Akercocke - Choronzon (2003)

Akercocke is gewoon een ondergewaardeerde band
hele mooie clean zang met heerlijke grunts en screams er door heen. deze cd zou ik vooral aanbevelen bij mensen die bij opeth *waaronder ik* in slaap vallen

Helemaal mee eens!

Stijlvolle band. Dit album bevalt me echter het minste uit vier albums van hun die me bekend zijn. Voor de blast beats hoef je niet per se naar Akercocke; daar vallen genoeg andere bands voor te bedenken. De band moet het voor mij meer van de progressieve (rustige) gedeelten hebben.
Het eerste nummer doet me weinig, pas met Prince of the North komt er wat meer sfeer in.
Leviathan is een uitschieter van formaat. Verder is Becoming the Adversary best wel goed en daar blijft het ook wat bij. De band heeft kwaliteiten dus mag je de lat hoog leggen. De albums Antichrist, Words That go Unspoken en The Goat of Mendes hebben me net wat meer te bieden.

Het album waar de unieke sound van Akercocke voor het eerst volledige tot ontwikkeling kwam. Donderende riffs en spookachtige licks worden op de meest verrassende momenten uit de gitaren getoverd, terwijl de even veelzijdige als kwaadaardige zang van Mendonça je door een satanische koortsdroom loodst. Ze zouden dit album in 2005 nog net een tikje overtreffen met Words That Go Unspoken, Deeds That Do Undone, maar ook deze Choronzon is een moderne klassieker uit de Earache-stal. Aanrader.

Jaren later mijn Akercocke collectie weer eens gedraaid en mijn stemmen voor deze en de voorganger omgedraaid. Wanneer komt hun nieuwe album eens uit? Ze bestaan bij mijn weten nog steeds en vorig jaar was er al sprake van een nieuw album in de maak.