Ancient Rites - The Diabolic Serenades (1994)

Ancient Rites was op het debuut nog iets minder veelzijdig dan het in de toekomst zou worden. Toch klinkt The Diabolic Serenades al behoorlijk volwassen.

Qua stijl hangt het een beetje tussen black en death metal in. Gunther Theys bedient zich hier nog van onheilspellend diepe grunts. Die maken de muziek wel spookachtig. Sowieso zijn hier nauwelijks keyboards die de sfeer neer moeten zetten. Dat gebeurt door muzikale details zoals de diep in de mix verstopte solo in Crucifixion Justified.

Andere hoogtepunten zijn het korte puntige Death Messiah en het opgepoetste demonummer Evil Prevails.

Het korte maar prachtige outro Last Rites/Echoes Of Melancholy geeft op plechtige wijze aan dat de achtbaanrit ten einde is.

Lekker donkere occulte Black schijf met soms nog wat authentieke jaren 80 Thrashriffs. Gave hoes ook overigens. Dit Ancient Rites vind ik wel tof...wat het later werd, na hun satanische/occulte periode zeg maar, is me veel te gladjes en doet me niks. Maar dit debuut is te gek! Net als de cd die hierna destijds verscheen. Ook die middeleeuwse sfeer links en rechts is meer dan gaaf, en het is keurig in balans met de zeer gave duistere evil nummers.

Deze hoes is inderdaad veel mooier dan die ik heb,een vaalgroene print met lelijke rode letters.
Vind de middeleeuwse in- en outro echt mooi, maar betwijfel of het van de heren zelf is. De versie van Longing For... vind ik minder dan degene die ik ken van de Detonation verzamelaar van het ter ziele gegane Tessa Records. Crucifixion Justified is wel een serieuze loeierd!