Folk Grolloo (2003)

Als men mij vraagt wat het mooiste concert is geweest dat ik ooit heb bezocht, antwoord ik steevast: 'De laatste'. Na 1 maart 2003 heb ik dat een poosje niet gedaan. Niet dat die dag het in absolute zin meest virtuoze concert ooit plaatsvond (hoewel, als je Matthews, Vanderveen en Sanders Funk and fire hoort spelen......). Maar muziek is nu eenmaal wat het oproept. En de muziek zal zelden meer hebben opgeroepen dan het die dag tijdens Folk Grolloo heeft opgeroepen.

In de eerste plaats riep het de gunfactor van het publiek op. De gunfactor voor de organisatie, wel te verstaan. Twee enthousiastelingen die samen met de vriendin van een van hen, in al hun naïviteit wel even een folkfestivalletje dachten te kunnen organiseren in Grolloo, van waaruit we al eens de groeten kregen van Cuby & The Blizzards. Een folkfesitivalletje nota bene in een ordinaire bruiloftszaal, waarvoor ze desondanks het creme de la creme van de Britse en de Nederlandse folk dachten te kunnen contracten. Toch presteerden Koen (bij MusicMeter vooral bekend als Koho), Renate en Dick het onmogelijke. Op basis van hun persoonlijke contracten contracteerden ze Sido Martens (niet op de CD te horen), Ad Vanderveen & Ian Matthews, half Fairport Convention en de complete Little Johnny England. En dat alleen al oogste alle lof van de naar schatting honderd bezoekers, nog voor er een noot was gespeeld.

In de tweede plaats riep het de sympathie op van de muzikanten. Ook zij begrepen wel dat het drietal het onmogelijke had gepresteerd en lieten hun sympathie daarvoor doorklinken in hun optredens, in extra toegiften en in hun toegankelijkheid voor het publiek.

Tja, en dan de muziek zelf. Ik prees al de gelegenheidssamenwerking tussen Matthews, Vanderveen en Sanders, maar ik had net zo goed de nummers kunnen noemen die het eerstgenoemde tweetal zonder Sanders ten gehore bracht. En wie meende dat je bij een halve Fairport ook maar half waar voor je geld zou krijgen, had buiten de waard gerekend. Simon Nicol en Rick Sanders schotelden het publiek een ongekende muzikale warmte en intimiteit voor in een muzikale reis waarin bijvoorbeeld ook de stationnetjes McCartney en Ellington werden aangedaan.
In het cafegedeelte kreeg Sido Martens onbedoeld de ondankbare rol van pauzevuller, maar wie wel de moeite nam om aandachtig naar hem te luisteren, pakte toch ook bij hem even een paar pareltjes mee.
Little Johnny England sloot het festivalletje af met een ronkende portie onvervalste folk voor jongens van de gestampte pot.

Het festivalletje werd trouwens gedurende de dag door mede-organisator Dick op zodanig onbeholpen wijze aan elkaar gepraat dat het vanzelf weer charmant werd en hij daarmee eens te meer de harten van de bezoekers wist te winnen. Want niet alleen muziek is wat het oproept. Communicatie is dat ook.

O ja, nog dit. Het optreden van LJE kende onverwacht een nooit eerder vertoond incident. Halverwege de show brak Simon Nicol namelijk op brute wijze in om namens Koen Renate ten huwelijk te vragen. De zaal vond het hilarisch, maar smolt tegelijk en LJE zette maar eens een 'Daar komt de bruid' in.

Kon muziek meer oproepen dan hier in een zaterdagmiddag en -avond was opgeroepen? Jazeker, want voordat Simon Nicol het podium weer verliet maakte hij nog de grap dat als het bruidspaar nog een band zocht voor hun bruiloft, hij er nog wel eentje wist, daarmee doelend op Fairport Convention. Grap of niet, Koen en Renate hielden hem aan zijn woord, bijgevolg dat Folk Grolloo een vervolg kreeg in Come Haste to the wedding (ook op CD uitgebracht); een concert waarvoor de bruiloftsgangers uiteraard voorrang kregen, maar waar Fairportadepten tegen betaling de zaal verder mochten opvullen.

En zo is deze CD (die slechts in een oplage van rond de 100 stuks door de organisatie in eigen beheer is uitgebracht) niet alleen de weerslag van een dag vol prachtige muzikaal speelplezier maar ook de weerslag een serie unieke verhalen.
Vind je het dan ook gek dat ik de laatste concerten die ik na 1 maart 2003 bezocht een tijdje niet meer als het beste ooit heb omschreven?

Leuk verhaal, Sjeek Spier. Dit is volledig aan mij, als inwone van het naburige Assen, voorbij gegaan.

Ik zie dit nu pas, Sjeek Spier ... Dick (die alles op "charmant onbeholpen" wijze aan elkaar praatte, zoals je dat noemde) wees me erop. Toevallig heb ik onlangs na lange tijd die CD weer eens opgezet en we zijn toch wel erg blij dat alles opgenomen is (Dick en ik hebben de 4CD versie, waar slechts 4 exemplaren van bestaan, ha ha).
De concerten in Grolloo doofden uit, hoewel we ook na ons trouwconcert dat je noemde nog wat optredens hebben georganiseerd daar, maar financieel was het niet vol te houden. In 2005 was er een laatste Folk Grolloo concert, anderhalf jaar later verhuisden we (terug) naar het westen. In 2013 is de geest van Folk Grolloo overgegaan op Roots aan de Zaan dat we in Zaandam opzetten, zie deze link voor wat we in huis gehad hebben ... Corona heeft een dikke streep gezet door alle plannen maar we hopen in november weer wat te kunnen doen.
PS En Renate en ik zijn nog steeds getrouwd!

En hier vind je een lading "bewegende beelden" van die Folk Grolloo-opvolger Roots aan de Zaan! Zonder Folk Grolloo was er mogelijk in Zaandam geen Roots aan de Zaan geweest, het heeft bij mij het zaadje geplant.