Louis Sclavis Quintet - L'affrontement des Pretendants (2001)

Ik heb dit album een weekje te leen gehad van digileen.nl. Ondanks het niet bepaald geweldige geluid van mijn pc en de daarop aangesloten boxen was ik toen al aardig onder de indruk.

Draai het nu voor het eerst op een fatsoenlijke muziekinstalatie en mijn eerste indruk was juist...Het zouden wel eens 5* kunnen worden. Ik ga hem toch maar eens bestellen.

Verdere blablabla en uitleg volgt en nee, ik ben dit niet in het kader van Jazzalbum vd week aan het hypen, Ik vind dit echt helemaal geweldig...

Tja, ik heb album nu al 2 keer beluisterd, voor het slapen gaan en net nog. En ik ben verrast Het klinkt toch erg goed dit. Heerlijke Jazz.

Ik kan m'n oren niet van deze plaat afhouden. Gisteren eerst op de pc, daarna via m'n iPod mee in slaap gesukkeld, vanochtend in de trein ook (wat heel bijzonder is voor een free jazz-album, normaal moet 't niet al te moeilijk zijn des ochtends) en nu ik 'm op echte schijf heb, is het al helemaal moeilijk om slaapjes te gaan maken.

Voor vijf sterren is het nog veel te vroeg, maar ik hoor potentie in die richting. 4,5 verdient-ie wel al, omdat ik wel verliefd ben geraakt. En dat is vanaf het eerste gezicht (lees: L'affrontement des Prétendants). Nog voor je kunt denken 'het begint wat aarzelend', knalt dat trompetje 'm er toch nog in, voordat de eerste minuut voorbij is. Mooi doelpunt en dat mag gerust 7 minuten en 45 seconden gevierd worden. Met z'n allen uiteraard.

Verder mag ik wel zeggen dat 'Hommage à Lounès Matoub' me behoorlijk bekoort. Ik zal nog wel een keer wederkeren om mijn liefde te uiten in wat treffendere woorden. Maar voordat het zover is, gaat mijn dank uit naar het 'Jazz-album van de week'-initiatief!

het is hier akelig stil...

Ik ga hem vanmiddag luisteren

Ik niet

Dat komt o.a. doordat ik nogal overdonderd ben door dit album. Dus als je het niet erg vind, ga ik eerst alles even op een rijtje zetten, voordat ik uberhaupt iets over dit album zeg.

positief of negatief ?

Positief.

Trouwens geeft Blabla Rouge een halve ster meer.... dat moet toch genoeg over Rouge zeggen.

meer over blabla

Het is inderdaad stil rond de jazz plaat van de week .

Is het idee jazz plaat van de week aan het dood bloeden, of ligt het aan de plaat

Ik moet zeggen dat het best een leuke plaat is, maar ben er nog niet uit. ik zit nu tussen de 3 en de 4.
De een ruime marche, geeft direct een beetje aan hoe de genialiteit van deze plaat schommelt.
Er staan zeker mooie stukken op: Bijvoorbeeld het laatste stuk van Contre Contre of de bas in Hommage a Lounes Matoub (dit is trouwens het beste nummer van de plaat). De sound klinkt erg open. Dit is ook de kracht van deze plaat, waardoor alle instrumenten hun kans krijgen om te schitteren. De trompetist: Jean- Luc Cappozzo en de violist: Vincent Courtois, schitteren het meest.
Toch hoor ik een aantal opvullerige stukken, wat ik meestal als saai ervaar, vooral het begin midden van de plaat... vind ik niet echt intressant.

Viool hebben we hier niet, wel Cello als ik me niet vergis.

Ik luister net voor de eerste keer (door tijdstekort: exames), en het bevalt me wel, maar ik ben ook niet overdondert ofzo. Tof dat deze man net zoals Eric Dolphy meerdere instrumenten kon hanteren voor een album, leuke improvisaties en het zit hem allemaal erg leuk in elkaar.

Gaat richting 3,5*/4*.

Ik vind deze plaat te glad en te bestudeerd klinken, Rouge komt spontaner over en is wat wilder.

klopt wel enigszins, dat is ook de reden dat ik hem heb gekozen Rouge maar ook Les Violances de Ramau (ook gehoord ondertussen) zijn losser en wilder (ook een ander onderwerp) dit album heeft meer structuur en melodie en is wat..meer ingehouden.

