Elliott BROOD - Ambassador (2005)

Prachtige plaat, deathcountry noemen de heren het zelf. Donkere americana, teksten uit de goot, schitterende zang. In veel recensies kom ik de vergelijking met Will Oldham tegen. 4* for now

Inderdaad hele mooie plaat, toch wel een van de toppers van de huidige contemporary bluegrass bands, mede vanwege hun verfrissende benadering van dit genre door het te combineren met country-rock. Al vond ik hun debuut EP nog wel wat beter. Of in ieder geval verrassender! Die sloeg destijds in als een bom, zo onverwacht! Hun muziek was heel eigenzinnig en het feit dat die EP enkel via de band zelf of het piep kleine labeltje Weewerk te bestellen was zorgde toch voor een kleine aardverschuiving binnen de Americana scene. Prachtige verpakking ook, mocht je ook maar een milde vorm van een album artwork fetish hebben dan moet je de originele versie van de EP zeker aanschaffen!

Dit nieuwe album is alweer een tijdje uit in Canada waar ik 'm ook vandaan heb, maar ik heb 'm nog niet vaak geluisterd. Ik moet 'm dus nog laten groeien, hij ligt momenteel op de "inhaal-stapel" zodat ik er een definitief oordeel over kan vellen, voor nu hou ik het bij 4 sterren. De Will Oldham vergelijkingen hoor ik echter niet hoor, ze doen beiden heel andere dingen.

Oh ja, en nog even over het label Weewerk, hoe klein ze ook mogen zijn, ze hebben wel een geweldige neus voor kwaliteit, dat moge blijken uit het feit dat ze zowel Elliott Brood als de eveneens geweldige Great Lake Swimmers gelanceerd hebben!

Heerlijke cd. Will Oldham hoor ik er ook niet echt in, maar 16hp en misschien zelfs een accoustische uncle tupelo. Zonder al die bandvergelijkingen, het is gewoon een lekkere plaat, veel banjo ( altijd een plus) en krakerige zang. Zeker gaan beluisteren 4,5 * tot nu toe.

ps. Zijn ze in het derde liedje aan het tafeltennissen?

Dit weekend zag ik dit album staan en hij viel me op door de vormgeving van de hoes.
Snel en vluchtig geluisterd en ik wist dat dit wat voor mij was. Toch niet meegenomen, omdat mijn verlanglijst nu eenmaal te groot is en er keuzes gemaakt moeten worden.
Wat ben ik blij dat ik hem nu dus op mijn gemak op de luisterpaal kan beluisteren. Hierdoor kan ik concluderen dat dit een album is wat zeker een keer toegevoegd kan worden aan de immense verzameling.
Voorlopig kan ik er via de site nog even van genieten en daarna is het zien hoe lang ik het weet te houden.

In 2005 al uitgebracht, maar pas sinds kort hier in Nederland.

Deze maand en volgende maand zijn ze gelukkig weer in Nederland:
25.04.2006 Amsterdam Paradiso [NL]
26.04.2006 Amsterdam VPRO Club 3voor12
04.05.2006 Tilburg 013 [NL]
05.05.2006 Haarlem Bevrijdingspop [NL]
05.05.2006 Nijmegen Merleyn [NL]
06.05.2006 Groningen Rhythm & Blues Night [NL]
07.05.2006 Rotterdam Rotown [NL]
20.05.2006 Haarlem Patronaat [NL]
21.05.2006 Apeldoorn Gigant [NL]
21.05.2006 Utrecht Tivoli De Helling [NL]
24.05.2006 Deventer Burgerweeshuis [NL]

Mis ze niet!

Wel potentie, niet top

Dit is death-country van de bovenste plank. Death-country? Ja, je leest het goed. Ik heb het niet bedacht, de heren van de Canadese band Elliott Brood noemen hun muziek zelf zo. En het is eigenlijk wel een goede benaming. Je zou het ook zwartekousenfolk kunnen noemen of Americana voor gedeprimeerden, maar death-country vat het geluid nog wel het beste samen. Duimendikke country- en folkinvloeden, maar dan ondergedompeld in een bad van zwartgalligheid.

Het debuutalbum Ambassador (een eerdere EP voor het gemak niet meegerekend) is vorig jaar in thuisland Canada uitgekomen en ligt sinds dit voorjaar ook in Nederland in de schappen. Zojuist hebben ze het Nederlandse deel van hun tour afgerond, waarbij ze dan wel mijn hometown Rotterdam aandeden, maar toen was ik net op vakantie – en eerlijk gezegd kende ik de muziek toen nog niet.

De kennismaking met Elliott Brood smaakt naar meer. Muzikaal gezien lijkt de muziek het meest op die van 16 Horsepower, ook al niet van die lachebekjes, al maakt Elliott Brood de muziek net iets minder zwaarbeladen. Al moet ik zeggen dat de vrolijk pingelende banjo een beetje maskeert dat de muziek in essentie helemaal niet zo vrolijk is.

Opener Twill is het beste nummer. In dat nummer slaagt de band er het beste in spanning op te bouwen. Het nummer krijgt daardoor veel meer intensiteit dan alles wat erna komt. Hier lijkt de muziek dan ook eerder op Wilco die er ook een meester in is intense en spannende muziek te maken. Jammer wanneer het eerste nummer van een plaat meteen de beste is. De verwachtingen zijn dan hooggespannen en iets van teleurstelling vanaf nummer 2 kan ik dan toch niet onderdrukken.

De plaat sluit af met drie nummers die wat uit de toon vallen bij de rest. Het zijn absoluut geen mindere liedjes, maar de stijl lijkt wat omgeslagen. Hier en daar klinkt de band als Black Rebel Motorcycle Club (maar dan minder heftig) en zijn lo-fi-invloeden te horen. Zeker als aan het eind van het album achtergrondgeluidjes en –stemmetjes onder de muziek worden gezet.

Sterke plaat dus, maar getuige het spannende openingsnummer en de meer experimentele afsluiters heb ik het gevoel dat er meer in zat. Een topalbum is het dus niet geworden, daarvoor blijft toch net te weinig hangen. Maar potentie is er wel, dat heeft Elliott Brood met dit debuut wel bewezen.

Die eerdere EP moet je ook eens luisteren Martin, avontuurlijker dan deze cd, zal je uitstekend bevallen.

Ik ontdek nu pas, dat de opvolger van deze prachtige plaat staat te verschijnen! Laatst dacht ik nog: wanneer komt Elliott Brood met wat nieuws!

Bijna 11 jaar geleden is het laatste bericht geschreven, maar ik heb deze cd pas geleden aangeschaft. Niet helemaal wetend wat het was, maar hoesje en informatie waren dusdanig dat ik de cd heb meegenomen. Ik vind het lekkere muziek, deze dark americana. Heerlijk ruig en rafelig, de muzikanten van Elliott Brood zorgen voor een bijzonder plaatje. Zelf hou ik wel van deze muziek, ongepolijst, eerlijk, heerlijk banjo spel met galzwarte teksten. Inderdaad dead country met een heerlijke vleug eerlijke rock and roll. Ik ben zeker van plan meer van deze groep te beluisteren en het lijkt me geweldig de groep een keer live te zien.