als meer van hetzelfde. Omdat de storm Eunice de muziek uit de speakers zo af en toe overstemde ben ik na een tijdje overgestapt op de koptelefoon en hiermee hoor je nog veel beter hoe mooi de muziek van Beach House in elkaar zit en uit hoeveel lagen Alex Scally de muziek van de band heeft opgebouwd. Ook de zang van Victoria Legrand komt dan overigens nog beter tot zijn recht.

Tussen de 18 tracks op het album zit wel uiteraard wel een enkele track die net wat minder is, maar Beach House houdt op dit dubbelalbum over het algemeen een bijzonder hoog niveau vast. Dat Once Twice Melody een prachtig album is wist ik twee maanden geleden al op basis van de op dat moment beschikbare eerste helft, maar het complete album is nog net wat mooier en indrukwekkender en voldoet weer volledig aan de altijd hooggespannen verwachtingen. Erwin Zijleman

Beach House zag ik niet echt als een geschikte band voor een dubbelalbum. Het gezelschap staat niet enorm bekend om zijn variatie binnen een album, meer om juist een algehele sfeer. Op voorganger 7 (dat tot nu toe mijn favoriete Beach House was) was wel een verbreding van het Beach House-geluid te horen. Toch is een dubbelalbum een behoorlijk ambitieuze onderneming. Ware het niet dat Beach House zijn sound op alle mogelijke fronten heeft verfijnd.

Once Twice Melody is Beach House deluxe. Het geluid is grootser dan ooit, ronduit weelderig zelfs. Alle karakteristieken van de band zijn uitvergroot en misschien wel sterker dan ooit uitgevoerd, in ieder geval in mijn optiek. Beach House is hier geen dreampopgezelschap, maar maakt dromerige popmuziek in allerlei soorten. De openende titeltrack is daar al gelijk een bewijs van. Hier komt de band met een sound die me zelfs aan Air doet denken, die natuurlijk bekend staan om tot in de puntjes uitgewerkte instrumentals. Vooral wanneer Victoria Legrand en de strijkers samen de bloedmooie melancholische hoofdmelodie zingen, gaat de track echt naar een hoogtepunt. Zo kan ik wel bij ieder nummer een ''wow''-moment noemen.

Dat ga ik niet doen, maar wel een aantal tracks die tot nu toe voor mij in het geheel nog wat meer opvallen. De manier waarop Over and Over voor het merendeel in dezelfde groove blijft hangen vind ik echt ijzersterk gedaan. Dit heeft de band al wel eerder gedaan op bijvoorbeeld Irene, maar hier gaan ze er echt helemaal voor. Ook vind ik de meer folky tracks als Sunset en The Bells (die slidegitaar!) echt bloedmooi. Ik vind hier de Carpenters nog niet eens een hele gekke referentie met bijvoorbeeld de prachtige weemoedige melodieën in de vocalen en strijkers van Sunset. Aan de andere kant zijn de synths bij Beach House flitsender op deze plaat, en ook de beats zijn vetter. Het schoolvoorbeeld daarvan is de onheilspellende dansbare gothpopknaller Masquerade. Zo'n track heeft Beach House ons nog niet eerder voorgeschoteld.

Ik merk compleet niet dat Once Twice Melody 84 minuten duurt. Er is geen enkele track die ik uit het album zou schrappen, en de constante afwisseling tussen meer "traditionele" dreampoptracks, grootse synth-escapades, weelderige cinematische nummers en dromerige folky tracks houdt het album van begin tot eind waanzinnig interessant, met Modern Love Stories als de ultieme track om al deze aspecten samen te brengen. Dit zou wel eens mijn favoriete Beach House-plaat tot nu toe kunnen zijn.

Sfeer en opwinding te over op dit 'Once Twice Melody' van Beach House. Vanaf de eerste noten van deze opener en titelnummer, voel je het al. Iedere song van het duo bevat z'n bevallige melodie. Die hele mastodontplaat lang heeft ze alle verleidelijkheden in zich die we al van Beach House kenden, terwijl ook evenveel betoverende nieuwigheden zijn toegevoegd, alles samen in één grote verscheidenheid. Vier episodes lang breedbeeldsongs. Relaxerend. Intimistisch. Teatraal. Zacht huilende melancholie. Dansbare somberte. Deze op die manier weergaloos rijke plaat wordt een zegetocht na de lange opsluiting. Achttien dream(pop)songs die toch nergens voorspelbaar binnenkomen, schitterend gearrangeerd. Bijna anderhalf uur lang laat je je er zonder tegenstand in onderdompelen. Warme fluwelen stemmen, jawel, maar niet enkel die ingetogenheid. Akoestische instrumenten en strijkers, jawel, maar ook elektronica, synths en drummachines om tot die fraaie texturen te komen. Het golft filmisch over je heen, als aardse zonsop- of zonsondergangen of je voelt je bij verre vallende sterren, hoog in het universum. Je wandelt, zweeft onder een nostalgisch aandoend firmament, een droomtrip, kleurrijk psychedelisch, weelderig ingekleed. Maar met moeilijk te doorgronden lyrics over complexe relaties, vreugde, verdriet en eenzaamheid. Bitter en zoet. Romantisch licht tegenover het droef van wanhoop, een ontredderd zwanenmeer van treurnis.
Zo maakt Beach House zijn sonische meesterwerken, creatief, groots en zo goed als dit 'Once Twice Melody'.