Clarinettes klinkt overigens ook geweldig, maar zal voor sommigen weer saai zijn want bestaat slechts uit clarinet en percussie.

maar goed...ik blijf dit een geweldig album vinden en de door Korenbloem aangehaalde "opvulstukken" geven mij juist een idee van afwisseling en dynamiek.

Ik heb wat langer nodig dan normaal om een mening te vormen. Dat is overigens een goed teken...
De eerste helft van het album vind ik beter dan het tweede, maar ik vind het erg lastig om er al een oordeel over te vellen. Het intrigeert me in ieder geval wel.

Heeft iemand een mening over zijn nieuwste album, want dat staat hoog in de eindejaars-jazz-lijst van de Volkskrant en krijgt hele goede recensies. (in dat lijstje van de Volkskrant staan vier ecm-albums in de top tien met de mededelingen 'het hadden er meer kunnen zijn'; die jongens zijn goed bezig)

Ik doe mijn best hier, het is pas donderdag En met sinterklaas valt er altijd wat extra´s te luisteren?

Maar een voorlopige mening is er al wel (1 keer helemaal geluisterd, en sommige nummers 2 keer). Ik vind dit een mooi album. Vooral de klarinet en de strijkers vallen op. Niet alles is even snel toegankelijk, maar het openingsnummer vind ik in elk geval fe-no-me-naal goed! Nooit geweten dat jazz zo vederlicht kon zijn. Appeleert bij mij aan dezelfde gevoelens als bij de betere (traditionele) folk.

Ik heb dit album beluisterd naar aanleiding van het Jazz-album van de week topic.

Tja, ik merk wel dat dit album niet zo mijn ding is. Nu een paar keer beluisterd, maar het kan me steeds niet 'raken'. Het pakt me niet. Als ik dit cd'tje opzet dan is het vaak een ow-hij-alweer-afgelopen-gevoel. Ik luister het te onbewust.
Om ook maar positief te zijn. In het spel zelf zit wel aardig wat beleving. Vooral de klarinet(heet dat zo?) vind ik erg goed.
Tot nog toe hou ik het op 2 sterren (sorry fredpit(

Ik vind dit een erg fijn album. Heerlijke nummers, maar net als het vorige Jazz album is het wat..gewoontjes lijkt wel. Er ontstaat niet echt veel. Maar het klinkt wel erg mooi. Erg lekker rustig hier en daar en ook wat energie wat ik hier wél kan waarderen.

4* stem 500!!!

Mijn eerste ervaring met de 'free jazz' die toch enigzins zijn vruchten lijkt af te werpen; nergens dwalen Sclavis en zijn quintet immers ver af van de "normale(re)" akkoordenschema's, dat zal de reden dan wel zijn. "Noch boter, noch vis" - zou men hierover kunnen zeggen - of erger nog: "willen maar niet kunnen", maar niets daarvan. Op 'L'affrontement des Pretendants' spelen mensen die weten waar ze mee bezig zijn, wat het onbegrip van de luisteraar in die context tegelijk vertrouwelijker doch (soms) beangstigender maakt... Allemaal moeilijke taal om er uiteindelijk toe te komen dat ik er nog niet uit ben.
Voorlopig vind ik 'L'affrontement des Pretendants' wel zijn momenten hebben: 'Hommage a Lounes Matoub' begint waarlijk prachtig en vindt uiteindelijk zijn wending, bevreemdend maar wel charmant. Helaas bevat de plaat te weinig afwisseling: de afwezigheid van de piano (jawel, daar ben ik weer ) moet opgevangen worden door een percussielijn, die echter veel te droog en eentonig uitvalt.
Een plaatje dat ik nog vaker ga luisteren, omdat er mooie dingen in zitten (zeker in de cello), maar wel één die mijn hart wellicht nooit zal kunnen stelen.

Op deze manier is mijn vooroordeel tegen de free-jazz toch de wereld uit geholpen - waarvoor dank, fredpit (en het jazz-album-van-de-week-initiatief)!

Voor de duidelijkheid: Ik maakte melding van freejazz "elementen"

Piano, freejazz hmm??.........Cecil Taylor!!

