Atrium Carceri - The Untold (2013)

The Untold ligt in het verlengde van AT's voorlaatste album Reliquiae - minimaal, ijl, kil en helaas wat minder dynamisch dan meer illustere voorgangers als Ptahil, Void en Phrenitis.
De composities klinken tamelijk machinaal, industrieel, je ziet oude verroeste machines uitpuilen als puisten in een leeg en dor, voorwereldlijk landschap.
Je heft je armen in wanhoop ten hemel maar al wat je vingertoppen raken zijn flarden kleverige smog.

Waar gaan we heen?

Pijnlijk verkeerd gebruikte terminologie. Dit album is meesterlijk in zijn understatement. Dit is minimalisme at its fucking best.

Dit gaat diep.

Mea Maxima Culpa...

Shit wat en bijzonder album is dit zeg. Weet niet goed goed ik het moet omschrijven maar het is erg aantrekkelijk om de geluiden, soundscapes en tierelantijntjes te horen. Erg minimalistisch allemaal en het zal geen album zijn wat ik wekelijks draai maar het geeft onder bepaalde omstandigheden (donker, hoofdtelefoon, drankje) wel een heerlijke filmische spanning.

Wat een ongemakkelijke muziek is dit dan. Een beetje als een boze droom van Burial maar dan zonder de dub step. Het desolate heeft plaats gemaakt voor een nihilistische en hopeloze queste van een nog onbekende hoofdpersoon

Ik weet niet precies wat je met ongemakkelijke muziek bedoelt maar het heeft me wel te pakken. Ik ben inmiddels via Simon Heath ook op een ander project van hem gekomen Sabled Sun - 2145 (2012) en Sabled Sun - 2146 (2012) . Albums met dezelfde 'nihilistische' aanpak als zijn Atrium Carceri project. Je noemt Burial en dat klopt. Ik hoor ook fragmenten van Stars of the Lid en Godspeed terug. Al met al bijzondere ambient die me, voor nu, echt weet te boeien.

Ongemakkelijk in de zin van: hier kom je niet bepaald tot rust van. Het grijpt je bij de lurven alsof je aan boord van de Nostromo bent en er al een paar bemanningsleden verdwenen zijn.......

Spooky