We werden op 10 november door Beach House al op het eerste viertal albumtracks (Chapter 1 / Pink Funeral) getrakteerd welke uiteindelijk in Once Twice Melody resulteren. Het ei is gelegd, maar voordat dit uitgebroed wordt doopt Beach House deze eerst nog onder in een breed vullend kleurenpallet. Melancholische avondetappesongs die glinsterend in het waterrijke betoverende Baltimore havengebied weerkaatsen. De skyline van het aan de Chesapeake Bay liggende Inner Harbor is een kleurrijke blokkendoos, die een overweldigende aantrekkingskracht uitoefent.

Nu het reizen vrijwel onmogelijk is gemaakt halen Victoria Legrand en Alex Scally van Beach House de inspiratie noodgedwongen dicht bij huis. De zomerzon gaat geruisloos in stilte onder, de boulevard is verlaten, morgen weer een nieuwe dag in isolement. Gigantisch hoge verwachtingen die doen verlangen naar de volledige plaat. Op 8 december volgen weer vier vrijgegeven nummers (Chapter 2 / New Romance) van dit onaffe muzikale canvas, 19 januari verschijnen er zelfs vijf (Chapter 3 / Masquerade), waarna op 18 februari het laatste vijftal (Chapter 4 / Modern Love Stories) deze cyclus voltooid. Het is een volbrachte odyssee, een lastig opwekkende bevalling, welke uiteindelijk zoveel schoonheid ter wereld brengt. De opvolger van het ruim drie jaar geleden verschenen 7.

Glinsterende geluidsgolven houden koers door de pulserende beat. Melancholische onrustige nachtdromen verwelkomen titelsong Once Twice Melody. Victoria Legrand zingt gejaagd alsof ze de verloren tijd wil inhalen. De kenmerkende warmte is zo broeierig als een smeltende wereld, de instrumentatie nerveus en eighties gedateerd. Het mechanische vocoder randje op de vocalen gaat het gevecht met de geëgaliseerde emoties aan. Een oneerlijke strijd waar de georkestreerde begeleiding partij kiest voor het starre toekomstperspectief. De dreampop wordt stilletjes door duistere jaren negentig triphop ingehaald. Natuurlijk heeft het de tijd nodig om deze indrukwekkende opener in je op te nemen, des te begrijpelijk is de keuze voor de splitsing van het totaalplaatje.

Met de droomvlucht van het tragische Superstar overtreft het duo zichzelf. De eenzaamheid van een uitgerangeerd popidool die zijn opgebouwde status aan het verliezen is. Afgezonderd aan de top kijkt hij als een schitterend hemellichaam op een verlaten wereld neer. Het nostalgische waardeoordeel laat de vergaanbaarheid tot een bijna onzichtbaar stipje aan de horizon afvlakken. Weggestopt in onze gedachtes, de opgedrongen stilstand van concertloze periodes. Een futuristische ruimtetrip welke voor eeuwig lijkt te verdwijnen in het grote zwarte postpunk gat van vergeten popklassiekers.

Pink Funeral duikt daadwerkelijk die diepte in. Het vernietigende liefdesverhaal over prins Siegfried en Zwanenkoningin Odette. Sterfelijkheid en jeugdig verlangen naar sprookjesachtige onsterfelijkheid komen samen in deze vluchtige romance, die de maagdelijke schoonheid bedekt met pekzwarte dramatiek. Victoria Legrand werkt haar rol als kille vertelster letterlijk tot in de puntjes uit, terwijl op de achtergrond het muzikale strijkersfundament uiteenspat in breekbare kristalletjes. Hoe betrouwbaar kunnen vrienden zijn als de duistere schaduw van het bestaan verleidelijk wenkt en de violette krachtbron laat doven. Al het herkenbare vervaagd om de eigen identiteit in een herprogrammeringsfase zichzelf opnieuw te laten reformeren. Through Me, de zweverige ontdekkingsreis die nogmaals benadrukt hoe onbereikbaar hoog Beach House deze keer de lat gelegd heeft.