Ik heb deze plaat deze week helaas slechts 2x half en half kunnen beluisteren, dus kan er zeker nog geen oordeel over vellen. Ik weet wel al dat ik hem beslist nog vaker ga draaien de komende tijd omdat er genoeg elementen inzitten die me bevallen.
Het ontbreken van piano vind ik geen bezwaar overigens, en ik vind de percussie juist erg sterk tot nu toe (n.a.v. JJ_D)

Goed, nu ik.
Als ik denk aan ECM, denk ik aan perfectie. Maar vaak is het té perfect. Zoals een bezoeker van het Stephan Micus-concert vanavond prima bewoordde: "Veel ECM-muziek is te steriel". En zo ook deze.

Het eerste nummer klinkt erg lekker. De rest op zich ook wel. Prima instrumentatie, lekker gespeeld.
Maar het klinkt zo smetteloos dat de passie, de spontaniteit en/of de puurheid van het gedoe niet aanwezig is. Daarnaast vind ik het -zoals veel ECM-platen- een te lang stuk. (geef me liever iets van 40 minuten ofzo.) Ik blijf steken op 3,5*, maar dat is natuurlijk nog niet slecht.

Favoriete nummers? "L'affrontement des prétendants" en "Hommage à lounes matoub".

Erg leuk album, al snap ik geen snars van die titels, de muziek is van kwaliteit. Louis is een begaafd speler, zijn medespelers doen mooi mee. Maar zoals de modernere Jazz die ik ken staat hier wat teveel "fillers" op, sommige composities zijn bv. gewoon leuk maar verder niks speciaals. Het album valt wel mooi samen, 10 erg leuke composities waarvan 'L' Affrontement des Prétendants' en 'Hommage À Lounès Matoub' echt uitspringen.

Het einde van 'L' Affrontement des Prétendants' is voor mij het toppunt van het album, La Mémoire des Mains vind ik dan bv. zo'n erg leuke filler, kort maar best speciaal/goed. Over het algemeen een prima en dik album.

Ik maak er voorlopig een 3,5* met kans op stijging, al acht ik die klein.

ik ben er uit. Zat erg te twijfelen, tussen de 3* en 4*. Heel af en toe hoor ik stukken, wat zeker 4* waard is, maar ook een heleboel mindere stukken. een plaat die kwalitatief erg varieert. Nergens pakt hij me echt....

De "jazz tip van deze week": MAchine Gun. geeft mij meer voldoening. maar goed....

3,5 sterren, een gemiddeld album, nergens slecht, nergens goed. Nergens byzonder.

Een beetje kort door de bocht, Blabla is de enige hier op MuMe die op meerdere Sclavis albums heeft gestemd (4,5* bij Clarinettes zie ik nu pas...), waarbij hij ook een argumentatie geeft (die jij dan weer honereert ).

Maar nu over het album. Ik vind dat het het op een brave manier is gelukt om toch een overdonderend album te maken. Misschien is het ook wel te steriel/perfect (zoals Paap zegt), maar ik vind het toch niet "te". Het is natuurlijk nog geen cool-jazz hè. En oké, het album heeft ook wel mindere stukken, maar dat doet voor mij niets af aan de overdonderende partijen, zoals o.a. het slotstuk (het zal het gemiddelde wel erg omlaag halen, uiteraard).

Je moet ook die van Fredpit erbij lezen, Jesse

juist. Het blijft de mening van blabla. in die zin zegt dat halve puntje meer dus iets over de smaak van blabla.

Het album dat de afgelopen week door de meesten met gemiddeld enthousiasme beoordeeld is, krijgt van de heren Cook en Morton maximaal aantal sterren en de slotopmerking "Immensely impressive and emotionally engaging music" mee....dat boek kan dus ook de prullenbak in

Ik bedoel maar...

Of gebrek aan smaak

dat kan ook maar het zegt in ieder geval niets over het oordeel dat anderen over de verschillende albums van Sclavis moeten hebben

Ik ben erg gecharmeerd van de gecontroleerde vrijheid. Lekker stuiterende lijnen van een basclarinet over percussieve elementen doen het altijd goed (Contre Contre) en ook het openingsnummer wordt met elke luisterbeurt weer beter. Ik vind dit album niet echt iets te maken hebben met freejazz. Er zitten wel wat trekjes in, maar altijd valt het weer terug in de structuur van de compositie.

Het is mijn eerste kennismaking met Sclavis, maar ik vermoed dat ik naar meer van hem ga luisteren, want deze hangt voor mij tegen de vier sterren aan. Van de jazzalbums van de week tot nu toe heb ik van deze het meest genoten.