Graeme Revell - The Crow (1994)

Ik vind dit echt een erg goeie soundtrack. Wat wel een flinke dompert was is dat ik The Passion van Peter Gabriel hoorde en het werd mij overduidelijk waar Graeme Revell de mosterd vandaan had gehaald. Somigge stukken zijn gewoon gejat. Maar hij blijft mooi.

Revell keert terug naar waar hij ooit was begonnen met zijn rockband. De componist begon met schrijven vlak voor de tragische dood van Brandon Lee. Hierdoor veranderde de gehele productie, misschien Revells muziek nog wel het meest. De componist staat niet geheel onterecht bekend als een vakman die verschillende stijlen met elkaar laat botsen en erg experimenteel te werk kan gaan (Red Planet, Dead Calm). Armeniaanse invloeden, rock, gothic, klassieke en new age invloeden… De leidraad door de score zijn de passionele violen die botsen met de elektrische gitaren. Hierbij vaak fascinerende percussie, hier van een prachtige duduk en een zielvol zingend koor. Revell weet alle elementen precies te verbeelden van de tragedie, de romantiek, wraak, de actie, alle donkere lagen. Hoogtepunten zijn er in overvloed, neem nu de openingtrack ‘’Birth of the Legend’’, waarin de violen en het koor gelijk de donkere en tragische toon zetten. Dit tevens ook liefdevolle thema komt het beste tot zijn recht in ‘’Return to the Grave’’. ‘’Inferno’’ biedt de depressieve gitaarsolo begeleiding bij Lee staand op het dak.In ‘’Last Rites’’ is de duduk zeer opwindend,maar tevens de emotie wordt gestreeld in deze climax. De eerste track is zowat gelijk aan Peter Gabriel’s werk van The Last Temptation of Christ. Daarnaast lijkt het vluchtig,maar effectief te zijn geleend. Opvallend is de enorme aanhang van gothic-aanhangers die zelfs de score perfect vonden passen. De score past dan ook perfect naast de songs, maar tevens ook in dezelfde stijl voor een groot gedeelte.Zeg de naam Revell en velen zullen enkel en alleen deze kunnen noemen.5 sterren

Hans Zimmer jatte het daarop weer en gaf er zijn bombastische draai aan.