Staat op de eerste gedeelte de angst voor het loslaten en het vasthouden aan jeugdherinneringen nog centraal, het vluchtige ritmische Runaway bevrijdt het tweetal van dat beklemmende gevoel van dreigende stilstand. Met bevreemde futuristische stemwisselingen bevindt Victoria Legrand zich alreeds in een universele hemelse dimensie, waaronder Alex Scally gecontroleerd die binding met de aardse goedgelovigheid vastklampt. De luidruchtige beats remmen de transformatie van de zangeres af, maar creëren wel een breed speels spanningsveld. Geluiden slaan dood op de zacht fluwelen muzikale bekleding. Beschermd vertrouwd geïsoleerd, maar ook verstikkend beperkt geïsoleerd. Het contrast tussen zelfverzekerde wijze vocalen en kinderlijke nieuwsgierigheid.

Bij het kerstmis achtig georkestreerde ESP gaat de cruise control aan. Evenwichtig en stabiel. Risicoloos veilig? Ja, misschien ook wel. Het ultieme genotsgevoel van een wereld die voorbij draaft terwijl een mijmerende Alex Scally in pauzestand van een afstand observeert, genietende van die atmosferische vrijheid van plezierige leegte. De tijd om te resetten wordt nog eventjes uitgesteld. Het hoopvolle New Romance dwarrelt in vreugde neer. Beach House als hemeldragers, het krachtige jaren tachtig fundament meeslepende in het flonkerende sterrenstelsel aan verstillende postpunk nostalgie, badende in de kenmerkende Beach House dreampop. Winstmarges worden er pas in Over and Over geboekt. De gerepresenteerde kunst van het herhalen. De dag neergezet als een fel brandende ontvlammende cirkel, die zich telkens weer door deze energiebronnen tot in de eeuwigheid blijft voeden.

Het derde hoofdstuk is de zwartste pagina van het vierdelige Once Twice Melody verhaal. Het vertrouwde ontzielde lichaam eist zijn songs op, en verzwaart de dreampop met in nachtmerrie gedoopte passages. Het eindigende door sfeervol akoestisch gitaar ingeleide Sunset opent met roestige kerkhofsleutels zijn hemelse poorten. Zwartgallige berusting in een indrukwekkende realiteitsbeleving. Uiteindelijk hoopt toch iedereen door begeleidend goddelijke engelenzang het eeuwige paradijs binnen te treden. De treurende dood wringt gevaarlijk dichtbij en eist een vertrouwd plekje op. Ook deze vijandige vriend hoort bij het leven. Passende bij de Bella Union ideologie van oprichter Simon Raymonde, Beach House als het sprookjesachtige schaduwelfje van de dreampop waarmee Cocteau Twins ooit naam maakt.

De wervelwind aan echoënde wanhoop zuigt Only You Know in een verdovende kolkende roes mee, waarin opgewekte ritmes de strijd met de verzachtende toegevendheid van Victoria Legrand aangaan. Nostalgie als opium, conservatief verlangen als de verslavende drug. De veiligheid van een kinderlijke wereld overspoeld door hedendaagse vastklampende rampen. Opgelucht bevrijdend escapisme in pijn eliminerende narcotica. Another Go Around versterkt deze hunkering, nogmaals het afscheid uitstellen. Een zwaarmoedige blik op de toekomst en het beangstigende vermogen om hier individueel een einde aan te maken, Alex Scally schakelt zijn voort wiegende geweten aan de hypnotiserende stemkunsten van Victoria Legrand, en verstevigt hiermee de vocale eenheid.

Het rouwende Masquerade beeld wordt door het zwarte sober camouflerend zondagskleed, de verlichte kandelaars en de in mineur afgestemde zang van een verbitterend afwezig klinkende Victoria Legrand gevormd. Dolende als een onzichtbare geestverschijning bewandeld de ijskoningin deze ritmische doodsklokkenregen, ontaardend in een krachtig warm schouwspel met een hoog eighties synthpop gehalte. Mijn persoonlijke hoogtepunt van deze toch al niet misselijke plaat. Het gewichtloze zwevende Illusion of Forever heeft een zwaardere ondertoon. Het boetekleed van een in ongeloof twijfelende vermoeid klinkende Victoria Legrand die de grimmige woorden eruit perst, en zich geestelijk voorbereidt om Once Twice Melody tot een goed eindpunt te brengen.

Finale; luchtig en bevredigend. We stappen nog een keer voor de laatste maal onze jeugdherinneringen binnen. Geschoond van gefilterd kwaad, onbevangen door pril idealisme, de puurheid in zijn meest primitieve vorm. Een hoog happy ending gehalte met dat theatrale romantisch musical feel good gevoel, het besef dat je niet zonder elkaar kan. The Bells lijmt de scheuren, al blijven de breuken voor het blote oog zichtbaar. De gemiste gitaren glijden op windstilte binnen en nestelen zich geruisloos aan de weemoedige melodielijnen. Het mechanische Hosanna in Excelsis zijnde Hurts to Love kerkorgelstuk is voor mij een tikkeltje te dik aangezet, al betoveren de gedateerde drumcomputers en versleten synthesizers wel aarzelend een glimlach op mijn gezicht. Een orkestband manoeuvreert in het donker voorbij, en kijkt verschrikt om, waar heb ik dat geluid eerder gehoord?

Het zoveelste slaapliedje Many Night geeft er een twinkelend Twin Peaks tintje aan, een filmische lullaby met een gedateerde jaren vijftig twist. Dromerig kinderlijk, beschermend en degelijk. Gelukkig sluiten ze met het in verwarring achterlatende Modern Love Stories af, waarin de statige elektronica heerlijk tegenstrijdig tegen de orkestrale new wave aanklotst. Een puntige eigenzinnige schots en scheef song die als een onwetende Titanic zichzelf tegen de bedrieglijke frisse gitaarrijke progrock oppervlaktetoppen te pletter werpt. Once Twice Melody overtreft de verwachtingen, al haalt het laatste vijftal net niet het niveau van de krachtige eerdere vrijgegeven episodes.

NB. Once Twice Melody is nu al streaming te beluisteren. Vanaf 4 april liggen zowel de Cd als het vinyl in de winkels.

Beach House - Once Twice Melody | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik blijf chapter 2 een stuk beter vinden dan chapter 1, maar het gaat niet makkelijk met dit album. Enkel Over & Over vind ik voorlopig erg goed, misschien wel de beste "lange track" van Beach House al. Bij de rest van chapter 1 & 2 hoor ik geen BH klassiekers voorlopig. Ik deel het enthousiasme voor veel van de tracks van chapter 1 & 2 gewoonweg niet.

Chapter 3 is oké, maar ook niet echt heel memorabel. Sunset en Masquerade zijn tot nu toe wel twee van de betere nummers op het album. Chapter 4 vind ik wat minder en lijkt meer verwijzingen te hebben naar hun invloeden met een zeer grote 80's feel. Het chapter geeft mij het idee dat dit hun laatste werk is.

Voorlopig klikt het niet, en ligt het me niet, en voorlopig vind ik dit ook één van de mindere, misschien zelfs het minste Beach House album. Ik begrijp alle lof dan eigenlijk ook niet. En vooral niet: "waarom dit wel" en soms "waarom andere albums dan niet". Ik begrijp het niet.

De verwijzing naar Cocteau Twins begrijp ik totaal niet. Dit klinkt ook het minst "tweelingenachtig" als andere albums, maar sowieso maakte ik de associatie niet. Wel heb ik bij dit album meer een eighties-feel dan bij de anderen, maar de tweelingen hebben bijvoorbeeld nooit echt aan synthpop gedaan. Finale is toch zeer hard 80's-feel bijvoorbeeld. Misschien doet dit wel dan meer denken aan Strawberry Switchblade en ook aan enkele hits van New Order. Misschien op de meer country/folk tracks meer Mazzy Star en Mojave 3. Maar ik hoor geen verwijzingen naar zowel early als late Cocteau Twins. De HOLV feel hoor ik nergens, de Treasure-feel hoor ik nergens en Garlands ook al niet. Stem van Victoria Legrand klinkt ook niet als die van Elizabeth Fraser, en met dat ik nu toch al Mazzy Star laten vallen hebben, dan klinkt ze al iets meer als Hope Sandoval, maar op zich is de stem van alle drie wel best uniek.

Eerste beach house album dat ik ooit gehoord heb. Heeft indruk op me gemaakt, de heerlijke dromerige synths brengen je in andere sferen. Nadeeltje is dat het na anderhalf uur luisteren toch wel een beetje op elkaar gaat lijken. Superstar, sunset en masquerade zijn tot nu toe toch wel mijn favorieten.

Over het album Once Twice Melody van Beach House (2022)
Soms staan albums te lang op je to-do lijstje. Dat geldt zeker voor het album Once Twice Melody van de Amerikaanse droompopband Beach House. Het kwam uit in 2022. Het is hun achtste studioalbum en bevat 18 nummers, verdeeld over vier hoofdstukken. Het album klinkt dromerig en sfeervol, zoals we van Beach House gewend zijn, met veel zachte zang, mooie melodieën en een ontspannen sfeer. Het album gaat over liefde, herinneringen en dromen. Het is perfect om naar te luisteren als je wilt ontspannen of even wilt wegdromen. Beach House heeft met dit album weer een betoverend werkstuk afgeleverd.

Over de nummers
Elk nummer heeft een eigen dromerig karakter. Wat dat betreft zou je het een eentonig album kunnen noemen. Maar dat is absoluut niet het geval. Elk verhaal op het album heeft een eigen klankbord.
Zo opent het album mysterieus met het titelnummer dat gaat over herinneringen die vervagen of zelfs veranderen. Een hypnotiserend nummer. (9)
Daarna Superstar, een onbereikbare liefde voor de verteller omdat de afstand te groot is, Een nummer met veel melancholie. (8,5)
Pink Funeral vertelt over verlies en afscheid. Met een donkere wat mysterieuze sfeer door de zware synths en dramatische strijkers beschrijft het dat er herinneringen en emoties overblijven. (9)
Het laatste nummer van het eerste hoofdstuk, Through Me, gaat over de tijd en herinneringen in een wereld waar alles steeds sneller verandert. De filosofische tekst vertelt dat dingen soms door je heen gaan zoals emoties. Een prachtige melodie (9)

Runaway start met een snelle ritmische synth. Weglopend om te ontsnappen aan pijn en problemen. Uiteindelijk is er de hoop om vrij te zijn. De zang is emotioneel. (8,5)
ESP gaat over het lezen van gedachten van een ander. De tekst is mysterieus net als de muziek door de zweverige klanken van de synths. (8)
Wat er allemaal komt kijken bij een nieuwe geliefde staat centraal in New Romance. Een nummer dat iets zakelijker overkomt door de krachtiger synths en zang (8)
Het slot van Hoofdstuk 2 is Over and Over. Alles herhaalt zich in het leven. Grote en kleine dingen, herinneringen en liefdes. Een pakkende melodie met ritmische synths geven een hypnotiserend gevoel (9)

Sunset gaat over het ervaren van een magisch moment zoals een zonsondergang. Een nummer met een sentimentele ondertoon (8,5)
Het terugkijken op een bijzondere relatie die voorbij is gebeurt in Only You Know. Een nummer dat een shoegaze achtige sfeer heeft. Licht gruizig en bedwelmend. Betoverend mooi voor een shoegaze adept. (9,5)
Another Go Around geeft weer dat veranderingen nu eenmaal plaatsvinden. De tekst heeft het over liefdes die komen en gaan. De zang is etherisch en dat kan ik goed waarderen. (9)
Vervolgens Masquerade dat gaat over iemand die een masquerade opvoert om zich te handhaven. Iets wat je niet zover moet laten komen. Een nummer met veel melamcholie en opnieuw een etherische sfeer. (8,5)
Het derde hoofdstuk wordt door Illusion of Forever afgesloten. Liefde duurt eeuwig ook al is het leven kort. De song heeft een sprookjesachtige melodie en de zang is ontroerend. (9,5)

Finale is de koploper van het laatste hoofdstuk. De tekst gaat over het afsluiten van een fase wat op zich dus wat vreemd is. De melodie vind ik wat minder opvallend. (8)
Daarna staan opnieuw de liefde en vergankelijkheid van het leven centraal in The Bells. Een universeel onderwerp. Een prachtige song. (8,5)
Hurts to Love gaat precies over wat de titel aangeeft. Liefde kent ook moeilijke momenten die mentaal pijn doen. Wees bereid om moedig of kwetsbaar te zijn. Een nummer dat wat minder dromerig binnenkomt. (7,5)
Het voorlaatste nummer is Many Nights gaat over twijfels binnen een relatie. Een wat trager nummer met een mooie melodie, vooral als de bassen invallen. (9)
Afsluiter Modern Love Stories gaat over tijd, transformatie en de cyclus van het leven. De strijkers maken van dit nummer een belevenis. (9)

Conclusie en aanbeveling
Once Twice Melody van Beach House is een betoverend album dat diepe emoties, liefde en herinneringen prachtig weet te verbeelden. Met 18 nummers verdeeld over vier hoofdstukken biedt het een unieke, dromerige luisterervaring. Elk nummer heeft zijn eigen verhaal en sfeer, zonder eentonig te worden. Dit album is perfect voor wie even wil ontsnappen en wegdromen. Zeker een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle, introspectieve muziek. Geef dit meesterwerk een kans!

Waardering: 9,3